Της Σοφίας Τσεντελιέρου

Οι ηρωίδες της ζωής γιόρταζαν χθες. Οι γυναίκες για τις οποίες τίποτα δεν είναι δεδομένο και που πρέπει πάντα νʼ αποδεικνύουν την αξία τους έναντι των ανδρών, τιμήθηκαν χθες στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας.

Μια από τις ηρωίδες της ζωής είναι και η Ιωάννα Καργάκη. Είναι σκληρά εργαζόμενη, μητέρα τριών παιδιών και μαθήτρια στο Εσπερινό ΕΠΑΛ.

Κάθε απόγευμα ξεκινά για το σχολείο μαζί με τα παιδιά της, αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα να τα προσέχει κάποιος τις ώρες που εκείνη απουσιάζει. Όμως στο 4ο (Εσπερινό) ΕΠΑΛ Ηρακλείου έχει βρεθεί μια λύση που εξυπηρετεί όλες τις μαθήτριες που έχουν παιδιά. Από τον περασμένο Οκτώβριο λειτουργεί ένα τμήμα δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά όσων φοιτούν στο σχολείο!



«Τα καταφέρνω γιατί έχω θέληση»



Οι καθημερινές δραστηριότητες της Ιωάννας Καργάκη ξεκινούν στις 7 το πρωί και τελειώνουν στις 11 το βράδυ. Σʼ αυτό το διάστημα δε σταματά ούτε μια στιγμή. Το πρωί εργάζεται, στη συνέχεια φροντίζει τα παιδιά της ηλικίας 8, 9 και 12 ετών και διαβάζει τα μαθήματα του σχολείου της. Στις 7 το απόγευμα παίρνει τα παιδιά και πηγαίνουν στο σχολείο. Σε κάθε διάλειμμα φροντίζει να βρίσκεται στην αίθουσα όπου λειτουργεί το τμήμα δημιουργικής απασχόλησης για να βρεθεί κοντά στο γιο και τις κόρες της έστω και για λίγο.

«Λίγη θέληση και λίγη βοήθεια να έχεις τα καταφέρνεις» λέει η ίδια ενώ προσθέτει «Εγώ δεν έχω βοήθεια, όμως θέληση είχα πάντα!». Αναφερόμενη στους λόγους που την οδήγησαν πίσω στα θρανία, η Ιωάννα Καργκάκη τονίζει «Είμαι καθαρίστρια στο Βενιζέλειο και επειδή αυτό που κάνω δε μου αρέσει πια, θέλω νʼ αλλάξω τη ζωή μου και να την κάνω κάπως καλύτερη. Κατά πόσο θα με βοηθήσει το σχολείο δεν ξέρω. Όμως οφείλω να προσπαθήσω».

Στο σχολείο επέστρεψε τον περασμένο Σεπτέμβρη. Τον πρώτο μήνα δεν λειτουργούσε ακόμα το τμήμα δημιουργικής απασχόλησης και αναγκαζόταν να πάρει τα παιδιά μέσα στη σχολική αίθουσα, γιατί ο πατέρας τους εργάζεται και δε μπορούσε να τα φροντίσει το απόγευμα.

Η κατάσταση βελτιώθηκε με τη λειτουργία του τμήματος και τώρα τόσο η Ιωάννα είναι ήρεμη γιατί τα παιδιά είναι ευχαριστημένα, ασφαλή και περνούν ευχάριστα το χρόνο τους.

«Κάποιος που δεν το ζει δε μπορεί να καταλάβει πώς είναι. Αν δεν υπήρχε το τμήμα δημιουργικής απασχόλησης πραγματικά δε νομίζω ότι θα κατάφερνα να πάω στο σχολείο, γιατί δε μπορώ να αφήσω τα παιδιά μόνα τους» τονίζει η Ιωάννα. Πάντως το γεγονός ότι μπορεί στα διαλείμματα να βλέπει τα παιδιά της και να περνούν μαζί έστω και λίγα λεπτά, είναι για εκείνη πολύ σημαντικό. Όσο για τις ώρες που εκείνη είναι στο μάθημα δεν έχει κανένα άγχος, γιατί ξέρει ότι τα παιδιά περνάνε πολύ καλά σʼ ένα πολύ ευχάριστο και ασφαλές περιβάλλον.

Παρά τις δυσκολίες που συναντά η Ιωάννα Καργάκη δεν έχει μετανιώσει για την επιστροφή της στα θρανία. Ευχάριστη έκπληξη ήταν το γεγονός ότι ο διευθυντής και οι καθηγητές του σχολείου έχουν τη διάθεση νʼ ακούσουν και να στηρίξουν τους μαθητές.

Η 32χρονη Ιωάννα αν και ήταν επιφυλακτική όταν ξεκίνησε το σχολείο και δεν περίμενε ότι θα τα καταφέρει, συγκέντρωσε μέσο όρο στον πρώτο της έλεγχο 17,5 και συνεχίζει με στόχο να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις. «Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, όμως θα προσπαθήσω. Πρέπει να κάνω πράγματα για να φτιάξω τη ζωή μου και τη ζωή των παιδιών μου καλύτερη. Άλλωστε η γνώση δεν έχει όρια ηλικίας» αναφέρει.



