Του Πολυχρόνη Νικηφοράκη, κτηνίατρου
Η διάταση και στροφή στομάχου (ΔΣΣ) είναι μια οξεία παθολογική κατάσταση η οποία απειλεί άμεσα τη ζωή του ζώου και απαιτεί επείγουσα κτηνιατρική αντιμετώπιση. Ως διάταση στομάχου αναφέρεται η υπερπλήρωση του στομάχου με αέρα, τον οποίο τις περισσότερες φορές καταπίνει το ζώο. Η διάταση αυτή ενδέχεται να επιπλακεί με στροφή του στομάχου κατά τον επιμήκη άξονα του, με αποτέλεσμα την πλήρη απόφραξη του πυλωρού, την παρεμπόδιση της κυκλοφορίας του αίματος, την ολιγαιμία, την ενδοτοξική κυκλοφορική καταπληξία και τον θάνατο. Η αιτιολογία της παραμένει άγνωστη. Προδιαθέτοντες παράγοντες είναι οι εξής:
- Το μέγεθος του ζώου. Οι μεγαλόσωμες φυλές με βαθύ και μεγάλο θώρακα προσβάλλονται συχνότερα ενώ οι μικρόσωμοι σκύλοι και οι γάτες σπάνια εμφανίζουν διάταση και στροφή στομάχου.
- Η γρήγορη κατάποση μεγάλης ποσότητας νερού και φαγητού. (Έχει σαν αποτέλεσμα την κατάποση μεγάλων ποσοτήτων αέρα).
- Η κληρονομική προδιάθεση.
- Η νευρική ιδιοσυγκρασία του ζώου.
- Η μεγάλη ηλικία του ζώου.
- Η χορήγηση ενός ημερησίου γεύματος.
- Η άσκηση και η καταπόνηση του ζώου μετά από χορήγηση γεύματος.
Σε περίπτωση ΔΣΣ , ο ιδιοκτήτης μπορεί να παρατηρήσει απότομη διάταση της κοιλίας του ζώου με τυμπανισμό, ανεπιτυχείς προσπάθειες για εμετό, σιαλόρροια, ερυγές, αναπνευστική δυσκολία, αγωνιώδη έκφραση. Λόγω της μεγάλης επικινδυνότητας της για την ζωή του ζώου, ακόμα και σε υποψία παρουσίας της στο ζώο, ο ιδιοκτήτης θα πρέπει άμεσα να το προσκομίσει στον κτηνίατρο. Ο κτηνίατρος θα θέσει την διάγνωση και θα προβεί σε συντηρητική ή χειρουργική αντιμετώπιση (ανάλογα με το μέγεθος της στροφής). Λόγω της σοβαρότητας για την ζωή του ζώου, και της άγνωστης αιτιολογίας της ΔΣΣ, αποκτά μεγάλη σημασία η πρόληψη.
ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ
Τα παρακάτω προληπτικά μέτρα συστήνονται ειδικά σε μεγαλόσωμα ζώα:
- Χορήγηση μικρών και συχνών γευμάτων (3-5 ημερησίως).
- Περιορισμό της χορήγησης νερού μέχρι και μια ώρα μετά το γεύμα.
- Αποφυγή άσκησης του ζώου για τουλάχιστον 1-2 ώρες μετά την χορήγηση γεύματος.
- Προληπτική γαστροπηξία σε ζώα υψηλού κινδύνου, κληρονομικής προδιάθεσης, ή σε ζώα που έχουν στο παρελθόν εμφανίσει το πρόβλημα.

