Το χθεσινό παιχνίδι των Ασιτών με το Μινώταυρο δεν αποτέλεσε μόνο το «κύκνειο άσμα» της ομάδας στην πρώτη της χρονιά στο περιφερειακό πρωτάθλημα, αλλά σηματοδότησε και το τέλος εποχής στην τεχνική ηγεσία με την αποχώρηση του Γιάννη Αποστολάκη έπειτα από 13χρόνια.

Τα χρόνια γίνονται πολλά περισσότερα αν συνυπολογίσουμε και την αγωνιστική παρουσία στην ομάδα του Γιάννη Αποστολάκη που ξεκίνησε το 1983. Ο ίδιος μια μέρα την αποχώρηση του, δείχνει να μην έχει ακόμα συνειδητοποιήσει την «επόμενη μέρα», παρά το γεγονός ότι η φόρτιση τόσο μετά το τελευταίο παιχνίδι όσο και μετά την τελευταία προπόνηση εύλογα δεν ήταν μικρή.

«Δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει την αποχώρηση μου από την ομάδα. Πιστεύω ότι είναι κάτι που το βλέπεις στην πορεία. Εννοείται ότι υπήρχε πολύ συγκίνηση καθώς ήταν το τελευταίο μου παιχνίδι μετά από 13χρόνια. Φεύγοντας από το γήπεδο δεν ήξερα τι θα νιώσω όμως στο λεωφορείο κατά τη διαδρομή της επιστροφής το κλίμα ήταν φορτισμένο. Ιδιαίτερα όταν ορισμένοι άνθρωποι από τη διοίκηση αλλά και από τους παίκτες μίλησαν για την προσφορά μου στην ομάδα. Το ίδιο δύσκολα ήταν και κατά την τελευταία μου προπόνηση την προηγούμενη Παρασκευή όταν χαιρέτησα τους ποδοσφαιριστές. Υπήρχε φόρτιση τόσο σʼ αυτούς όσο και σε μένα», είναι τα λόγια του πρώην πλέον τεχνικού των Ασιτών. Η αποχώρηση από την ομάδα έγινε λόγω του φόρτου εργασίας του Γιάννη Αποστολάκη. Ωστόσο υπήρχαν και ορισμένες πίκρες. Αναπόφευκτες σε μια διαδρομή 25 χρόνων.

«Ο βασικός λόγος της αποχώρησης μου από την ομάδα είχε να κάνει με τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις. Ο ελεύθερος χρόνος που μπορών να αφιερώσω στην ομάδα έχει περιοριστεί στο ελάχιστο και ήταν δύσκολο για μένα να συνεχίσω στον ίδιο ρυθμό. Πιεζόμουν πολύ. Από κει και πέρα όταν βρίσκεσαι τόσα χρόνια σε μια ομάδα έχεις φανατικούς φίλους αλλά αποκτάς και φανατικούς εχθρούς. Διευκρινίζω ότι αυτοί δεν είχαν να κάνουν με το συμβούλιο. Αυτό το αφήνεις να αιωρείται μέχρις ότου να μη «χαλιέσαι». Από ένα σημείο και πέρα όμως φθείρεσαι», τονίζει χαρακτηριστικά ο Γιάννης Αποστολάκης που ενθυμούμενος χαρές και λύπες σʼ αυτό το διάστημα ξεχωρίζει την άνοδο της ομάδας στην Αʼ ΕΠΣΗ το 2003, την περυσινή άνοδο στο περιφερειακό και την τοποθέτηση πλαστικού τάπητα στο γήπεδο. Στον αντίποδα υπάρχει η ήττα στο μπαράζ με τη Δόξα Ηρακλείου το 1997 και τα επεισοδιακά ματς με το Ραύκο 10 χρόνια αργότερα.

Ο Γιάννης Αποστολάκης δεν θα ασχοληθεί με την προπονητική τον επόμενο χρόνο κάνοντας «αποτοξίνωση» από το επάγγελμα. Δεν αποκλείει πάντως να ασχοληθεί ξανά με το χώρο, ή πολύ περισσότερο να επιστρέψει κάποια στιγμή στην ομάδα:

«Τον πρώτο χρόνο θα ξεκουραστώ καθώς τελευταία δεν υπήρχε χρόνος για μένα και την οικογένεια μου. Θα βρίσκομαι στο χώρο. Μετά που θα περάσει ένας χρόνος βλέπουμε. Δεν αποκλείω κάποια στιγμή να επιστρέψω στην ομάδα».

Κλείνοντας ο πρώην προπονητής των Ασιτών ευχαρίστησε όλους όσους τον εμπιστεύτηκαν το χρονικό διάστημα παραμονής του στην ομάδα με ιδιαίτερη μνεία στο Γενικό Αρχηγό Τάκη Περογαμβράκη:

«Ευχαριστώ τις διοικήσεις που με εμπιστεύτηκαν τόσα χρόνια, τους παίκτες που πέρασαν από την ομάδα και το συνεργάτη μου Τάκη Περογαμβράκη καθώς αυτός ήταν η αιτία που ξεκίνησα την προπονητική μου καριέρα. Ευχαριστώ επίσης τους δημοσιογράφους για την πολύχρονη αρμονική μας συνεργασία».