Του Γιάννη Ζωράκη

Το “σπίτι” του έχει πάτωμα το γρασίδι και ταβάνι τα αστέρια... Η ζωή όμως του Μανώλη Τσικαλουδάκη δεν μοιάζει και τόσο ρομαντική.

Κι αυτό γιατί, εδώ και τριάμισι χρόνια περίπου, ο πενηντατετράχρονος άνδρας μένει μόνιμα στην πλατεία Νίκαιας, με “παρέα” δυο αλλαξιές ρούχα και μια κουβέρτα για να μην κρυώνει το βράδυ.

Όπως αναφέρει ο ίδιος χαρακτηριστικά, πριν από μερικά χρόνια είχε τη δική του δουλειά. Η αγάπη του ωστόσο για το ποτό, φαίνεται πως ήταν εκείνη που τον οδήγησε στο δρόμο.

“Είχα φύγει από την Ιεράπετρα και δούλευα εργάτης στα θερμοκήπια, εδώ στο Ηράκλειο” αναφέρει, προσθέτοντας:

“Για να τα λέμε όμως όλα απολύθηκα από μια μπύρα. Έφυγα από το πόστο, πήγα στο περίπτερο να πάρω μια μπύρα κι ένας άλλος εργάτης με κάρφωσε στο αφεντικό κι έτσι βρέθηκα στον δρόμο χωρίς δουλειά”.

Μετά από το συγκεκριμένο περιστατικό όπως αναφέρει, “σπίτι” του έγινε η πλατεία Νίκαιας, με κάποιες διακοπές, όπου είτε βρισκόταν λύση στο πρόβλημα του, είτε κάποιος τον φιλοξενούσε παροδικά.

Για περισσότερα από δύο χρόνια, σύμφωνα με τα όσα μας λέει, δεν ήθελε να τον βλέπει ο κόσμος στην πλατεία κι έτσι κρύβονταν σε θάμνους και σε γύρω οικοδομές.

“Κρυβόμουν για καιρό και κανείς δεν ήξερε πως μένω στην πλατεία” λέει ο Μανώλης Τσικαλουδάκης, προσθέτοντας πως όλο αυτό το διάστημα είχε την συμπαράσταση ενός φίλου, που ήταν ο μοναδικός που γνώριζε την κατάσταση του.

Τώρα, όπως υποστηρίζει περιμένει λύση από την πρόνοια, αφού “κάποιος γνωστός έχει πει πως σε λίγες ημέρες το πρόβλημα θα λυθεί”.



Τρόφιμα–Ρούχα

Με την φροντίδα των περιοίκων της περιοχής, ζει ο κ. Μανώλης Τσικαλουδάκης, αφού όπως λέει, ο κόσμος του συμπεριφέρεται πάρα πολύ καλά.

“Παράπονο δεν έχω από κανένα” υποστηρίζει. “Όλος ο κόσμος μου δίνει κάτι να φάω, ένα χαρτζιλίκι, μπορώ και τα βγάζω πέρα” προσθέτει. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει σε κάποια δασκάλα, της οποίας το όνομα δεν γνωρίζει, που του φέρνει σε καθημερινή βάση φαγητό.

“Είναι μια δασκάλα που κάθε μέρα μου φέρνει να φάω. Αλλά δεν ξέρω πως τη λένε” σημειώνει. “Όμως και οι άλλοι γείτονες εδώ, φέρνουν φαγητό, φέρνουν τσιγάρα” συμπληρώνει.

Ελάχιστος λόγος μπορεί να γίνει στην περίπτωση του κ. Τσικαλουδάκη για ρουχισμό και στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής. Ο ίδιος ωστόσο δεν φαίνεται να παραπονιέται, υποστηρίζοντας πως έχει δυο αλλαξιές ρούχα στο σπίτι κάποιου φίλου, ο οποίος τον φροντίζει τακτικά.

“Έχω τα ρούχα μου στο σπίτι του φίλου και πηγαίνω συχνά και αλλάζω” αναφέρει και προσθέτει: “Εκεί μερικές φορές κάνω και μπάνιο για να καθαρίσω. Αν σχιστούν τα ρούχα, πάω στη λαϊκή, αγοράζω ένα παντελόνι κι έτσι ζω”.



Φόβος

Μεγάλο φόβο υποστηρίζει πως νιώθει ο Μανώλης Τσικαλουδάκης στην πλατεία Νίκαιας, όταν πέφτει η νύχτα.

“Θέλω να φύγω από δω, γιατί όσο περνάνε τα χρόνια τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα” υποστηρίζει, διευκρινίζοντας:

“Το βράδυ εδώ πέρα αν έχει εκατό άτομα οι ενενήντα είναι ξένοι. Δεν μου έχουν κάνει κάτι ως τώρα, αλλά φοβάμαι. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει. Δε νιώθω ασφάλεια στον δρόμο. Μπορεί κάποιος να μου κάνει κακό”.

Ο Μανώλης Τσικαλουδάκης υποστηρίζει πως παλαιότερα δεν ήταν ίδια η κατάσταση στην πλατεία Νίκαιας, ενώ δεν υπήρχαν σοβαροί λόγοι για να ανησυχεί για τη ζωή του. Όμως τώρα, όπως αναφέρει, κάθε βράδυ στην πλατεία πηγαίνουν άγνωστοι, στους οποίους, λέει, δεν μπορεί να έχει καμία εμπιστοσύνη.



“Όχι στο γηροκομείο”

Έναν δικό του χώρο κι όχι το γηροκομείο τονίζει πως θέλει ο Μανώλης Τσικαλουδάκης. Όπως υποστηρίζει η εμπειρία του από μια μικρή παραμονή του στο γηροκομείο, ήταν δραματική.

“Δεν θέλω να ξαναπάω στο γηροκομείο” φωνάζει για να προσθέσει: “Με πήγαν μια φορά και δεν μπορούσα να βρίσκομαι με τους ανθρώπους εκεί. Το προσωπικό ήταν καλό, αλλά όσοι έμεναν εκεί ήταν πολύ περίεργοι. Εγώ είμαι πενήντα τεσσάρων χρονών. Στο γηροκομείο δεν μου μιλάει κανείς και κοιμόμαστε από τις εφτά. Δεν θέλω τέτοια ζωή. Εδώ, πηγαίνω στο καφενείο πού και πού, έρχεται ένας άνθρωπος να μου μιλήσει”.



Συμπαράσταση

Τη συμπαράσταση μεγάλου μέρους της γειτονιάς φαίνεται πως έχει ο Μανώλης Τσικαλουδάκης. Οι περισσότεροι στην περιοχή, φροντίζουν ώστε να έχει τουλάχιστον τα στοιχειώδη και να μπορεί να ζει με όση αξιοπρέπεια του επιτρέπει η κατάσταση του. Στην πλειοψηφία τους ωστόσο τονίζουν πως κάποια λύση είναι επιβεβλημένο να βρεθεί.

“Έχουμε απευθυνθεί σε όλους τους φορείς δεκάδες φορές, προκειμένου να ενδιαφερθούν γιʼ αυτό τον άνθρωπο. Έχουμε καλέσει το δήμο, τη νομαρχία, την περιφέρεια, την πρόνοια” αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Φαφαλάκης, που τονίζει πως πρέπει να δοθεί λύση στο συγκεκριμένο ζήτημα.

“Έχουμε κατʼ επανάληψη απευθυνθεί σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες, αλλά δεν έχουμε δει κάποιος να ανταποκρίνεται ουσιαστικά. Πρέπει επιτέλους κάποιος να φροντίσει γιʼ αυτόν τον άνθρωπο” προσθέτει ο κ. Φαφαλάκης.

Βοήθεια με όποιον τρόπο μπορεί προσφέρει από την πλευρά του και ο κ. Γιάννης Μαργαρίτης.

“Εμείς θέλουμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο και καλούμε όποιον μπορεί να τον βοηθήσει” τονίζει ο κ. Μαργαρίτης, υπογραμμίζοντας: “Του δίνουμε φαγητό, του δίνουμε και τσιγάρα και όλη η γειτονιά προσπαθεί να του συμπαρασταθεί. Αυτό που χρειάζεται είναι να βρεθεί μία λύση προκειμένου ο άνθρωπος αυτός να μην βρίσκεται στον δρόμο”.

Λύση στο θέμα του άστεγου της οδού Νικαίας, αναζητά από την πλευρά του και ο κ. Δημήτρης Χαραλαμπάκης τονίζοντας ωστόσο πως πρέπει να βρεθεί μια χρυσή τομή απʼ όλες τις πλευρές.

“Από την πλευρά μας τον βοηθάμε όσο μπορούμε, κυρίως στο να βρει κάτι να φάει. Αποφεύγουμε να του δώσουμε να πιει διότι του αρέσει αρκετά το ποτό. Εμείς θα θέλαμε να βρεθεί κάποια λύση” υποστηρίζει ο κ. Χαραλαμπάκης, τονίζοντας:

“Δεν θέλουμε να βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση ο άνθρωπος, αλλά πρέπει και ο ίδιος να δεχτεί πως κάτι πρέπει να γίνει για να μην βρίσκεται στο δρόμο”.