“Στην Ελλάδα η γνώση που ανακυκλώνεται είναι 30 χρόνων. Ο λόγος είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό των καθηγητών της Ελλάδας δε βγήκαν ποτέ στο εξωτερικό και αναπαράγουν μια γνώση, η οποία δεν επικοινώνησε ποτέ με τον έξω κόσμο”

Δώσατε απάντηση σε ένα γρίφο που ταλαιπωρούσε επί δεκαετίες την επιστημονική κοινότητα, πώς τα καταφέρατε;

«Νομίζω είναι πολλά πράγματα. Το ένα που χρειάζεται πάντα είναι η επιμονή, θέλαμε πάρα πολύ να μάθουμε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα, όπως και άλλοι. Ακόμα, κοιτάξαμε το πρόβλημα από μια σκοπιά που πολύ λίγοι προσπάθησαν να κοιτάξουν. Υπήρχε η πεποίθηση ότι η απάντηση στο ερώτημα ήταν θετική, οι περισσότεροι επιστήμονες προσπάθησαν να αποδείξουν ότι η απάντηση ήταν θετική, εμείς αποδείξαμε ότι είναι αρνητική. Χρειάστηκε να αναπτύξουμε τα κατάλληλα εργαλεία, η συνολική κοινότητα κοιτούσε το πρόβλημα με την πρόθεση να δώσει θετική απάντηση αλλά τελικά έτυχε να είναι αρνητική. Όταν δουλεύεις ένα πρόβλημα και όλοι οι προηγούμενοι ερευνητές που το έχουν κοιτάξει κατά κάποιο τρόπο σε προϊδεάζουν ότι η απάντηση είναι θετική αλλά για κάποιο λόγο κανένας δεν έχει μπορέσει να βρει την απάντηση αλλά είναι κοντά, πιέζεις προς αυτή την κατεύθυνση. Είπαμε μήπως δε συμβαίνει αυτό και αναπτύξαμε τα κατάλληλα μαθηματικά για να μπορέσουμε να τεκμηριώσουμε ότι η απάντηση είναι αρνητική και καταφέραμε να το κάνουμε. Δούλεψα με τον καθηγητή μου, το Χρήστο Παπαδημητρίου, διακεκριμένο επιστήμονα στο Μπέρκλεϊ. Τον ενδιέφερε το πρόβλημα για μια δεκαετία, είχε αρχίσει να κάνει τις πρώτες σκέψεις πάνω σε αυτό. Όταν άρχισα το διδακτορικό μου αρχίσαμε να το κοιτάμε πιο διεξοδικά, δούλεψε η χημεία και καταφέραμε το να αποδείξουμε. Ανακεφαλαιώνοντας, είναι η επιμονή, πρέπει να αποσταθεροποιηθείς από τα πράγματα και αντικειμενικά να κοιτάξεις το πρόβλημα και να μη σε επηρεάσει η μέχρι τότε επιστημονική προσπάθεια και το ποια θα είναι η πιθανή απάντηση και η χημεία μεταξύ των συνεργατών.»

Ποια είναι τα επόμενά σας βήματα;

«Αρχίζω από το καλοκαίρι στο ΜΙΤ και το Σεπτέμβρη διδασκαλία, για ένα χρόνο ήμουν ερευνητής στη Microsoft.»

Δε θέλετε να μείνετε στη χώρα μας;

«Προς το παρόν, όχι. Δεν το αποκλείω για το μέλλον, απλώς, νομίζω ότι αν έρθω αυτή τη στιγμή θα μειωθεί η παραγωγικότητά διότι οι συνθήκες στην Ελλάδα δε βοηθάνε. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν έρευνα αλλά οι συνθήκες δεν τους βοηθάνε και για αυτό το λόγο είναι λιγότερο παραγωγικοί.»

Αναφέρεστε στη χρηματοδότηση και τη γραφειοκρατία;

«Όχι ακριβώς. Νομίζω περισσότερο είναι το πώς λειτουργεί το ελληνικό Πανεπιστήμιο, το πόσο εκτιμάει κανείς την έρευνα και πόσο εκτιμά κανείς άλλα θέματα. Το Πανεπιστήμιο είναι δυο πράγματα, να προετοιμάζει ανθρώπους για το επάγγελμά τους και για να προωθείται η έρευνα σε μια χώρα. Νομίζω ότι το ελληνικό Πανεπιστήμιο ενώ για την επαγγελματική κατάρτιση επιτελεί το ρόλο του ως ένα βαθμό στην έρευνα δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Δεν είναι θέμα απαραίτητα χρηματοδότησης, μπορεί σε κάποιες επιστήμες να είναι πολύ σημαντική. Το θέμα είναι πώς οι άλλοι συνάδελφοί σου στο Πανεπιστήμιο εκτιμάνε αυτό που κάνεις, αν το μόνο τους ενδιαφέρον είναι να κάνουν πολιτική στο τμήμα, να προωθούν τον εμποτισμό παρά να κοιτάνε την ουσία που είναι η έρευνα. Στην Ελλάδα η γνώση που ανακυκλώνεται είναι 30 χρόνων, ο λόγος είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό των καθηγητών της Ελλάδας δε βγήκαν ποτέ στο εξωτερικό και αναπαράγουν μια γνώση, η οποία δεν επικοινώνησε ποτέ με τον έξω κόσμο. Νομίζω αν τα ελληνικά Πανεπιστήμια επιτρέψουν την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας, τότε θα αναβαθμιστεί κι αυτό σε κάποιο βαθμό γίνεται.»