
Η Μήδεια του Μποστ ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα και κάνει στάση στο Ηράκλειο αύριο και τη Δευτέρα 13 Ιουλίου.
Η παράσταση την οποία σκηνοθετεί ο Πέτρος Φιλιππίδης, με την Κάτια Δανδουλάκη στο ρόλο της Μήδειας, θα δοθεί στο κηποθέατρο «Νίκος Καζαντζάκης, με ώρα έναρξης τις 9.30μμ και εντάσσεται στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Ηράκλειο-Καλοκαίρι 2009».
Στη Μήδεια, ο Μένης Μποσταντζόγλου (Μπόστ) ξεκίνησε να γράψει ένα έργο βασισμένο στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη και κατέληξε να μιλάει σε δεκαπεντασύλλαβο για μια γυναίκα στυγνή, κακούργα δολοφόνισσα, που έσφαξε τα παιδιά της επειδή ήτανε κάτι παλιόπαιδα που δεν παίρνανε τα γράμματα, ούτε να δουλέψουνε θέλανε, και είχε κι έναν άντρα που την κεράτωνε από πάνω και ήθελε να παντρευτεί την πριγκίπισσα της Κορίνθου!
Ετσι, θολωμένη η Μήδεια από τη ζήλια και όλα τα προβλήματα που την περικυκλώνανε, αρπάει το χασαπομάχαιρο απ' την κουζίνα και φευ! Αντί να σφάξει τα παιδιά της σκοτώνει κάτι συμμαθητές τους που είχανε πάει στο σπίτι να τα πάρουνε και να γυρίζουνε ποιος ξέρει πού...
Η μοναδικότητα της γραφής του Μπόστ, παρουσιάζει την τραγική ηρωίδα του Ευριπίδη, σε μια κωμικοτραγική φιγούρα. Όλοι οι ήρωες της γνωστής Αρχαίας Τραγωδίας, μεταφέρονται στην σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα με έναν περίτεχνο και Αριστοφανικό τρόπο γραφής.
Η εκδοχή που θα παρουσιάσει ο Πέτρος Φιλιππίδης περιέχει αρκετά στοιχεία που μετατρέπουν το αρχικό κείμενο σε μια ακόμα πιο σύγχρονη κωμωδία που εξακολουθεί να στηρίζεται στη μοναδική σάτιρα βασισμένη στις πιο τραγικές ιστορίες της αρχαίας δραματουργίας.
Αναφορές στα πρόσφατα σκάνδαλα αλλά και σε άλλα σύγχρονα στοιχεία της εποχής μας, προσαρμόζονται στην κωμωδία του Μπόστ και μεταφέρουν την σάτιρα του στο σήμερα, για να αποδείξουν την διαχρονικότητα του κειμένου του.
Το πρώτο ανέβασμα του έργου έγινε το 1993, από το θέατρο ΣΤΟΑ με πρωταγωνίστρια την Λήδα Πρωτοψάλτη. Στην νέα του εκδοχή, το ρόλο της «ιδιόρρυθμης» Μήδειας, αναλαμβάνει η Κάτια Δανδουλάκη. Όπως έλεγε και ο Μπόστ για το έργο, ήθελε να γράψει μια κωμωδία στην οποία «οι θεατές περισσότερο θα χαμογελάνε και λιγότερο θα χαχανίζουν». Όπως ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά πρόκειται για ένα έργο που «επικρίνει τους επικριτάς, προβληματίζει τους κριτάς και ελευθερώνει τους θεατές».

