Σώτου Παιδάκη δημοσιογράφου

Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο για όσα έζησα στο “Γεντί Κουλέ”, ή αν προτιμάτε στο “Θόδωρας Βαρδινογιάννης”, από την ημέρα που έγιναν τα εγκαίνια, μέχρι το προ πενταετίας τελευταίο παιχνίδι. Εδώ ο χώρος είναι περιορισμένος και κατόπιν αυτού θα αναφέρω κάποια “σκόρπια” γεγονότα προκειμένου... να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι. Τότε ο ΟΦΗ, εκτός των άλλων, είχε και φανατικούς οπαδούς οι οποίοι όταν δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν εισιτήριο ή δημιουργείτο το αδιαχώρητο, πηδούσαν τη μάντρα για να μη χάσουν το ματς. “Ξέρεις πόσες φορές πήδηξα τη μάντρα για να μπω στο γήπεδο”, μου είχε εκμυστηρευτεί ο αξέχαστος Θόδωρας Βαρδινογιάννης. Στο Ηράκλειο υπηρέτησε ως αντισαγγελέας ο Δημήτρης Δωρής - ο οποίος έφθασε μέχρι τη θέση του αντισαγγελέα του Αρείου Πάγου - που ήταν φανατικός ποδοσφαιρόφιλος και οπαδός του ΟΦΗ. Αρκετές ήταν οι περιπτώσεις που έβαζαν σκάλα έξω από το γήπεδο για να ανέβει στα αποδυτήρια και στη συνέχεια με άλλη σκάλα να βρεθεί μέσα στον περιβάλλοντα χώρο. Τα αποδυτήρια ήταν τρία μικρά δωμάτια στην δυτική πλευρά του γηπέδου (γηπεδούχου, φιλοξενούμενης και διαιτητή), σκεπασμένα με ελενίτ. Σε κάποιο ματς σφύριξε ο τότε γνωστός Αθηναίος διαιτητής Πούλιας, ο οποίος είχε σφαγιάσει τον ΟΦΗ, γεγονός που εξόργισε τους φιλάθλους και τρεις από αυτούς ανέβηκαν πάνω στα αποδυτήρια και πέταξαν μία μεγάλη πέτρα μέσα στο δωμάτιο των διαιτητών. Άγιο είχε ο Πούλιας, αφού η πέτρα έπεσε δίπλα του. Τότε για να βρει ένας φίλαθλος εισιτήριο έπρεπε να έχει... μέσον, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που φίλαθλοι έσπασαν τις πόρτες και μπήκαν στο γήπεδο, με αποτέλεσμα να μείνουν... εκτός νυμφώνος αρκετοί φίλαθλοι που είχαν εισιτήρια. Ούτε λόγος για την ύπαρξη δημοσιογραφικών θεωρείων και οι μεταδόσεις των αγώνων γίνονταν μέσα από τον αγωνιστικό χώρο μπροστά από τη θύρα 2, κάτω από εκεί που είναι σήμερα τα δημοσιογραφικά. Ο μόνος που μετέδιδε ματς τότε ήταν ο υπογράφων. Πολλές φορές κινδύνευσε η σωματική μου ακεραιότητα από την πτώση μου στο έδαφος, όταν έπεφταν επάνω μου ποδοσφαιριστές που δεν μπορούσαν να ανακόψουν την ταχύτητά τους. Το μεγάλο μαρτύριο ήταν όταν έβρεχε, αφού δεν μπορούσα να προστατευτώ. Θυμάμαι σε ένα ματς ΟΦΗ-Άρης που έκανα μετάδοση ενώ η βροχή έπεφτε με τα σταμνιά. Για να προστατευτώ κάπως είχα κάνει ομπρέλα την... καρέκλα στην οποία καθόμουν όση ώρα δεν έβρεχε. Οι αθλητικοί συντάκτες ήταν τότε ελάχιστοι και ορισμένες Αθηναϊκές εφημερίδες είχαν επιστρατεύσει και μη δημοσιογράφους, τους οποίους χρησιμοποιούσαν ως ανταποκριτές. Ένας από αυτούς φώναζε, συνεχώς, οφσάιντ όταν εκτελείτο πλάγιο άουτ. Του έκανα φιλικά παρατήρηση και μου απάντησε: δεν ξέρεις εσύ. Αυτό με έκανε να παρακολουθήσω σχολή διαιτησίας, στην οποία είχε διδάξει ο αξέχαστος Σαβαρής, ένας από τους τότε καλύτερους καθηγητές διαιτησίας.