
Πρόκειται για μια καλλιτέχνη με εικοσάχρονη πορεία, η οποία αν και βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση δεν ξεφεύγει από τις αρχικές πηγές έμπνευσής της.
«Μέσα από ποικίλες οδούς και υπερβάσεις ορίων η Eleni Tzatzalos διερευνά εμπειρίες και σχέσεις μεταξύ χώρου, περιβάλλοντος, αισθήματος και συναισθήματος. Δημιουργεί βίντεο, φιλμ, γλυπτά και έργα σε μικτή τεχνική. Φως, τοπία, μύθοι, αλλά και απλά αντικείμενα όπως βάρκες και τραπέζια συνθέτουν το ιδίωμα, με το οποίο επεξεργάζεται έννοιες που σχετίζονται με την επικοινωνία, το δράμα και την κάθαρση».
Με τα λόγια αυτά περιγράφεται η εικαστικός Eleni Tzatzalos στο βιβλίο «Ενώνοντας πολιτισμούς». Πρόκειται για μια καλλιτέχνη με εικοσάχρονη πορεία, η οποία αν και βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση δεν ξεφεύγει από τις αρχικές πηγές έμπνευσής της.
Η Eleni Tzatzalos που ζει μόνιμα στην Ολλανδία βρέθηκε τις προηγούμενες μέρες στο Ηράκλειο, καθώς συμμετέχει στην ιδιαίτερα αξιόλογη έκθεση «Ιστορίες Τοπίου: από την παράδοση στην αειφορία» που φιλοξενείται μέχρι την ερχόμενη Τρίτη στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Η συνέντευξη που έδωσε στην «Π» έχει ως εξής:
«Π»: Πώς αποφασίσατε να εγκατασταθείτε στην Ολλανδία; Η ζωή σε μια χώρα με τόσο σημαντική καλλιτεχνική παράδοση, αλλά και ενδιαφέρον των σύγχρονων ανθρώπων για τις Τέχνες βοηθούν τον καλλιτέχνη να εξελιχθεί;
Eleni Tzatzalos: Η εικόνα της Ολλανδίας κατά τη δεκαετία του ʽ80 με το αντικοφορμιστικό κλίμα και τις πολλαπλές δυνατότητες επιλογής καλλιτεχνικών σπουδών, υπήρξαν πόλος έλξης και της μετέπειτα εγκατάστασης εδώ. H γεωφυσική θέση της Ολλανδίας με τον απέραντο ορίζοντα, το φως που διαχέεται μέσα από τα μνημειακά σύννεφα και εναλλάσσεται και ελίσσεται αέναα, με παρότρυναν να εκλέξω το εκφραστικό μου ιδίωμα. Η παρουσία των Μουσείων με μεγέθη όπως ο Ρέμπραντ, ο Βαν Γκογκ, ο Βερμέερ και τα πολιτιστικά προγράμματα, ωθούν τους καλλιτέχνες στην σύγχρονη εικαστική δημιουργία.
«Π»: Συμμετέχετε στην έκθεση «Ιστορίες Τοπίου: από την παράδοση στην αειφορία» που πραγματοποιείται στο Ηράκλειο. Μιλήστε μας γι' αυτό το project.
Eleni Tzatzalos: «Το οδοιπορικό που ακολουθεί ο επισκέπτης στην Έκθεση αποκαλύπτει μια αλληλουχία από «ιστορίες τοπίου» με επίκεντρο τον άνθρωπο και τους τρόπους που αυτός χρησιμοποίησε για την κατάκτηση και τη μορφοποίηση του τοπίου. Το αγροτικό τοπίο καθρεφτίζει πιστά τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση στη διάρκεια της εξέλιξης του και της διαμόρφωσης του υλικού πολιτισμού του. Οι ανθρώπινες επεμβάσεις για καλλιέργεια, εξόρυξη, αξιοποίηση των τρεχούμενων νερών και του ανέμου, κατοίκηση, επικοινωνία κλπ επέφεραν καθοριστικές αλλαγές στο τοπίο δημιουργώντας σταδιακά αλλεπάλληλες «όψεις».
Οι διοργανωτές της έκθεσης κάλεσαν με αυτό το σκεπτικό τους καλλιτέχνες να συμμετάσχουν στην έκθεση. Για μένα αυτή ήταν η ερμηνεία που έδωσα στην έννοια του τοπίου.
«Π»: Πώς είναι τα παιδιά ως θεατές;
Eleni Tzatzalos: Στην έκθεση “Ιστορίες του τοπίου: από την παράδοση στην αειφορία” εκτίθεται η εγκατάσταση SCHELTERS. Tα αντικείμενα που αιωρούνται με μορφές οργανικής ύλης φτιαγμένα από τεχνητή ρητίνη, ελαστικό κόμμι (καουτσούκ) και μπρούντζο, παύουν να είναι αντικείμενα και μεταποιούνται σε ελκυστές της εσωτερικής ανθρώπινης μνήμης. Γέφυρες, που οδηγούν σε ένα μεταφυσικό τοπίο βυθισμένο στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Το σχήμα τους, σχήμα της έλλειψης και της καμπύλης παίζει με τα σημαινόμενα της απουσίας και της πληρότητας.
Καταφύγιο της ανθρώπινης συνείδησης και ταυτόχρονα μαγικό σύμβολο, σημείο που χωρά στην ανθρώπινη παλάμη, ενώ μας προκαλεί να προβάλλουμε τις πολιτιστικές μας αναφορές.
Το παιδί, απροκατάληπτος δέκτης αυτής τους της δύναμης, δεν τους αντιστέκεται και ενδίδει στην έλξη τους χρησιμοποιώντας την αθωότερη αντιληπτική μέθοδο: την αφή.

