«Kαθρέπτης του “μη ορατού»
Η Έφη Ψιλάκη μιλά στην “Π”
«Κάθε βόλτα στην Κρήτη είναι ένα ταξίδι στο χρόνο», περιγράφει. Χαρακτηριστικά αναφέρει πως «νομίζω πως οι μορφές που συναντώ είναι αντίγραφα των μορφών που γνωρίζω από τη λογοτεχνία και τις εικαστικές τέχνες. Κάθε μια απʼ αυτές διηγείται και μια ιστορία. Καθένας από μας μπορεί να τη «διαβάσει» με το δικό του τρόπο επειδή ο φακός δεν είναι μόνο μέσο οπτικής καταγραφής αλλά και μέσον εμβάθυνσης στην ανθρώπινη ψυχή. Η αναζήτηση αρχίζει από την ώρα που πιάνεις τη μηχανή στα χέρια σου. Από μόνη της η φωτογραφική πρακτική αποτελεί «επέμβαση» στο περιβάλλον. Και κάθε τέτοια επέμβαση διέπεται όχι μόνο από αισθητικούς, αλλά και από ηθικούς κανόνες. Αυτό που φωτογραφίζεις, τοπίο πρόσωπο ή αντικείμενο, πρέπει να το σέβεσαι». Συχνά αισθάνεται πως η φωτογραφία ενός προσώπου είναι καθρέπτης του «μη ορατού». «Όμως, η τελική επιλογή είναι δική μας. Η φωτογραφία είναι παιγνίδι με το φως. Επιλέγοντας οπτική γωνία, ο φωτογράφος επιλέγει και τον τρόπο να βλέπει το φως, να παρεμβαίνει και να μεταφέρει μέσα από το φακό τη δική του αλήθεια. Εκφράζεται μέσα από το βλέμμα ενός ανθρώπου που συνάντησε τυχαία, μέσα από την «καταγραφή» γεγονότων που διαρκούν μόνο μια στιγμή. Και η κάθε στιγμή στη φωτογραφία είναι μοναδική και ανεπανάληπτη».
Αυτό το άρθρο έχει συνέχειες