
Ήταν δεκανέας και στη συνέχεια λοχίας και αξιωματικός του ελληνικού στρατού, πολεμώντας στη Μακεδονία και στην Αλβανία. Σε μια μάχη μάλιστα τραυματίστηκε και έμεινε για καιρό στο νοσοκομείο. Έζησε στη συνέχεια για να δει παιδιά κι εγγόνια και να τους διηγηθεί τις περιπέτειες του ίδιου και της δικής του γενιάς.
Ήταν γιός του παπά Χαρίδημου Τζαγκαράκη, προσωπικού φίλου του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Από το αρχείο που διατήρησε επί δεκαετίες η κόρη του Αριστείδη Τζαγκαράκη, Μαρία, δημοσιεύομε στη συνέχεια ντοκουμέντα από τη στρατιωτική ζωή του πατέρα της κι ένα γράμμα που του είχε στείλει ο πατέρας του και παππούς, όταν βρισκόταν τραυματισμένος στο νοσοκομείο.
Η επιστολή αυτή φέρει ημερομηνία 19 Απριλίου 1919 και αναφέρονται (διατηρείται η ακριβής γραφή):
«Αγαπιτέ μοι Αριστείδη
Χριστός Ανέστη
Ελάβαμε τας επισολάς σου και εύχωμε δια την ηγέίαν σας. Ήδα να μού γράφης να σού στύλω λεπτά και σού έστυλα (100) Δρ. ήθελα να σού Στύλο και ένα δέμα παξιμάδη και αθότιρο αλά δεν πέρνη το ταχυδρομίον 11/2 οκά και απάνο και ένεεκα τούτο δεν τα έστυλα. Ελάβαμε τους μισθούς σου του (18) Δρ (1080). Από λεπτά να μι στενοχοράσε και έχωμε και θέλομε μόνον να γίνης τελίος καλά και έπιτα να έλθης και μοι στενοοράσε πεδί μου τήποτα. Μόνον να γίνης καλά να έλθης. Όλοι μας ήμεθα καλά. Όταν θα φίγης να μας τελεγραφήσης να έλθο πεδί μου να σε συνεπάρο από το Ηράκλειον.
Χέραι πεδί μου μι
φοβάσαι
Τη 19/4/1919
Παπά Χαρίδημος»

