Κωμικός μέσα στην παραφορά της αλήθειας
Ένας εξαγριωμένος άντρας ταξιδεύει με το μετρό. Μπαινοβγαίνει στο συρμό ή, όταν νιώθει στριμωγμένος, κρατιέται γερά από μια χειρολαβή. Η ψυχή και τα νεύρα του δεν είναι απλώς τεντωμένα, πάνε να εκραγούν. Το λιγότερο. Όποιος στέκεται δίπλα του ή ανεβαίνει και κατεβαίνει στους πολλούς σταθμούς από περιφέρεια σε περιφέρεια μιας μητρόπολης - όλοι ανεξαιρέτως οι συνεπιβάτες του μεγαλώνουν απλώς την οργή του, του προκαλούν αηδία. Καλύτερα να είχε μείνει στο σπίτι του. Αλλά γιατί να μείνει αυτός στο σπίτι του; «Όχι, να πάτε εσείς στο σπίτι σας, εσείς. Γιατί επιτέλους δεν μένετε μια φορά, μηδενός εξαιρουμένου και ολημερίς, στα λαγούμια σας και στα καταφύγιά σας;» Η αηδία του με τον κόσμο περιλαμβάνει τα πάντα, όλα τα αντιλαμβάνεται σαν υποκρισία, ψευτιά και ασχήμια, και αυτό τον εξοργίζει ολοένα περισσότερο, αγωνιά, γίνεται κωμικός μες στην παραφορά της αλήθειας του. Επινοεί για μεμονωμένους επιβάτες ιστορίες που απροσδόκητα μετατρέπονται σε ύβρεις. Τους ψέλνει τον εξάψαλμο ώσπου μια επιβάτισσα τον αποστομώνει αρχίζοντας τον αντίλογο δίχως αυτός να βρει την ευκαιρία να ξαναπεί λέξη.
Αυτό το άρθρο έχει συνέχειες