Δεν είναι μόνο το λυκόφως των κεριών που πλημμυρίζει αισθαντικά τις αίθουσες χορού. Δεν είναι καν οι αιθέριες παρουσίες και οι καβαλιέροι που αποζητούν να βυθιστούν στους ήχους της μουσικής και να τους μετατρέψουν σε κίνηση. Είναι κάθε μοναδικό συναίσθημα που προκύπτει απʼ όλα αυτά. Είναι ο χορός ενός ζευγαριού, το οποίο δεν μετρά βήματα…εξωτερικεύει διαθέσεις. Όλη η μουσικότητα του τάνγκο, διαπερνά τα σώματα δύο ανθρώπων διαφορετικού φύλου, που για μερικά λεπτά έχουν υποχρέωση να γίνουν ένα. Να αφουγκραστεί ο ένας τις διαθέσεις του άλλου, να γίνει ηχείο ενός ξένου κορμιού και εκφραστής μιας μουσικότητας σωματικής. Κι αυτός είναι ο λόγος που στο τάνγκο δεν υπάρχουν ουσιαστικά βήματα. Υπάρχουν μονάχα στιγμές. Κι είναι μοναδικό να αντικρίζει κανείς την χημεία δύο ανθρώπων έτσι όπως αποτυπώνεται στη διάρκεια κάποιων χορών. Είναι μοναδική η επικοινωνία που αναπτύσσεται και τα συναισθήματα που διοχετεύονται από την ντάμα στον καβαλιέρο και αντίστροφα. Δυο κορμιά σε έναν χορό και στην απόλυτη έκφραση συναισθηματικής επικοινωνίας.

Αυτό είναι το τάγκο κι ίσως αυτό αποζητούν οι λάτρεις του στο Ηράκλειο. Να βυθιστούν αισθαντικά σε μια άλλη διάσταση όπου δεν χωρά η έλλειψη συντροφικότητας, η έλλειψη επικοινωνίας, η έλλειψη αισθησιακού ερωτισμού. Μπορεί να μοιάζει και με ψέμα όλη αυτή η διαδικασία. Αποτυπώνει όμως μια αλήθεια κάποιων άλλων στην πόλη, που απλά αποζητούν την ποιότητα. Όχι μονάχα για την καθημερινότητα και τον πολιτισμό. Αλλά κυρίως για το χαμένο στην ταχύτητα των σύγχρονων κοινωνιών υπερεγώ τους.