
Κάποια στιγμή, ο Μαρξ λέει στο κοινό του «αυτά που σας λέω τα σκέφτεστε αλλά συνέβαιναν πριν από έναν αιώνα, έτσι νομίζετε εσείς».. και τραβάει μια εφημερίδα που είναι σημερινή, χθεσινή
και διαβάζει και καταλαβαίνουμε ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει καθόλου, συνεχίζουν να είναι ίδια και για αυτό τελειώνει και το έργο λέγοντας ότι «πρέπει να ξεσηκωθείτε, να ανησυχήσετε»
Αν ο Μαρξ ζούσε σήμερα θα κατέβαινε στους δρόμους, θα γινόταν ένα με όσους διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, τη φτώχεια και την ανέχεια. Παρόλα αυτά, θα επέστρεφε στην εποχή μας θριαμβευτής γιατί η ανθρωπότητα παρακολουθεί το γίγαντα του καπιταλισμού να καταρρέει….
Στη ζωή και την εποχή του Μαρξ μυείται ο θεατής της παράστασης «Ο Μάρξ στο Σόχο», του Χάουαρντ Ζην, με τον Άγγελο Αντωνόπουλο στο ρόλο του Γερμανού διανοούμενου και θεωρητικού του Σοσιαλισμού.
«Μέσα σε αυτή τη θύελλα, τη λαίλαπα που έχει ξεσπάσει στη ζωή μας, τους κραδασμούς… τα βιβλία του Μαρξ ανά τον κόσμο σπάνε ταμεία. Ο κόσμος ανατρέχει στο Μαρξ αναζητώντας ελπίδα, λύση στο πρόβλημά του», λέει, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π» ο Αγ. Αντωνόπουλος.
Η παράσταση ανεβαίνει από σήμερα, Σάββατο, ως και την ερχόμενη Δευτέρα 6 Απριλίου στις 9 το βράδυ στο κινηματοθέατρο «Αστόρια».
Η συνέντευξη του κ. Αντωνόπουλου έχει ως εξής:
Ποια είναι η αντίδραση του Μαρξ σε όσα βλέπει να συμβαίνουν στις μέρες μας;
«Μα, επιστρέφει από αντίδραση σε αυτά που βλέπει, δεν έρχεται εδώ και αντιδρά αλλά αντιδρά πριν έρθει και ζητά μια άδεια από τον άλλο κόσμο για να βρεθεί εδώ, ανάμεσά μας και να διαμαρτυρηθεί για αυτό που βλέπει τόσα χρόνια, επί ενάμιση αιώνα. Βλέπει, κατ αρχάς, πόσο διαστρεβλώνονται τα λόγια και οι θεωρίες του, πόσο εσφαλμένα εφαρμόζονται. Υπάρχουν καθεστώτα, τα οποία δεν εγκρίνει καθόλου και δηλώνουν κομμουνιστικά καθεστώτα, μαρξιστικά, αλλά ο Μαρξ λέει ότι δεν είναι καθόλου τέτοια γιατί δεν έχει πει τέτοια πράγματα και κυρίως λέει ότι μαρξισμός είναι ιδεολογία της ελευθερίας και πολλές φορές δεν την έχει δει αυτή την ελευθερία. Αντιλαμβάνεστε πόσο σημαντικό είναι αυτό για το έργο, τον τρόπο που γράφτηκε και το λόγο που γράφτηκε. Ο Χάουαρντ Ζινν, αυτός ο μεγάλος συγγραφέας, το έκανε ακριβώς διότι είδε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης πάρα πολύ κόσμο να επιχαίρει και είπε «για σταθείτε, τα πράγματα δεν είναι έτσι, με το να πέσει η Σοβιετική Ένωση δεν πάει να πει ότι τελείωσε ο Μαρξισμός. Είναι μια πολύ διαφορετική ιστορία, μια μεγάλη θεωρία…».
Πρέπει να πω ότι δημοσκοπήσεις ανά τον κόσμο τον φέρνουνε σα μεγάλο στοχαστή μετά το Χριστό και αυτό φαίνεται και μέσα στην παράσταση, γίνονται αναφορές. Έρχεται και καταγγέλλει, κατ αρχάς, την εποχή του, τη Μεσαιωνική κατάσταση που υπήρξε ως προς τον κόσμο, τις μεσαιωνικές σχέσεις … Κάποια στιγμή, ο Μαρξ λέει στο κοινό του «αυτά που σας λέω τα σκέφτεστε αλλά συνέβαιναν πριν από έναν αιώνα, έτσι νομίζετε εσείς».. και τραβάει μια εφημερίδα που είναι σημερινή, χθεσινή και διαβάζει και καταλαβαίνουμε ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει καθόλου, συνεχίζουν να είναι ίδια και για αυτό τελειώνει και το έργο λέγοντας ότι «πρέπει να ξεσηκωθείτε, να ανησυχήσετε». Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, πόσο επίκαιρος γίνεται ο Μαρξ με αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη ζωή μας».
Ο κόσμος έχει αγκαλιάσει την παράσταση ακριβώς επειδή βλέπει καταστάσεις του σήμερα επί σκηνής;
«Ακριβώς. Πέρα από αυτό, όμως, είναι το έργο γραμμένο έτσι που ο Μαρξ είναι πολύ επίκαιρος και το έργο πολύ επικοινωνιακό. Το έργο επικοινωνεί με τον κόσμο, υπάρχει μαγευτικό ρεύμα μεταξύ της πλατείας και της σκηνής. Αντιλαμβάνεστε, βέβαια, πόσο γοητευτικό είναι για μένα που είμαι ηθοποιός και συνεχώς ζω αυτή την ένταση».
Είστε και μόνος σας πάνω στη σκηνή…
«Δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι μόνος τόση ώρα πάνω στη σκηνή αλλά αν έχεις να παίξεις ένα τέτοιο έργο με τέτοια διαρκή συγκινησιακή λειτουργία, τέτοιες εντάσεις, τέτοια κατάθεση ιδεολογική αλλά και με ένα συνεχές χιούμορ, γίνεται ένα θεατρικό ενδιαφέρον έργο. Θα μπορούσε να είναι πληκτικό έργο, δοκίμιο αλλά δεν είναι, είναι ένα πολύ ωραία γραμμένο θεατρικό έργο».
Αναφέρατε ότι ο Μαρξ προτρέπει τον κόσμο να επαναστατήσει…
«Να ανησυχήσει, κυρίως. Αυτό το αισθάνομαι, ότι έρχονται στο θέατρο εφησυχασμένοι άνθρωποι και φεύγουν ανήσυχοι, αυτό είναι το θετικό στοιχείο και δε μιλάμε για αριστερούς, μιλάμε για όλο τον κόσμο, για πολίτες ευρέως πολιτικού φάσματος…».

