
Μία μορφή τέχνης με σοβαρό κοινωνικό περιεχόμενο που «αφηγείται» την ιστορία του παρόντος είναι η φωτογραφία, όπως περιγράφει η Έφη Ψιλάκη.
«Αν και μεγάλωσα σε ένα σπίτι με χιλιάδες φωτογραφίες, παλιές και καινούργιες και η εξοικείωση μου με το αντικείμενο ήταν σχεδόν αυτονόητη, η ουσιαστική σχέση μου με τη φωτογραφία άρχισε στη Μαδρίτη, στο Πανεπιστήμιο Autonoma», αναφέρει η ίδια. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα ιστορίας της φωτογραφίας και των αισθητικών ιδεών και της δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσει τις αισθητικές τάσεις που επικράτησαν από την εμφάνιση της δαγεροτυπίας μέχρι σήμερα. Λίγους μήνες μετά, την ημέρα που πήρε το πτυχίο της, έλαβε δώρο από τους γονείς της μια φωτογραφική μηχανή. Την ίδια περίοδο άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα στην Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία Κρήτης, «όπου γίνεται σπουδαία δουλειά και πολλοί νέοι άνθρωποι έχουμε την ευκαιρία να μυηθούμε στα μυστικά της φωτογραφίας», σημειώνει. Την ίδια χρονιά κέρδισε και τις πρώτες διακρίσεις σε φωτογραφικούς διαγωνισμούς. «Περιττό να σας πω ότι από τότε οι φωτογραφικές μηχανές συνοδεύουν πολλές από τις πιο ευχάριστες στιγμές μου: βόλτες, εκδρομές, ταξίδια, παρέες, ακόμη και τις σπουδές μου, καθώς η εικόνα υπήρξε βασικό εργαλείο στην εκπόνηση της διδακτορικής μου διατριβής», περιγράφει.
Όσο αφορά στην παρουσία της ΕΦΕ, η Έφη Ψιλάκη αναφέρει πως «είναι ιδιαίτερα σημαντική σε μια εποχή που το ενδιαφέρον για τη φωτογραφία εντείνεται διεθνώς και αναπτύσσονται οι «σπουδές οπτικού πολιτισμού». Η φωτογραφία είναι μια μορφή τέχνης, έχει όμως και σοβαρό κοινωνικό περιεχόμενο, «αφηγείται» την ιστορία του παρόντος. Η χώρα μας συμμετέχει σε μικρό βαθμό σε αυτούς τους προβληματισμούς, καταφέρνει όμως να διακρίνεται στο διεθνές πεδίο με συμμετοχές που έρχονται κυρίως από το Ηράκλειο. Αισθάνομαι υπερήφανη που συμμετέχω σʼ αυτό. Η επιτυχία του καθένα καταγράφεται και ως επιτυχία της χώρας μας».
Αν και έχει πραγματοποιήσει φωτογραφικές αποστολές σε όλη σχεδόν την Ελλάδα και στο εξωτερικό, αισθάνεται, όπως λέει, τυχερή που ζει στην Κρήτη. «Δεν είναι μόνο το υπέροχο φυσικό περιβάλλον, είναι και οι άνθρωποι. Ίσως πουθενά αλλού δεν μπορεί να βρει κανείς τόσο συναρπαστικές μορφές, τόσο φιλικές απέναντι στο φακό», περιγράφει. Ιδιαίτερα αναφέρεται σε ανθρώπους της υπαίθρου, «εκείνους που δεν θα νιώσουν ευχάριστα αν δεν σε κεράσουν, για τις ηλικιωμένες αρχόντισσες που, αν δεν έχουν να σου προσφέρουν τίποτʼ άλλο, θα σου κόψουν ένα λουλούδι από τον κήπο τους», συμπληρώνει.

