Η σχέση του Θόδωρου Αγγελόπουλου με τον κινηματογράφο «άρχισε σχεδόν σαν εφιάλτης», λέει ο ίδιος, το ʼ46 ή ʼ47. «Πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, τότε που πήγαινε πολύς κόσμος στο σινεμά και εμείς μικροί τρυπώναμε ανάμεσα στον συνωστισμό των μεγάλων για να χαθούμε στο μαγικό σκοτάδι του εξώστη», θυμάται. «Ο κινηματογράφος μπήκε στη ζωή μου με μια σκιά που μεγάλωνε σʼ ένα τοίχο και μια κραυγή», περιγράφει. Όπως θυμάται, άρχισε να γράφει πολύ νωρίς, εκείνη την ίδια εποχή, κάτω απʼ την ταραχή και τη συγκίνηση που του είχαν δημιουργήσει οι αναταράξεις της Ιστορίας που είχαν προηγηθεί.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος δέχθηκε επιρροές από τον Όμηρο, τους αρχαίους τραγικούς, την αρχαία ελληνική γραμματεία, γενικότερα και, αργότερα, από το επικό θέατρο του Brecht.
Από τα πρώτα του βήματα στον κινηματογράφο μέχρι σήμερα, δουλεύει με την ίδια ομάδα συνεργατών. «Με ξέρουν, τους ξέρω. Με τα χρόνια έχουν γίνει οικογένειά μου. Με θυμώνουν συχνά την ώρα της δουλειάς, μου λείπουν όταν δεν τους βλέπω.
Αισθάνομαι αβέβαιος όταν ένας καινούριος τεχνικός μπει στην ομάδα, σαν από αυτόν να εξαρτώνται όλα.
Μιλάω μαζί τους για τα σχέδια και τις αβεβαιότητες μου. Πέρασαν τόσα χρόνια κι ακόμα η ίδια ταραχή η ίδια συγκίνηση, η ίδια ανάγκη να είμαστε κοντά, κρατώντας την αναπνοή μας, περιμένοντας το τέλος ενός πλάνου», περιγράφει.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έχει ζήσει πολλά ταξίδια, χωρισμούς, περιπλανήσεις… «Ένα αυτοκίνητο, ένας φίλος φωτογράφος να οδηγεί σιωπηλά, κι ο δρόμος.
Πολλές φορές σκέφτομαι ότι το μοναδικό μου σπίτι, το μοναδικό μέρος που αισθάνομαι ότι ισορροπώ, που γαληνεύω, είναι δίπλα στο φίλο που οδηγεί. Το παράθυρο ανοιχτό, το τοπίο να φεύγει.
Οι εικόνες γεννιούνται σʼ αυτά τα ταξίδια. Δεν χρειάζεται να κρατάω σημειώσεις.
Γεννιούνται με τις γραμμές τους, με τα χρώματά τους, με το ύφος τους, πολλές φορές και με τις κινήσεις της μηχανής, με τις αισθητικές τους ισορροπίες, με το φως τους.
Οι εκατοντάδες φωτογραφίες χρησιμεύουν ως μνήμες. Όμως τίποτα δεν τελειώνει πριν από το γύρισμα.
Στο γύρισμα αναπλάθονται όλα με βάση την καινούργια πραγματικότητα.
Ηθοποιοί, απρόβλεπτα, ευτυχή ή ατυχή, ξαφνικές ιδέες.
Κι όμως, η αρχή έχει προηγηθεί. Καιρό πριν. Τότε που από το τίποτα γεννιέται η ιδέα μιας ταινίας», αναφέρει.
Σήμερα έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια από την πρώτη του ταινία.
«Παραφράζοντας τον Eliot, θα μπορούσα να πω:
Να ʼμαι λοιπόν πιο πέρα, πιο μακριά από του δρόμου τα μισά.
Τα χρόνια μου σπαταλημένα τα πιο πολλά ανάμεσα σε θυμούς της Ιστορίας,
πασχίζοντας ακόμα να μάθω να χρησιμοποιώ εικόνες.
Και κάθε μου προσπάθεια μια καινούργια αρχή και μια μορφή αποτυχίας γιατί μαθαίνουμε μόνο όταν δεν χρειάζεται να εκφραστούμε πια.
Έτσι το κάθε τόλμημα ένα ξεκίνημα καινούργιο μέσα στης ανακρίβειας των αισθημάτων τον γενικό χαμό.
Μέσα στου πάθους τις ασύντακτες ορδές.
Μια έφοδος στο άναρθρο.
Να βρεθεί ξανά αυτό που χάθηκε, και βρέθηκε, και χάθηκε πάλι.
Να βρεθεί ξανά...
In my end is my beginning», αναφέρει στο σημείωμά του.

