Τι να θυμόμαστε;
Να ζήσουμε να το θυμόμαστε... Αλλά τι να θυμόμαστε από ένα τέτοιο πρωτάθλημα; Ούτε καν καλύτερο από το περσινό, ή το προπέρσινο, ήταν για να πει κανείς ότι έχουμε μέτρο σύγκρισης και κάτι προχωράει... Ξέραμε τον πρωταθλητή από αρχές Φεβρουαρίου, χαζεύαμε τη μιζέρια του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ, λέγαμε κανένα μπράβο παραπάνω στον ΠΑΟΚ, όχι επειδή μας έδειχνε τίποτα σπουδαίο μα επειδή τον βλέπαμε καλύτερο απʼό,τι τον περιμέναμε και κατά τα λοιπά... νέκρα! Για να καταλάβουμε για τι πράγμα μιλάμε... Ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, ο Γκαλέτι, έβαλε 14 γκολ, τα 4 με πέναλτι. Είναι αρνητικό ρεκόρ, που, όπως λένε οι στατιστικές, κρατούσε από τη δεκαετία του ʽ70, όταν ο καλύτερος γκολτζής της σεζόν τότε ήταν ο Γιώργος Δέδες, του Πανιωνίου, με 15 γκολ. Ο Δέδες που σήμερα είναι 66 χρόνων. Και καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος, με 51 γκολ, η επίθεση του Παναθηναϊκού, την οποία μόλις προχθές βγήκε και την έκραξε ο ίδιος ο προπονητής, ο Τεν Κάτε, λέγοντας ότι η ομάδα του έχει πρόβλημα με τα δίχτυα, επειδή “το σκοράρισμα είναι συνέπεια της ποιότητας κι αυτό μας λείπει”. Μόνο που η απουσία της ποιότητας δεν είναι... προνόμιο του Παναθηναϊκού, ο οποίος μάλιστα ξόδεψε καμιά 35αριά εκατομμύρια ευρώ σε μεταγραφές το περασμένο καλοκαίρι για να παρουσιάσει αυτή την εικόνα... Το ίδιο πρόβλημα το έχουν και οι 16 του πρωταθλήματος. Η πλάκα είναι ότι σε αυτό το περίπου αστείο πρωτάθλημα θα έχουμε συνέχεια με τα πλέι οφ. Μια επίσης χαζοχαρούμενη διαδικασία, που την έφτυσε πέρσι η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου και μέσα από την οποία τέσσερις ομάδες θα δώσουν από έξι ματς η καθεμία, για να δούνε ποια θα βγει 2η. Κι όταν λέμε 2η, εννοούμε να δοκιμάσει την τύχη της στα προκριματικά του Champions League το καλοκαίρι που μας έρχεται, όταν όλοι ξέρουμε ότι η μοναδική απʼόλες που θα έχει μαθηματικές ελπίδες να περάσει σε ομίλους είναι ο Παναθηναϊκός και καμία άλλη.
Ν. ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