
Αν ήταν όλα… αλλιώς, αναρωτιέται η Αλκυόνη Παπαδάκη και καλεί για μια ακόμη φορά τον αναγνώστη σʼ ένα συναρπαστικό ταξίδι. Το νέο βιβλίο της γνωστής συγγραφέως με τίτλο «αν ήταν όλα… αλλιώς» (Εκδ. Καλέντης) είναι ένα ψυχογράφημα, το οποίο, όπως λέει η ίδια «περπατά σε σκοτεινά και αφώτιστα δρομάκια της ψυχής.
Η παρουσίαση του βιβλίου στο Ηράκλειο θα γίνει την ερχόμενη Παρασκευή, 3 Απριλίου, στις 7.30 το απόγευμα στη δημοτική αίθουσα Ανδρόγεω, σε εκδήλωση που διοργανώνει το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης, σε συνεργασία με τις εκδόσεις Καλέντης.
Η συγγραφέας των βιβλίων «Η μπόρα», «Το χρώμα του Φεγγαριού», «Σκισμένο Ψαθάκι» και άλλων που έχουν αγαπηθεί από το αναγνωστικό κοινό μιλά στην «Π» για το «αν ήταν όλα… αλλιώς», για τις σκέψεις και τα συναισθήματά της.
Η Αλκυόνη Παπαδάκη γεννήθηκε στο Νιό Χωριό κοντά στα Χανιά. Δύσκολες καταστάσεις την ανάγκασαν να ψάχνει από παιδί «τα μονοπάτια της φυγής». Από παιδί έγραφε και όπως έχει πει η ίδια το πρώτο της γραφτό ήταν ένα ραβασάκι στο Θεό. «Η αλήθεια είναι πως, όταν μεγάλωσα αρκετά, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην μπλεχτώ στα γρανάζια της λογοτεχνίας. Φοβόμουνα μήπως κάποια μέρα αυτή η ιστορία με καπελώσει. Μάταιος κόπος! Φαίνεται πως μερικοί γεννιούνται με τούτη την περίεργη διαστροφή στο κεφαλάκι τους. Τουλάχιστον με παρηγορεί το γεγονός, πως το καπέλο μου δε μου κρυψε ποτέ τα μάτια και τʼ αφτιά μου» λέει η ίδια.
Η συνέντευξη με την Αλκυόνη Παπαδάκη έχει ως εξής:
«Π»: Μιλήστε μας για το νέο σας βιβλίο «αν ήταν όλα… αλλιώς».
Αλκυόνη Παπαδάκη: Αν ήταν όλα… αλλιώς! Και τότε εμείς ποιοι θα ήμαστε; Οι άλλοι; Απαντά η ηρωίδα στο βιβλίο. Κάποιες στιγμές στη ζωή μας μπορεί να την έχουμε πει αυτή τη φράση. Είναι σαν ένα «αχ» της ψυχής, κάτι σαν ευχή ή σαν κρυφό παράπονο το αν ήταν όλα αλλιώς. Το βιβλίο αυτό είναι λίγο περισσότερο από τα προηγούμενα ψυχογράφημα. Περπατά σε σκοτεινά και αφώτιστα δρομάκια της ψυχής. Με γοητεύει πάντα η σύγκρουση στις σχέσεις εντελώς διαφορετικών χαρακτήρων που δεν είναι πάντα μια έκρηξη. Μπορεί να είναι και μια υποταγή ή μια απόδραση ή μια περιπλάνηση σε ένα όνειρο. Η ηρωίδα καταφέρνει να ξεπερνά πολύ δύσκολες καταστάσεις και να καλωσορίζει με χαμόγελο τη ζωή, ανασυνθέτοντας την ωμή πραγματικότητα με τα υλικά του μικρόκοσμού της. Ό,τι άγγιζε με το χέρι της, ό,τι πλησίαζε με την ψυχή της το μεταμόρφωνε, το έκανε να μην είναι αιχμηρό, το στόλιζε, το εξημέρωνε τελικά. Και σʼ αυτό το βιβλίο προσπάθησα να μην υπάρχουν σελίδες κομπάρσοι. Κάθε σελίδα δηλαδή να στέκεται από μόνη της, να μπορεί να πει κάτι στον αναγνώστη.
«Π»: Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών θα χάναμε την ομορφιά του ταξιδιού ή θα πηγαίναμε πιο συνειδητοί στο λιμάνι που ο καθένας μας έχει διαλέξει;
Αλκυόνη Παπαδάκη: Μπορεί και να πηγαίναμε. Μάλλον θα πηγαίναμε αν είχαμε τους χάρτες μας, το βαλιτσάκι με τις προμήθειες και τις πρώτες βοήθειες, τα δελτία καιρού, αλλά θα χάναμε κάτι πολύ σημαντικό, τη γοητεία του ρίσκου, το απρόβλεπτο, τη λαχτάρα του εξερευνητή.
«Π»: Κάθε βιβλίο σας είναι και ένα «ταξίδι» για τον αναγνώστη, αφού διαβάζοντάς τα μπορεί ακόμα και να «μυρίσει» τον αέρα εκεί όπου εκτυλίσσονται τα γεγονότα. Πώς μπορεί να το πετύχει αυτό ένας συγγραφέας;
Αλκυόνη Παπαδάκη: Για να το πετύχει αυτό ένας συγγραφέας καταρχήν πρέπει να είναι και να ζει κοντά στους ανθρώπους Πρέπει να έχει ανοιχτές τις πόρτες της ψυχής του, με όποιο κόστος. Να παίζει ζάρια με τη ζωή. Μόνο τότε. Βέβαια μπορεί να το μάθει, αλλά πρέπει να το έχει. Δεν είναι κάτι που το μαθαίνεις μόνο, πρέπει να το ζητάει η ψυχή σου. Πρέπει να θέλεις νʼ αγαπάς τους άλλους βασικά.

