ΠΑΛΙΟΙ ΑΣΟΙ ΤΟΥ ΟΦΗ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑΝ ΣΤΟ “ΝΑΟ” ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΟΠΩΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΗΠΕΔΟ
Στο “Γεντί Κουλέ” ανδρώθηκαν γενιές και γενιές ποδοσφαιριστών και φιλάθλων. Ο “Ναός” του ΟΦΗ όπως τον χαρακτηρίζει σήμερα μιλώντας στην “Π” ένας από τους πολλούς παίκτες που πάτησαν το χώμα και αργότερα το χορτάρι του γηπέδου, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος.
Μέλος μιας νεότερης γενιάς αφού νωρίτερα είχαν προλάβει άλλοι να αγωνιστούν σʼαυτό αφήνοντας μέσα σʼαυτό πολύ ιδρώτα αλλά και αίμα όταν ακόμα ο αγωνιστικός του χώρος αποτελείτο από πέτρες και χώμα. Από τους ποδοσφαιριστές εκείνης της περιόδου ήταν ο Κώστας Ξεκινάκης που κι αυτός θυμάται σήμερα κάποιες από τις καλές αλά και κακές στιγμές που έζησε ο ίδιος αλλά και η ομάδα σʼ αυτό το γήπεδο.
Η ιστορία του “Γεντί Κουλέ” δεν ξεκινάει από τις ευρωπαϊκές αναμετρήσεις του ΟΦΗ. Για τους νεότερους σημείο αναφοράς είναι οι ευρωπαϊκές αναμετρήσεις της ομάδας όμως συγκινήσεις έζησαν και οι παλαιότεροι σε πιο δύσκολες εποχές όταν το ποδόσφαιρο ήταν καθαρά ερασιτεχνικό άθλημα.
Ο Κώστας Ξενικάκης αναπολεί εκείνες τις εποχές παρʼ ότι οι ποδοσφαιριστές δεν είχαν τις ανέσεις που υπάρχουν σήμερα από πλευράς υποδομών. Όταν ξεκινούσε την καριέρα του το 1955 θυμάται ότι οι παίκτες υπέφεραν στις προπονήσεις. “Ηταν δύσκολες εποχές τότε γιατί από τη μια υπήρχε το πυρηνελουργείο και από την άλλη ο ποταμός Γιόφυρος και η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε προπόνηση ούτε και να αναπνεύσουμε πολλές φορές” λέει ο κ. Ξενικάκης που αγωνίστηκε στον ΟΦΗ από την περίοδο 1956-57 μέχρι και το 1974 χωρίς να φορέσει τη φανέλα άλλης ομάδας.
Ο Κώστας Ξεκινάκης παλαίμαχος πλέον άσος της ομάδας έχει να θυμάται τις πρώτες στιγμές που ο ΟΦΗ βγήκε από τα στενά όρια της Κρήτης. “Ηταν τα πρώτα χρόνια που ο ΟΦΗ βγήκε στο Εθνικό πρωτάθλημα και έπαιζε με ομάδες από την υπόλοιπη Ελλάδα. Το γήπεδο ήταν πολύ μικρό και ο κόσμος λίγος ήμασταν όλοι σαν μια οικογένεια.
Δεν έχω να θυμηθώ κάποια ιδιαίτερη στιγμή γιατί εμείς πάντα ευχαριστιόμασταν αυτό που κάναμε. Υπάρχουν και καλές και κακές μνήμες. Θυμάμαι ένα ματς με τον Φωστήρα που δεν πήγαμε καλά και φώναζε τότε όλη η κερκίδα κι ενώ παίζαμε υπό καταρρακτώδη βροχή”.
Ο κ. Ξενικάκης θεωρεί πως το “Γεντί Κουλέ” θα βοηθήσει τον ΟΦΗ αλλά όπως λέει: “Πρέπει να φτιάξει και καλή ομάδα και κυρίως να μην υπάρχουν διοικητικά προβλήματα και να ξεκαθαρίσει το καθεστώς”.
Ο “Ναός” του ΟΦΗ
Από τους παίκτες που έγραψαν σημαντική ιστορία με τη φανέλα του ΟΦΗ σʼαυτό το γήπεδο υπήρξε ο Δημήτρης Παπαδόπουλος.
Για την προσφορά του οι περισσότεροι γνωρίζουν και έχουν γραφεί πάρα πολλά. Σήμερα ο ίδιος θυμάται κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές αφού πρώτα τονίζει: “Το γήπεδο αυτό είναι σαν ένας ναός για μας. Συμβολίζει την ιστορία του ΟΦΗ. Είναι το σπίτι μας. Ισως δεν θα έπρεπε να φύγουμε καθόλου απο κει. Είναι καλό που επιστρέφει η ομάδα στην έδρα της αλλά πρέπει να φτιάξει και όλα τα υπόλοιπα. Αν δεν έχεις καλή ομάδα όπου κι αν παίζεις είναι δύσκολο”.
Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος θυμάται το μπαράζ με την Ελευσίνα για την άνοδο στην Αʼ Εθνική. Το πρώτο δικό του ματς με τη φανέλα του ΟΦΗ ήταν ένα παιχνίδι με το Λιμενικό (αγωνίζονταν τότε οι Κούδας, Κουβάς και άλλοι) στο οποίο η ομάδα του είχε κερδίσει με 3-0.
“Ζήσαμε πολλές καλές στιγμές γιατί σχεδόν πάντα στην έδρα μας νικούσαμε.
Εγώ προσωπικά πέτυχα αρκετά κρίσιμα γκολ. Αυτό που θυμάμαι είναι κόντρα στον Ολυμπιακό το 1979 στο 3-3 που αν και ήμασταν αδιάφοροι του κόψαμε το πρωτάθλημα. Ηταν διαφορετική η αίσθηση τότε. Όμως το καλύτερο μου παιχνίδι το έκανα με τον Αλέφαντο το 1976 όπου κερδίσαμε 5-0 τον Πανιώνιο με ένα δικό μου γκολ και τέσσερις ασίστ. Θυμάμαι επίσης ένα παιχνίδι με την Παναχαϊκή που χάναμε 3-1 στο ημίχρονο και τελικά κερδίσαμε 5-3. Η πιο κακή στιγμή ήταν όταν υποβιβαστήκαμε το 1971 και νομίζω ότι το τελευταίο παιχνίδι ήταν με το Αιγάλεω που κάναμε μια πολύ κακή εμφάνιση και το 1974 όταν σʼένα άσχημο ματς με την Ελευσίνα ο κόσμος μπήκε μέσα στο γήπεδο με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί η ομάδα”.
