Επιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

“Ο Εκτωρας είναι γεμάτος περιέργεια για όλα όσα συμβαίνουν γύρω του και για να μπορεί να ελέγχει την κατάσταση, συνηθίζει να κάνει μεγάλα άλματα πηδώντας από καρέκλα σε καρέκλα, μέσα στο σπίτι.

Αγαπάει την ανθρώπινη παρέα, του αρέσει να μασουλάει πρασινάδες και η οικογένεια Κριτσωτάκη, από την ημέρα που τον απέκτησε, κατάργησε από το μενού της το κουνέλι....

Η Αλεξάνδρα Κριτσωτάκη, εκπαιδευτικός, μας γράφει την δική του ιστορία:

Το όνομα Έκτωρας, ίσως αρμόζει σε έναν μεγαλόσωμο, δυναμικό σκύλο. Εγώ, όμως το έχω δώσει σε ένα μικρό, άσπρο, φουντωτό, μίνι κουνελάκι με κατακόκκινα ματάκια.

Ο Έκτωρας, ήρθε στο σπίτι μας, μετά από πολλές συζητήσεις με τους γονείς, οι οποίοι ήταν ανένδοτοι στο θέμα “ζώο μέσα στο σπίτι”. Περισσότερο από τρεις μήνες, προσπαθούσα να τους πείσω, ότι ένα κουνελάκι, δεν δημιουργεί πολλά προβλήματα, μέσα στο σπίτι, (δεν κάνει φασαρία, μένει στο κλουβί του, και δεν χρειάζεται μεγάλη φροντίδα). Μετά από μεγάλη προσπάθεια, βρέθηκα, να περνάω την πόρτα του Pet shop, με σκοπό να διαλέξω το πιο μικρό και πιο γλυκό κουνελάκι του μαγαζιού.

Τον πρώτο καιρό, που ο Έκτωρας, ήρθε να μείνει μαζί μας, ήταν ένα μικροσκοπικό, φοβισμένο πλασματάκι, που δεν ήθελε να βγαίνει από το κλουβί του. Ακόμα, με κάνει να γελάω η αδεξιότητά του, να περπατήσει πάνω στα πλακάκια.

Τώρα, όμως, έχει μετατραπεί σε ένα κουνέλι γεμάτο περιέργεια που λατρεύει να περιτριγυρίζει μέσα στο σπίτι, τρέχοντας πίσω μας, πηδώντας από καρέκλα σε καρέκλα, κάνοντας μεγάλα άλματα και ψάχνοντας γωνιές για να κρυφτεί. Παρόλο που δεν ανέχεται τις αγκαλιές, καθώς του περιορίζουν τον χώρο του, του αρέσουν πολύ τα χάδια στο κεφαλάκι και στα μαγουλάκια. Επίσης, δεν του αρέσει η ησυχία. Φαίνεται να είναι χαρούμενος, όταν καταλαβαίνει ότι έχει παρέα.

Η τροφή που πρέπει να τρώει είναι ξηρή. Πού και πού βέβαια, σπάμε το «διαιτολόγιό» του, εμφανίζοντας του , δροσερά φύλλα ή κοτσάνια. Τότε τρελαίνεται, αφήνει οποιαδήποτε ασχολία και τρώει με λαιμαργία.

Όσο γλυκό όμως κι αν είναι, δεν μπορώ να παραβλέψω τις καταστροφές που κατά καιρούς έχει προκαλέσει.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένα τόσο μικρό ζώο, έχει ήδη φάει δύο καλώδια φορτιστών, καθώς και το καλώδιο του τηλεφώνου, έχει ροκανίσει μποτάκια, τραπεζάκια και έχει φάει ακόμα και τα λουλούδια από τις γλάστρες.

Παρʼ όλες αυτές τις ζημιές, είναι αξιολάτρευτος και μας χαρίζει καθημερινά στιγμές γέλιου και χαράς, πράγμα που τον καθιστά αναντικατάστατο.

Είναι περιττό να πω ότι από την ημέρα που πήραμε τον Εκτωρα, δεν ξαναφάγαμε κουνέλι!”.