«Διέκοπταν το σχολείο γιατί δεν είχαν πού νʼ αφήσουν τα παιδιά»



Ο χώρος δημιουργικής απασχόλησης στο 4ο-Εσπερινό ΕΠΑΛ λειτουργεί από τον περασμένο Οκτώβριο, γιατί όπως λέει ο διευθυντής Νίκος Αλεξάκης «το σχολείο των εργαζόμενων μαθητών πρέπει να προσπαθεί να επιλύει όλα τα προβλήματα που τους απασχολούν, ώστε η δεύτερη εκπαιδευτική ευκαιρία να είναι ουσιαστική». Σύμφωνα με τον ίδιο, το σχολείο διεξήγαγε μια έρευνα με δείγμα μαθητές που διέκοψαν τη φοίτησή τους. Από τις απαντήσεις προέκυψε ότι δέκα μαθήτριες δε μπόρεσαν να ολοκληρώσουν τη φοίτησή τους γιατί δεν είχαν πού νʼ αφήσουν τα παιδιά τους… «Ήταν λοιπόν αδήριτη η ανάγκη για τη λειτουργία του χώρου δημιουργικής απασχόλησης του σχολείου για τα μικρά παιδιά των μαθητών μας» λέει ο κ.Αλεξάκης και συνεχίζει «Το πρόβλημα του σχολείου το κατανόησαν και βοήθησαν καθοριστικά στην επίλυσή του και τους ευχαριστούμε γιʼ αυτό τόσο ο δήμαρχος Γ.Κουράκης, όσο και ο αντιδήμαρχος Μανόλης Αλεξάκης και ο πρόεδρος του Οργανισμού Προσχολικής Αγωγής του Δήμου Νίκος Δημόπουλος. Ο χώρος διαμορφώθηκε από τη σχολική επιτροπή με την αγάπη και φροντίδα των μαθητών του σχολείου και 12 με 15 μικρά παιδιά κάθε μέρα περνούν δημιουργικά τις ώρες που οι μητέρες τους κάνουν μάθημα».



«Με βλέπουν σαν γιαγιά τους»



Τη φροντίδα των παιδιών κατά τις ώρες που οι γονείς τους κάθονται στα θρανία του Εσπερινού ΕΠΑΛ έχει αναλάβει η κυρία Κατερίνα Φανουράκη. Μητέρα και η ίδια τεσσάρων παιδιών και γιαγιά επτά εγγονιών ξέρει ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενες μητέρες.

Από τον Οκτώβριο φροντίζει καθημερινά από δώδεκα έως δεκαπέντε παιδιά ηλικίας 2,5-12 ετών. Η δουλειά της αν και έχει πολλές ευθύνες είναι πολύ ευχάριστη, όπως αναφέρει, αφού το τμήμα είναι ένας χώρος ψυχαγωγίας, δημιουργικής απασχόλησης και φύλαξης των παιδιών. Η κυρία Φανουράκη προσθέτει «Παίζουμε διάφορα παιχνίδια και βρίσκουμε τρόπους νʼ απασχολούνται και να ψυχαγωγούνται όλα τα παιδιά. Υπάρχει ανομοιομορφία στην ηλικία τους και αυτό είναι ένα πρόβλημα, αλλά όταν υπάρχει καλή θέληση και διάθεση και αγάπη για τα παιδιά κυρίως όλα γίνονται».

Η ίδια τονίζει ότι αντιμετωπίζει τα παιδιά σαν τα εγγόνια της και εκείνα τη βλέπουν σαν γιαγιά τους, ενώ για τη συνεργασία με το σχολείο λέει «Είμαι πολύ ευχαριστημένη και από το διευθυντή και τους καθηγητές που με στηρίζουν σε ό,τι χρειαστώ σε υλικά και στις υποδομές που χρειάζεται ένας τέτοιος χώρος για να λειτουργήσει. Έχω στήριξη. Επίσης, οι γονείς έρχονται και βοηθάνε στα διαλείμματα, δεν πάνε να πιουν καφέ. Με τα παιδιά χορεύουμε, παίζουμε διάφορα παιχνίδια, διαβάζουν παραμύθια, βλέπουν dvd. Είναι αξιέπαινος ο κ.Αλεξάκης γιʼ αυτό που σκέφτηκε και θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη συμπαράσταση όπως επίσης στον τέως πρόεδρο του ΔΟΠΑΕΗ κ.Δημόπουλο και την κυρία Κατσουράκη που μου έδωσαν την ευκαιρία να εργαστώ εκεί και να προσφέρω ό,τι μπορώ σʼ αυτά τα παιδιά που θέλουν να έχουν ένα καλύτερο αύριο».