
Πριν λίγες μέρες, ώρα 1.30, χτυπά το τηλέφωνό μου...
-Γεια σας, μου έδωσαν το τηλέφωνο από κάποιο pet έχουμε εδώ ένα αδέσποτο που μάλλον είναι άρρωστο γιατί συμπεριφέρεται κάπως παράξενα.
-Δηλαδή τι ακριβώς κάνει, πώς συμπεριφέρεται το ζώο;
- Να, κάνει σπασμούς και βγάζει αφρούς από το στόμα,
- Μα αυτό είναι δείγμα δηλητηρίασης, σας παρακαλώ μεταφέρετε το ζώο στο πιο κοντινό κτηνιατρείο γιατί λίγο να καθυστερήσουμε θα ψοφήσει και χρειάζεται να πάρει ατροπίνη και έχει ανάγκη από τις φροντίδες του κτηνιάτρου.
- Εγώ δεν μπορώ να το πάω πουθενά δεν έχω αυτοκίνητο και μου είναι πολύ δύσκολο να το σηκώσω γιατί είμαι άρρωστη και πονάω στη μέση μου.
- Θα μπορούσε κάποιος γείτονας ίσως;
- Μπα! Κανένας δεν μπορεί…
- Θα χρειαστώ πολύ ώρα για να βρω έναν εθελοντή που να μπορεί να μας κάνει την μεταφορά και μέχρι τότε θα έχει ψοφήσει το ζώο, προσπαθήστε να βρείτε κάποιο γείτονα να γίνει άμεσα, γιατί και τα κτηνιατρεία θα κλείσουν στις δύο η ώρα.
- Δεν νομίζω να το κάνει κάποιος αν και βλέπω ότι το ζώο είναι πολύ χάλια, σχεδόν πεθαμένο είναι τώρα.
Έκλεισα το τηλέφωνο και άρχισα να καλώ έναν –έναν τους εθελοντές, οι απαντήσεις που έπαιρνα με απογοήτευαν περισσότερο η ώρα όμως περνούσε χωρίς να έχω κάνει τίποτα χωρίς να μπορώ να βρω ένα άτομο να έλθει να βοηθήσει, στις τρεις & μισή περίπου ξανακτυπά το τηλέφωνο μου.
- Ναι γεια σας, η Φιλοζωική εκεί; Εδώ στις Μεσαμπελιές κάποιος σκύλος ψοφάει, θα έλθετε να τον μαζέψετε;
- Είναι το σκυλί που έχει πάρει τη φόλα; Θα μπορούσατε να μας το μεταφέρετε στο εφημερεύον κτηνιατρείο;
- Τι δουλεία έχω εγώ, δεν θα έλθετε να το πάρετε, τι μας λέτε στις τηλεοράσεις να σας παίρνουμε τηλέφωνο, δώστε μου το τηλέφωνο του κτηνίατρου να έλθει να το πάρει αυτός.
- Δεν καταλάβατε, ο κτηνίατρος δεν θα έλθει, θα πρέπει να του το πάει κάποιος.
- Δεν έχω καμιά δουλειά να το πάω εγώ, επιθετικά πλέον, απηύδησε ο άνθρωπος….
- Δεν έχετε καμία δουλειά, δεν είστε εσείς Έλληνας, δεν είστε δημότης Ηρακλείου, έτσι εύκολα αποποιείστε την ύπαρξη σας, δεν έχετε καμία δουλειά, τότε ποιος έχει;
Το τηλέφωνο έκλεισε, τότε θυμήθηκα τα λόγια του Καζαντζάκη: «Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γη. Άμα δε σωθεί εγώ θα φταίω».
Κανένας μας δεν έχει δουλεία για κανέναν, ούτε η Δέσποινα με την Έλσα που έτρεξαν να βοηθήσουν το ζώο, που προσπάθησαν με τον κτηνίατρο να το σώσουν, με όλο τους το σεβασμό απέναντι σʼ αυτό που λέμε ζωή πάνω στον πλανήτη σε οποιαδήποτε μορφή, είτε φορά γούνα, είτε φορά δέρμα, είτε έχει φτερά.
Ούτε η Στέλλα είχε καμιά δουλειά που φιλοξένησε το σκύλο όλη την νύχτα για να δούμε την εξέλιξη της υγείας του μετά τις θεραπείες που δέχτηκε από τον εφημερεύοντα κτηνίατρο, ούτε η Δέσποινα που έψαχνε φαρμακείο στις δώδεκα τα μεσάνυχτα να βρει το φάρμακο που μας σύστησε ο κτηνίατρος για να σταματήσουμε την αιμορραγία που προέκυψε. Την Κυριακή τελικά χάθηκε σιγά - σιγά με πόνους, βγάζοντας αίμα από το στόμα, γιατί το σκυλί παρουσίασε εσωτερική αιμορραγία μιας και αυτό που έφαγε ήταν ένα δυνατό δηλητήριο που του έκαψε όλα του τα ζωτικά όργανα. Κάναμε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν, δυστυχώς υπέκυψε, μας είπε ο κτηνίατρος που το φρόντιζε, αλλά ούτε αυτός είχε καμιά δουλειά. Κι όμως, κάθε ένας από εμάς, έχει την προσωπική του ευθύνη και νιώθω την ανάγκη να πω ένα μεγάλο μπράβο ανιδιοτελώς σʼ αυτούς που έχουν συνείδηση, εργάζονται για το καλό και προσφέρουν σʼ αυτούς που βοηθούν για την ανάπτυξη του σεβασμού, απέναντι στο περιβάλλον, στα ζώα, και πάνω απʼ όλα στους ανθρώπους”.

