Σε σοβαρή, αλλά και ξαφνική απώλεια της όρασης, οδηγεί αν δεν θεραπευθεί, η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (στην υγρή μορφή της) όπως επισημαίνει ο χειρουργός οφθαλμίατρος του Βενιζελείου Γιώργος Παππάς, ο οποίος έχει εξειδικευθεί στη θεραπεία παθήσεων του αμφιβληστροειδή και μας εξηγεί πώς προκαλείται αλλά και πώς αντιμετωπίζεται αυτό το οφθαλμολογικό πρόβλημα.

Οπως σημειώνει ο κ. Παππάς, το ανθρώπινο μάτι αποτελεί μια πολύπλοκη κατασκευή, που προσλαμβάνει το φως και αφού το επεξεργαστεί σε μια ομάδα κυττάρων στο πίσω μέρος του ματιού που λέγεται αμφιβληστροειδής, το στέλνει στον εγκέφαλο για να σχηματιστεί η εικόνα.

Τα κύτταρα που επεξεργάζονται το φως στον αμφιβληστροειδή, λέγονται φωτοϋποδοχές και είναι δυο ειδών, τα ραβδία και τα κωνία. Τα ραβδία είναι υπεύθυνα για την αδρή όραση, ενώ τα κωνία είναι υπεύθυνα για την πολύ οξεία όραση και μας επιτρέπουν να διαβάζουμε, να γράφουμε, να αντιλαμβανόμαστε τα χρώματα.

Στην πλειοψηφία τους τα κωνία, είναι συγκεντρωμένα στο κέντρο του αμφιβληστροειδή, του χιτώνα που σαν σεντόνι καλύπτει το πίσω μέρος του ματιού. Αυτή λοιπόν η περιοχή, ονομάζεται ωχρά κηλίδα.

Η διαδικασία της επεξεργασίας του φωτός, για την δημιουργία εικόνας έχει σαν αποτέλεσμα την παραγωγή “αποβλήτων”. Σε νέους ανθρώπους, το μάτι έχει τη δυνατότητα να καθαρίζει από μόνο του τα απόβλητα αυτά. Σε μεγαλύτερες ηλικίες όμως, υπολειτουργεί, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευσή τους στο μάτι.

Αυτά είναι που προκαλούν την καταστροφή των κυττάρων που επεξεργάζονται το φως. Πρόκειται για την ξηρά μορφή ηλικιακής εκφύλισης της ωχράς κηλίδας. Οι ηλικιακές αλλαγές στην περιοχή της ωχράς κηλίδας, μπορεί να οδηγήσουν στο πέρασμα παθολογικών αγγείων από τις βαθύτερες στιβάδες του ματιού στον αμφιβληστροειδή. Τα αγγεία αυτά, διαρρέουν υγρό, αιμορραγούν και καταστρέφουν τους φωτοϋποδοχείς, έτσι έχουμε την υγρή μορφή της πάθησης. Ο οφθαλμίατρος σημειώνει ότι η υγρή μορφή, συνιστάται μόνο στο 15% των πασχόντων, από ηλικιακή εκφύλιση, αλλά όταν συμβεί χωρίς την κατάλληλη θεραπεία, οδηγεί το 90% των ανθρώπων αυτών σε σοβαρή απώλεια της όρασης. Η απώλεια της όρασης, συμβαίνει απότομα. Η ξηρά μορφή (ατροφική) είναι εκείνη που απασχολεί το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών. Εχει πιο ήπια συμπτωματολογία και η απώλεια της όρασης, είναι σταδιακή.

Οταν οι φωτοϋποδοχείς αρχίσσουν να καταστρέφονται, τότε η εικόνα αρχίζει να διαταράσσεται. Στην αρχή εμφανίζεται σαν παραμόρφωση της εικόνας και αργότερα σαν απώλεια τμήματος της εικόνας ή και ολόκληρης της εικόνας. Από την στιγμή που εμφανίζεται ένα από τα παραπάνω συμπτώματα, ο ασθενής πρέπει να επισκεφθεί οφθαλμίατρο και να υποβληθεί σε συγκεκριμένες εξετάσεις.

Η θεραπεία

Ο γιατρός υπογραμμίζει ότι οι δυο μορφές της νόσου, αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Για την ξηρά μορφή, παίζει μεγάλο ρόλο η πρόληψη με την κατάλληλη διατροφή.

Στην υγρή μορφή η κατάσταση είναι πιο σοβαρή και η θεραπεία για να είναι αποτελεσματική χρειάζεται να δοθεί άμεσα. Με την εμφάνιση των συμπτωμάτων ο ασθενής πρέπει να καταφύγει στον οφθαλμίατρο χωρίς καθυστέρηση. Τα τελευταία χρόνια, είχαμε σημαντικές εξελίξεις στην θεραπεία της πάθησης με την χρησιμοποίηση των αντι-αγγειογενετικών ουσιών. Οι ουσίες αυτές αναστέλλουν την έκφραση του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGF), μιας πρωτεΐνης που προάγει μεταξύ άλλων την παθολογική νεοαγγείωση (την ανάπτυξη των παθολογικών αγγείων). Η θεραπεία με τους αντι-VEGF γίνεται με έγχυση του φαρμάκου εντός της υαλοειδικής κοιλότητας του οφθαλμού ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Οι κλινικές μελέτες έδειξαν σημαντικά αποτελέσματα από τη χρήση αυτής της θεραπευτικής μεθόδου σε όλους τους τύπους της νόσου.