Σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε η Σχολική Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης 7ης Περιφέρειας Νομού Ηρακλείου Ελένη Μαράκη-Μπελαδάκη και αφού είχε αποκτήσει τις δύο κόρες της συνέχισε τις σπουδές της και σήμερα είναι υποψήφια διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Μόλις είχε αποφοιτήσει από την Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου σε ηλικία μόλις 21 ετών παντρεύτηκε και την ίδια χρονιά απέκτησε την πρώτη της κόρη, η οποία σήμερα είναι 22 ετών. Τριάμισι χρόνια αργότερα απέκτησε και τη δεύτερη κόρη της.
Όπως αναφέρει η ίδια, αρχικά αφιερώθηκε στην ανατροφή των παιδιών της και στα εκάστοτε παιδιά της τάξης της στα Δημοτικά Σχολεία όπου υπηρετούσε. Όταν πια τα παιδιά της πήγαιναν σχολείο αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές της στη Διετή Μετεκπαίδευση στο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης Κρήτης. Όμως δε σταμάτησε εκεί. Με κατατακτήριες εξετάσεις εισήχθη στη Σχολή Κοινωνικών επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης και παράλληλα πήρε το πτυχίο των Σχολών Επιστημών της Αγωγής από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Αμέσως μετά ακολούθησε Μεταπτυχιακές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου από το οποίο πήρε το δίπλωμά της (master) στο πρόγραμμα: «Φύλο και νέα Εργασιακά και Εκπαιδευτικά Περιβάλλοντα στη Κοινωνία της Πληροφορίας». Σήμερα είναι υποψήφια Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με αντικείμενο σπουδών και έρευνας τη διάσταση του φύλου μέσα από τα νέα σχολικά εγχειρίδια.
Ήδη εργάζεται είκοσι ένα χρόνια στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, έχοντας διδάξει για αρκετά χρόνια σε τμήματα ένταξης, σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, ενώ εδώ και ενάμιση χρόνο είναι σχολική σύμβουλος.
Πώς κατάφερε να συνδυάσει την οικογενειακή ζωή με τις σπουδές και την καριέρα; Η κυρία Ελένη Μαράκη-Μπελαδάκη απαντά ότι «για μια γυναίκα καριέρας ο συνδυασμός και συμφιλίωση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής είναι πάντα μια δύσκολη υπόθεση. Απαιτεί θυσίες, επιμονή και υπερπροσπάθεια, όταν επιλέγει να μην κάνει εκπτώσεις στις απαιτήσεις που δημιουργεί η οικογένεια, να λειτουργεί πάντα με βάση τη συνείδηση της και να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του σύνθετου ρόλου ως μητέρας, συζύγου και επαγγελματικής θέσης». Η ίδια προσθέτει ότι η εργαζόμενη μητέρα προσπαθεί διαρκώς να κρατάει ισορροπίες ανάμεσα σε ρόλους που κάποιες φορές ο ένας αντιστρατεύεται τον άλλο, γιατί, ο χρόνος είναι δεδομένος και η γυναίκα – μητέρα – σύζυγος καλείται να τον διαχειριστεί και να τον μοιράσει ή αλλιώς να μοιραστεί σε όλα αυτά. «Είναι γνωστό ότι συνεχώς ζει με την αγωνία πώς να ανταποκριθεί επιτυχώς σε όλα και να μην αποτύχει σε κάποιον από αυτούς τους ρόλους. Προσπαθεί να ανταποκριθεί επάξια στις προσδοκίες του επαγγέλματός της, να ξεχωρίσει και να αναδειχθεί σε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό για τις γυναίκες περιβάλλον, να καταξιωθεί και να την αποδεχτούν οι άντρες συνάδελφοί της, αλλά παράλληλα να μην την στερείται η οικογένειά της. Ακόμη πιο δύσκολο για μια γυναίκα, που αναλαμβάνει θέση ευθύνης, είναι ότι απαιτείται συνεχώς να επιβεβαιώνει την αξία της και τις ικανότητές της κάτι που δε συμβαίνει πάντα με τους άντρες συναδέλφους της» προσθέτει.
“Σημαντική η ενθάρρυνση από τον σύζυγό μου”
Η Ελένη Μαράκη Μπελαδάκη υπογραμμίζει ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε η ενθάρρυνση και η στήριξη από το σύζυγό της, ο οποίος, αν και ακολουθεί τη δική του διαδρομή στα εκπαιδευτικά πράγματα, καθώς είναι προϊστάμενος του 1ου Γραφείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Ηρακλείου, δε σταμάτησε ποτέ να την ενθαρρύνει να συνεχίσει τις σπουδές της και να διεκδικήσει μια θέση ευθύνης. Εξίσου σημαντική ήταν και η στήριξη που είχε από τις κόρες της. Μάλιστα, αναφέρει χαρακτηριστικά «Ποτέ δεν παραπονέθηκαν για την προσπάθειά μου αυτή, αλλά αντίθετα με παρότρυναν, με ενθάρρυναν κι αισθάνονται, ας μου επιτραπεί η έκφραση, περήφανες για τη μητέρα τους».
Έχοντας καταφέρει να συνδυάσει τους ρόλους της μητέρας, της συζύγου, της φοιτήτριας και της γυναίκας καριέρας, η Ελένη Μαράκη-Μπελαδάκη θεωρεί ότι αυτό είναι εφικτό για κάθε γυναίκα. Ωστόσο, λέει ότι βασικό στοιχείο είναι η γυναίκα να γνωρίζει τον εαυτό της, τις δυνατότητές της και να πιστέψει ότι μπορεί να τα καταφέρει, αρκεί να το θελήσει και να το επιδιώξει. «Πρέπει να κρατά πάντα ισορροπία ανάμεσα στους ρόλους που αναλαμβάνει και να μην αφοσιώνεται στον ένα παραμελώντας τον άλλον ή τους άλλους. Ιδιαίτερα, θα έλεγα, ότι πρέπει να προσέξει το ρόλο της μητέρας και μάλιστα, όταν τα παιδιά της βρίσκονται στη κρίσιμη για τη παραπέρα ψυχοσωματική τους ανάπτυξης παιδική ηλικία» καταλήγει.

