Οι φανέλες
Με αφορμή την πρόσφατη, ειρηνική μεν αποφασιστική δε, πορεία διαμαρτυρίας οπαδών της Παρί Σεν Ζερμέν στο Champs Elysees, την καρδιά του Παρισιού, αλλά παράλληλα κι έδρα της μεγαλύτερης μπουτίκ της ομάδας, καλό θα ήταν να θυμόμαστε ότι η φανέλα ήταν και θα είναι μια σημαία. Κι ότι κάποιοι τη λέρωσαν, με απογοητευτικά, εννοείται, αποτελέσματα. Για να κατανοήσουμε τι ακριβώς προκάλεσε τη συγκεκριμένη και καθʼ όλα δίκαιη “λαϊκή εξέγερση”, αρκεί να υπογραμμίσουμε ότι οι αποκαλούμενοι “μάγοι του μάρκετινγκ” είχαν τη φαεινή ιδέα νʼαφαιρέσουν από το έμβλημα το κόκκινο χρώμα, αφήνοντας “ορφανό” ένα καίριο κομμάτι του γαλλικού “τρικολόρ”. Ήταν μια εμπορική κίνηση που χαρακτηρίστηκε επιεικώς απαράδεκτη κι αυτό γιατί μια φανέλα θα έπρεπε να συμβολίζει το σπίτι της επιστροφής. Τον καθρέπτη του πάθους μας. Δυστυχώς όμως, η “εικαστική παρέμβαση” στην καρδιά και την ιστορία της Παρί δεν ήταν ούτε το πρώτο ούτε και το τελευταίο παράδειγμα μιας ανούσιας κι άνευ λόγου χρωματικής ή ενδυματολογικής επανάστασης. Στο Μάντσεστερ αδυνατούν ακόμη να πιστέψουν ότι η θρυλική φανέλα των “κόκκινων διαβόλων” λερώθηκε ξαφνικά από ένα γιγαντιαίο, άτοπο, άσχετο κι εντελώς άκομψο μαύρο “V”. Μια από τις μεγάλες απογοητεύσεις, που μέσω του Τύπου πέρασε στην ιστορία σαν τον “θρίαμβο του κιτς”, ήταν κι η εμφάνιση που η Εθνική Ιταλίας φόρεσε στο πρόσφατο Confederation Cup: μια γαλάζια φανέλα, συνδυασμένη μʼένα καφέ, προς το γκρενά σορτσάκι. Επίσης επιεικώς απαράδεκτο για μια χώρα συνήθως πρωτοπόρο τόσο στη μόδα όσο στο styling.
ΜΕΡΚ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

