Δεν πιστεύω ότι η τέχνη γενικά έχει φύλο. Πάντα ήμουν αντίθετη σʼ αυτό.

Σίγουρα είναι μεγαλύτερο το αναγνωστικό κοινό των γυναικών, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ένας συγγραφέας μπορεί νʼ απευθύνεται μόνο σʼ αυτό


«Π»: Πολλοί κατατάσσουν τα μυθιστορήματά σας στη λεγόμενη γυναικεία λογοτεχνία. Συμφωνείτε μʼ αυτό ή θεωρείτε ότι οι κατηγοριοποιήσεις είναι περιττές στην τέχνη του λόγου;

Αλκυόνη Παπαδάκη: Εντελώς περιττές και δεν πιστεύω ότι η τέχνη γενικά έχει φύλο. Πάντα ήμουν αντίθετη σʼ αυτό. Σίγουρα είναι μεγαλύτερο το αναγνωστικό κοινό των γυναικών, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ένας συγγραφέας μπορεί νʼ απευθύνεται μόνο σʼ αυτό. Θεωρώ ότι είμαι πολύ κοντά στην ψυχολογία των ανθρώπων και επειδή διαβάζουν περισσότερο οι γυναίκες, γιʼ αυτό διαβάζουν τα βιβλία μου. Πάντως, εγώ δεν απευθύνομαι μόνο σε γυναίκες.

«Π»: Τι αναμνήσεις έχετε από τη δημοσιογραφία; Σας βοήθησε στη μετέπειτα συγγραφική σας δραστηριότητα;

Αλκυόνη Παπαδάκη: Έχω τις καλύτερες αναμνήσεις από το κομμάτι της ζωής μου που ήμουν δημοσιογράφος. Νοσταλγώ πολύ αυτό το κομμάτι. Ήταν η πρώτη νιότη μου και έδωσα όλη τη δυναμική μου, τον ενθουσιασμό μου. Με βοήθησε το γεγονός ότι έμαθα να επικεντρώνομαι επί της ουσίας και αυτό είναι πολύ καλό για τη λογοτεχνία. Είναι μεγάλο κέρδος και χρειάζεται πολλή άσκηση για να το πετύχει κανείς. Η δημοσιογραφία σε μαθαίνει εκ των πραγμάτων να γράφεις έτσι, δε μπορείς να πλατειάζεις. Έκανα ελεύθερο ρεπορτάζ και πάντα εκεί είναι τα δύσκολα. Έτσι ήρθα πολύ κοντά σε καταστάσεις που δε θα τις γνώριζα διαφορετικά. Συνάντησα ανθρώπους που δε θα τους γνώριζα αλλιώς. Με έφερε πολύ κοντά στην πραγματικότητα και στο χαρακτήρα πάρα πολλών ανθρώπων που ίσως δεν είχα την ευκαιρία να τους γνωρίσω.

«Π»: Πήρατε ιδέες και για βιβλία;

Αλκυόνη Παπαδάκη: Είναι μια αποθήκη μέσα μου η περίοδος που δούλεψα σαν δημοσιογράφος.