Υπάρχουν, γενικότερα, άνθρωποι που αντιστέκονται στις «σειρήνες»; Τι παρατηρείτε ότι γίνεται με τους νέους στο χώρο;
«Υπάρχουν πολλοί κι όχι δεμένοι στο κατάρτι όπως ο Οδυσσέας… Αλλοίμονο μέσα σε αυτή την κοινωνική παρακμή, αν δεν υπήρχαν δημιουργοί, με αντιστάσεις με ισχυρά θέλω και πιστεύω.
Για τους νεότερους στο χώρο του τραγουδιού, τα πράγματα σοβαρεύουν… Τα δύσκολα ξεκινούν από τη στιγμή που η ίδια η εποχή δεν τους επιτρέπει να περιμένουν.!! Τους αναγκάζει να ακολουθήσουν αυτή τη κουρασμένη ταχύτητα του καιρού μας, προκειμένου να κερδίσουν επωνυμία, αναγνωσιμότητα και πρόσκαιρη φήμη. Κανείς δεν τους θυμίζει το υπέροχο ρήμα «περιμένω», σε όλες του τις κλίσεις…
Ο ενθουσιασμός, στοιχείο, που κυριαρχεί στους νέους ανθρώπους, είναι μαχαίρι δίκοπο.. Η λάθος διαχείριση του, είναι συνήθως η αιτία αρκετών ναυαγίων..»
Όταν γράφετε ένα κομμάτι, έχετε στο μυαλό σας τον ερμηνευτή;
«Όταν γράφω ένα τραγούδι, δεν έχω καν το νου μου…Η δημιουργία είναι υπερήφανη διαδρομή. Μόλις δει ότι πας να την πονηρέψεις, δηλαδή να της δώσεις συγκεκριμένη εντολή, αμέσως η έμπνευση υποχωρεί θερμομετρικά. Όχι δεν γράφω έχοντας στο μυαλό μου κάποιο τραγουδιστή. Αυτό, ακολουθεί τη δημιουργία του στίχου, είναι αν θέλετε το τελευταίο στάδιο μιας πράξης.
Γράφω τραγούδια σε στιγμές μεγάλης ψυχικής ευφορίας. Όχι όταν βρίσκομαι σε εσωστρεφείς περιόδους. Με ρωτούν συνήθως αρκετοί συνομιλητές μου, γιατί τα περισσότερα από τα τραγούδια υμνούν τη λύπη, τη πικρή διαπίστωση και την απαισιόδοξη προοπτική. Νομίζω ότι πρόκειται για θεμελιώδες λάθος. Ο ποιητικός λόγος, αντιπροσωπεύει μια τρίτη πνευματική διάσταση, όπου τα αντίθετα παύουν να υπάρχουν, γι΄αυτό και δεν υπόκειται στις συνηθισμένες και καθημερινές διακρίσεις.»

