Την τελευταία ημέρατων συναυλιών της συνάντησης, λίγο πριν τα φώτα της πλατείας σβήσουν, ένα αστέρι χάθηκε στο σκοτάδι της σκηνής. Ήταν για να κάνει όλους όσους συμμετείχαν στις εκδηλώσεις να ευχηθούν το ίδιο πράγμα. “Μακάρι ο Κώστας να είναι καλά εκεί που βρίσκεται. Μακάρι αυτές τις εκδηλώσεις κι άλλοι να τις μιμηθούν”.
Όσο έπεφτε η νύχτα κι η φωνή της Ντορέττα Κάρτερ πλημμύριζε το θέατρο, δίνονταν άλλη διάσταση στην ευχή. Ο Κώστας ήταν σίγουρα ευτυχισμένος. Το ένιωθε ο κόσμος, το ζούσαν οι μουσικοί. Ακόμα κι η Τζο Αν Πίκενς, άφησε για λίγο την καρέκλα της και χόρεψε σαν έφηβη. “Οι μουσικοί στην συνάντηση νιώσαμε όλοι σαν θεοί” έλεγε η Ντορέτα Κάρτερ, χωρίς να κατανοεί πως την παρουσία πολλών μικρών θεών, ζούσαν επί σκηνής οι θεατές. Ίσως ακόμα να μην ξέρει πως πολλοί από εκείνους που βρέθηκαν στην 2η Διεθνή Τζαζ Συνάντηση Κώστας Κουβίδης, ακόμα έχουν την αίσθηση πως κάτι εξωπραγματικό συνέβαινε στο Ηράκλειο, δίχως να μπορούν να το εξηγήσουν. Για ένα μόνο ήταν σίγουροι. Ο Κώστας, μαζί με τους Θεούς της μουσικής από ψηλά χαμογελούσαν…

