Επιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Η “Λαίδη” είναι διακριτική, χαριτωμένη και ιδιαίτερα αριστοκρατική.

“Το όνομά της, της ταιριάζει “γάντι”, μας λέει η Μίκα Μυκωνιάτη, περιγράφοντας το σκυλί της, ένα πεκινουά 5 ετών που έχει γίνει το αγαπημένο κατοικίδιο της οικογένειας. Η Μίκα, μας γράφει: “Στη Λαίδη, έχουμε όλοι αδυναμία γιατί είναι ένα σκυλάκι ήρεμο, συντροφικό και χαδιάρικο. Ο τρόπος που περπατάει, που κάθεται, που ξαπλώνει, είναι ιδιαίτερα αριστοκρατικός και αυτό που της αρέσει περισσότερο είναι να κοιμάται με τις ώρες στον καναπέ μετά την καθημερινή της βόλτα.

Δεν της αρέσει ιδιαίτερα το περπάτημα, προτιμάει τη γαλήνη του σπιτιού και τον ύπνο, γιατί η Λαίδη είναι και αρκετά τεμπέλα. Τον σκύλο μας τον έχουμε χάσει 3 φορές και είναι ευτύχημα που δεν έπαθε τίποτα και πάντα τον βρίσκαμε σώο. Μια απʼ αυτές τις φορές, την χάσαμε για 3 ολόκληρους μήνες και τελικά την εντοπίσαμε από μια αγγελία που είχε βάλει η κυρία που την πήρε σπίτι της και έτυχε να είναι και γνωστή μας. Εκείνη την περίοδο, είχαμε ανησυχήσει πάρα πολύ, την ψάχναμε συνεχώς και πιστέψαμε ότι κάτι είχε πάθει και δεν θα την ξαναβλέπαμε ποτέ. Η Λαίδη, δεν μας κάνει ποτέ καταστροφές στο σπίτι, είναι προσεκτική, δεν λερώνει, της αρέσει το μπάνιο και είναι ιδιαίτερα λιχούδα. Τρώει ξηρά τροφή, και γενικά όλα τα φαγητά. Με τα άλλα ζώα έχει πολύ καλές σχέσεις, είναι παιχνιδιάρα, αλλά κυρίως της αρέσει να την χαϊδεύουμε. Για να μας εκδηλώσει την αγάπη της, γυρνάει ανάσκελα και κάνει τούμπες από τη χάρα της! Οταν μπω στο σπίτι, τρέχει και με υποδέχεται στην πόρτα. Οταν για κάποιο λόγο δεν την δω στην είσοδο, νιώθω ότι έχει αδειάσει το σπίτι. Εκτός από την Λαίδη, είχαμε και το Νίνο, ένα αδέσποτο σκυλάκι που έφερε η κόρη μου στο σπίτι. Δυστυχώς το χάσαμε από φόλα. Την πρώτη φορά καταφέραμε και το σώσαμε, τη δεύτερη όμως δεν άντεξε. Είναι περιττό να πω πόσο μας λύπησε αυτή η απώλεια και είναι ακατανόητο πως υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι σκοτώνουν ζώα που δεν τους έφταιξαν σε τίποτα. Στο σπίτι μας, από μικρά παιδιά μεγαλώσαμε με γάτες και σκυλιά. Ο πατέρας μου είχε τη Μονρόε, ένα άσπρο κανίς που το λάτρευε. Μόνο καλές στιγμές έχουμε να θυμηθούμε από τη συμβίωση μαζί τους”.