Σύμφωνα με τον καθηγητή, οι μελέτες, που όλα αυτά τα χρόνια αποτελούν τα κύρια ενδιαφέροντα αυτής της μικρής ομάδας στο Τμήμα Χημείας, εστιάζονται στην παρασκευή τέτοιων ενώσεων που προσομοιάζουν τις φυσικές μεταλλοπρωτεΐνες όσον αφορά την λειτουργία τους (αντίστοιχες υπάρχουν είτε στα φυτά είτε σε ζώντες οργανισμούς). Για ένα χημικό και, συνεπώς, για έναν επιστήμονα αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για δύο λόγους: είναι ενώσεις μικρού μοριακού βάρους σε σχέση με τα μεγαλομόρια των οργανισμών και διαθέτουν την ίδια δράση και χημική συμπεριφορά με αυτά.

Είναι επίσης γνωστό, ότι οι περισσότερες χημικές μετατροπές που χρησιμοποιούνται σήμερα στην χημική βιομηχανία πραγματοποιούνται, σε μη φιλικούς για το περιβάλλον διαλύτες και απαιτούν μεγάλα ποσοστά ενέργειας (υψηλές θερμοκρασίες, πιέσεις κλπ). Αντίθετα αν θεωρήσουμε για παράδειγμα το ανθρώπινο σώμα σαν ένα “χημικό εργαστήριο” (μιας και αυτό είναι στην ουσία... αφού με τις διάφορες μετατροπές που λαμβάνουν χώρα μετατρέπει χημικά τις τροφές και ανακτά ενέργεια για την δράση του), εδώ όλες οι αντιδράσεις γίνονται σε θερμοκρασία 36,5 οC, πίεση μιας ατμόσφαιρας και σε νερό, ως διαλύτη.!! Τι καλύτερα αντιδραστήρια μπορεί λοιπόν να βρει ή να προσπαθήσει κάποιος να συνθέσει από αυτά που η ίδια η φύση χρησιμοποιεί; Από τα παραπάνω γίνεται αμέσως αντιληπτό η χρησιμότητα τέτοιων τεχνητών ενώσεων-υλικών. (Η καλύτερη πηγή έμπνευσης, για τον υπεύθυνο του εργαστηρίου, υπήρξε πάντα ο τρόπος που η φύση πραγματοποιεί τις διάφορες μετατροπές της).

Η σύνθεση βιομιμητικών ενώσεων που μπορούν να εμπλακούν σε διεργασίες κατάλυσης ή και αποθήκευσης ηλιακής ενέργειας, αποτέλεσε ένα από τους κύριους άξονες ερευνητικής δραστηριότητας του εργαστηρίου όλα αυτά τα χρόνια.