Το όνειρο

“Οι Αμερικανοί γιορτάζουν την Ημέρα της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ εμείς οι Έλληνες θυμόμαστε -δεν γιορτάζουμε ακριβώς…-την Ημέρα της Ποδοσφαιρικής Παλιγγενεσίας, που γράφτηκε μακριά από τα εδάφη μας, σε γήπεδο της Λισαβόνας. Ναι, πέρασαν κιόλας 5 χρόνια από εκείνο το βράδυ στην έδρα του τελικού και της Μπενφίκα, τη νίκη που σηματοδοτεί την μεγαλύτερη διάκριση, αλλά και έκπληξη, στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Έζησα μέρα προς μέρα την πορεία της εθνικής μπάσκετ προς την κορυφή της Ευρώπης, τον Ιούνιο του 1987. Είδα από κοντά το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο της Βούλας Πατουλίδου, το καλοκαίρι του 1992 στη Βαρκελώνη. Όμως, παρότι οι διακρίσεις αυτές ήταν τεράστιες και εμπεριείχαν το στοιχείο της έκπληξης όπως και ο άθλος του 2004, το επίτευγμα του Ρεχάγκελ και των ποδοσφαιριστών βρίσκεται δικαιωματικά στο Νο1.Πριν ταξιδέψω, μόνος κι έρημος, για την Πορτογαλία, δεχόμουν τα πειράγματα πολλών συναδέλφων. Όλοι, μα όλοι, πίστευαν ότι πρόκειται για υπόθεση μιας εβδομάδας. “Τρεις ήττες και πίσω”, έλεγαν. Όχι πως είχα και πολύ διαφορετική άποψη. Όμως, από τον πρώτο αγώνα άλλαξαν όλα. Στο Φάρο, δίπλα στον Ατλαντικό, μείναμε σώοι παρά την ήττα από την Ρωσία και μετά άρχισε το σόου. Κορυφαία στιγμή; Η επιτυχία του ελληνικού γκολ στον ημιτελικό με την Τσεχία, από τον Δέλλα. Όλα τα συναισθήματα στο “κόκκινο”. Απερίγραπτη κατάσταση. Μοναδική. Ήταν Η ΣΤΙΓΜΗ του ονείρου”.

Γ. ΤΡΑΠΕΖΑΝΙΔΗΣ