
Πριν την φετινή άνοδο της ομάδας της Γέργερης στο περιφερειακό πρωτάθλημα για πρώτη φορά στην ιστορία της μεσολάβησαν αρκετά χρόνια στα οποία το πρώτιστο μέλημα των παραγόντων της, δεν ήταν το κυνήγι των υψηλών στόχων αλλά η απλή διατήρηση του σωματείου σε λειτουργία. Σαν αντιστάθμισμα υπήρχε πάντως το μεράκι για το ποδόσφαιρο.
Ο Μιχάλης Μουζουράκης αποτελεί ένα επίλεκτο μέλος της οικογένειας του Ρούβα καθώς τον υπηρέτησε τόσο ως ποδοσφαιριστής από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του, όσο και ως παράγοντας διατελώντας πρόεδρος από το 1983 έως το 1990.
“Τότε πραγματικά αγωνιζόμαστε για τη φανέλα. Δεν υπήρχαν βέβαια δυνατότητες μαζικής μεταφοράς της ομάδας. Για να παίξουμε ένα φιλικό παιχνίδι με ένα άλλο χωριό έπρεπε να διανύσουμε πεζοί την απόσταση. Αρκετές φορές περπατήσαμε από τη Γέργερη μέχρι την Αυγενική και το Βενεράτο για να παίξουμε έναν αγώνα” αναφέρει στην “Π” ο Μιχάλης Μουζουράκης ο οποίος μιλάει και για το “αντίδοτο” σε κείνες τις δύσκολες στιγμές: “Η αγάπη για το χωριό και το μεράκι για το ποδόσφαιρο μου έδινε κουράγιο. Οι συνθήκες δεν παρουσίαζαν ομοιότητες με τις ισχύουσες. Πολλές φορές έβαζα στην “κλούβα” 15 -16 άτομα για να παίξουμε ένα παιχνίδι. Ο κόσμος έβλεπε με κακό μάτι το ποδόσφαιρο και ήταν δύσκολο να αντλήσεις έσοδα για να συντηρηθεί η ομάδα. Αυτό γινόταν μέσω ορισμένων χοροεσπερίδων. Μου φαίνεται σαν όνειρο που η ομάδα βρίσκεται τώρα στο περιφερειακό και νιώθω δικαιωμένος γιατί οι πρώτες βάσεις στις οποίες πορεύτηκε η ομάδα μπήκαν από μας”. Αναφερόμενος στη συμβολή του Ρούβα στη ζωή των ανθρώπων της Γέργερης υποστηρίζει: “Ο κάτοικος της Γέργερης μπορεί να υπερηφανεύεται για το Ρούβα. Είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια της περιοχής. Η νεολαία θέλει να πάει στο γήπεδο και η ομάδα της δίνει ώθηση για να ασχοληθεί με τον αθλητισμό”.
Μεταγενέστερος στην ιστορική διαδρομή του Ρούβα στα τοπικά δρώμενα είναι ο Δημήτρης Φουκάκης ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα από το 1994 έως το 2005 όταν το νερό μπορεί να “είχε μπει στο αυλάκι” και η ομάδα να μην αντιμετώπιζε πρόβλημα ύπαρξης, ωστόσο τίποτα δεν προοιώνιζε τις μεγάλες στιγμές της ανόδου στο περιφερειακό.
“Πάνω απʼ όλα υπήρχε το μεράκι. Οι προπονήσεις γινόταν τότε δύο φορές την εβδομάδα σʼ όποιο γήπεδο βρισκόταν …εύκαιρο. Αρκετές φορές προπονούμασταν στο Ηράκλειο στο γήπεδο των ΤΕΙ. Μας έδιναν μια φανέλα με την οποία έπρεπε να βγάλουμε όλη τη χρονιά. Υπήρχε όμως το στοιχείο της παρέας. Θέλαμε να περνάμε καλά. Μετά τους αγώνες μαζευόμαστε και πίναμε ένα κρασί στο χωριό. Αυτό προσπαθούμε να το κάνουμε και με την τωρινή ομάδα 1 -2 φορές το μήνα. Δε μπορούσαμε καν να φανταστούμε ότι σε δέκα χρόνια η ομάδα θα έφτανε στο περιφερειακό πρωτάθλημα. Δεν το συζητούσαμε καν”, αναφέρει χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Φουκάκης που πλέον κατέχει το πόστο του Γενικού Αρχηγού της ομάδας.

