Από μικρή ηλικία άρχισε να «κτίζεται» η σχέση του Νικήτα Αλμπάνη με τη φωτογραφία, καθώς μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με ποικίλα καλλιτεχνικά ερεθίσματα.
«Με θυμάμαι με μια minox (μικρή φωτογραφική μηχανή) στο χέρι στη αρχή της εφηβείας να φωτογραφίζω ό,τι μου προκαλούσε ενδιαφέρον», αναφέρει ο ίδιος. Μεσολάβησε μια περίοδος χωρίς επαφή μέχρι την έναρξη του μεταπτυχιακού του, όταν πιο σοβαρά, πλέον, ξανάρχισε να φωτογραφίζει. Αργότερα, φοίτησε στην ΕΦΕ στο τμήμα των νέων. Παράλληλα, είχε ήδη ξεκινήσει να διαβάζει βιβλία και περιοδικά πάνω στη φωτογραφία, κάτι που τον βοήθησε ιδιαίτερα στο να αναπτυχθεί. «Η αγάπη του πατέρα μου, Φάνη, για την φωτογραφία είναι ένα πλούσιο περιβάλλον έμπνευσης, το οποίο με βοηθάει στην εξέλιξη μου σαν φωτογράφος», τονίζει.
Ιδιαίτερα, τον ενδιαφέρει το ανθρώπινο στοιχείο καθώς και το να χρησιμοποιεί το συμβολισμό σαν στοιχείο σύνθεσης. Επίσης, του αρέσουν οι επιπλέον ερμηνευτικές διαστάσεις που αποκτούν οι φωτογραφίες του μέσω αλληγορικών αναγνώσεων και πώς αυτό βοηθά στην αφήγηση μιας ιστορίας. Σε μελλοντικά πρότζεκτ σκέφτεται να «αφηγηθεί» φωτογραφικά όψεις κοινωνικών ή οικονομικών προβλημάτων της σύγχρονης ζωής, των ανθρωπίνων σχέσεων κ.α.
Ξεχωριστή θέση στο έργο του κατέχουν τα κρητικά καφενεία. «Το καφενείο είναι μια φωτογραφία της ανθρώπινης ζωής. Στο χώρο αυτό συναντά κανείς πληθώρα ανθρώπων που συνθέτουν το σύνολο του γίγνεσθαι, του αγώνα της ζωής. Ένιωσα ιδιαίτερος με την αυθεντικότητα και απλότητα των ανθρώπων αυτών τη στιγμή που «εισέβαλα», τρόπον τινά, στο δικό τους προσωπικό κόσμο για να τους καταγράψω», περιγράφει.
«Η διαδικασία λήψης μιας φωτογραφίας είναι περίπλοκη υπόθεση. Μπορεί να είναι συνειδητή ή όχι. Μπορεί να είναι τυχαία ή όχι», αναφέρει. Ο Ν. Αλμπάνης προσπαθεί να εξερευνήσει φωτογραφικά νέες εκδοχές του όμορφου και τα όριά του – πολλές φορές με τη βοήθεια της τεχνολογίας – διατηρώντας, όμως, έντονα τις επιρροές του από την αισθητική της αναλογικής ανεπεξέργαστης φωτογραφίας.
«Συμφωνώ με την άποψη του Galen Rowell πάνω στην δημιουργική διαδικασία της φωτογραφικής λήψης: «Στη πιό βασική της μορφή, όλοι οι φωτογράφοι προσπαθούν να κάνουν το ίδιο πράγμα: να δημιουργούν εικόνες που διατηρούν την βαθύτερα βιωμένη και έντονη οπτική τους εμπειρία»», αναφέρει.
