Ήρθε και η ώρα που θα δοκιμάζαμε κάτι. Ως καλοσώρισμα μας έφεραν έχτρα παρθένο ελαιόλαδο από την περιοχή Chianti της Τοσκάνης, ελιές πράσινες και φρεσκοψημένο ιταλικό ψωμάκι, φοκάτσια με χοντρό αλάτι. Ομολογώ ότι όλα ήταν εξαιρετικής ποιότητας, με μοναδική γεύση, μυρωδιά και εμφάνιση. Οι ελιές ήταν μια αποκάλυψη, με ζουμερή ψίχα και άρωμα, έτρωγες μια και έλεγες μου είναι αρκετή. Η φοκάτσια βουτηγμένη στο ελαιόλαδο άφηνε μια λεπτή γεύση στο στόμα που το αλάτι τη συνόδευε άριστα. Δεν σας κρύβω ότι εκείνη την ώρα ένιωσα μια μελαγχολία. Έπρεπε να έρθω στο Λονδίνο για να τα φάω ψωμί με ελιές και μάλιστα από την Ιταλία. Μια χαρά δεν είναι και οι δικές μας με το παξιμάδι; Τις έχει διαλέξει ο Jamie θα έλεγε κάποιος, ε και τι έγινε θα έλεγε κάποιος άλλος. Όπως καταλαβαίνετε οι κυρίες δίπλα είχαν απογειωθεί και τιτίβιζαν σε άψογα Αγγλικά εντυπωσιασμένες. Οι σαλάτες που ήρθαν στο τραπέζι είχαν ιδιαίτερη γεύση. Παντζαράκια ψημένα στη σχάρα συνοδευμένα με φέτες σαγκουίνι και κατσικίσιο τυρί. Ο συνδυασμός του δυόσμου και του χυμού ροδιού στο dressing τα έντυνε διακριτικά. Μην ξεχνάμε τον σερβιτόρο μας, ο οποίος στη δεύτερη σαλάτα δεν παρέλειψε να μας πει οτι η μοτσαρέλα di bufala Campana που περιείχε φτιάχνεται αποκλειστικά από γάλα βουβαλιών στη συγκεκριμένη περιοχή της Ιταλίας. Τα ψημένα αχλάδια που τη συνόδευαν ήταν απο την περιοχή Αbate της Ιταλίας και όλα αυτά μαζί έδεναν απλά με μέλι και κουκουνάρι.

Ο ρυθμός που ακολουθούσε το σέρβις ήταν πραγματικά ο πιο ενδεδειγμένος. Οι σερβιτόροι ήταν εκεί για να ικανοποιήσουν κάθε σου ανάγκη χωρίς να γίνονται φορτικοί. Τα πρώτα πιάτα ήρθαν να επιβεβαιώσουν την αρχική μας αίσθηση ότι τα υλικά που μπαίνουν στη κουζίνα είναι άριστης ποιότητας και οι τεχνίτες επαγγελματίες. Ραβιόλια με μανιτάρια και νιόκι πατάτας με θαλλασινά, ʽallo scoglioʼʼ κατά το ιταλικό, δηλαδή με θαλλασινά του ʽβράχουʼ. Απλά πιάτα και ευωδιαστά, με πραγματική γεύση βουνού και θάλασσας. Τα κρασί που συνόδευε το δείπνο μας ήταν ένα φρουτώδες λευκό κρασί Ιταλικό το οποίο μας πρότεινε ο sommelier, μιας και η λίστα των κρασιών ήταν εξαιρετικά μεγάλη.

Τα κυρίως πιάτα ήταν καλομαγειρεμένα και με την απλότητα τους άφηναν καλές εντυπώσεις, όχι όμως ενθουσιασμό. Ο συνοδός μου παρήγγειλε γουρουνάκι που το είχε μοσχαναθράψει ο κυρίος Pete Gott στη φάρμα του στο Lake District με κυδώνι και φασκόμηλο. Πιο εντυπωσιακό ήταν το δικό μου πιάτο που κατάφερνε να μετατρέψει τις απλές φακές από το Castellucio της Ιταλίας, προϊόν με ονομασία προέλευσης παρακαλώ, σε ένα μαλακό και εύγευστο μαξιλαράκι για το φιλέτο λαβράκι. Όλα μαζί ήταν ψημένα σε ένα χάρτινο μπουγκάκι, όπου τα φρέσκα μυρωδικά και το άρωμα από το ελαιόλαδο κυριαρχούσαν διακριτικά. Οι επιλογές για το γλυκό περιορισμένες. Ποιός μπορεί να αντισταθεί σε ένα σοκολατένιο semifreddo. Παραγγείλαμε και ένα πιάτο με δύο σκληρά τυριά, εξ Ιταλίας φυσικά, τα οποία συνοδευόνταν με ταπεινούς χουρμάδες και γλυκόξινο chutney. Επιβεβαιώσαμε για άλλη μια φορά πως κάτι ξέρουμε και εμείς που τρώμε τη γραβιέρα με το μέλι.