
Ένα μόλις χρόνο μετά το χρίσμα του διεθνούς, ο Μιχάλης Κουκουλάκης πέρασε στο επόμενο στάδιο, με τις προοπτικές για μια μεγαλύτερη καριέρα να είναι άριστες, προς χάριν του ιδίου αλλά κυρίως της Ελληνικής και Κρητικής διαιτησίας.
Επόμενος στόχος πλέον είναι η ένταξη του στο πρόγραμμα παρακολούθησης ταλέντων. Μια αυστηρή διαλογή μεταξύ των Ευρωπαίων διεθνών διαιτητών που σταδιακά θα ανέλθουν στην «ελίτ» του χώρου. Ο ίδιος δηλώνει αισιόδοξος για τη συνέχεια και σίγουρος για τον εαυτό του παράλληλα με τη γνώση των δυσκολιών που επιφυλάσσει το μέλλον. «Ο πήχης μπαίνει ψηλά, δε μπορώ όμως να προβλέψω κάτι. Υπάρχουν καλά μηνύματα που έρχονται από την ΟΥΕΦΑ. Αισιοδοξώ. Η προσπάθεια καταβάλλεται. Το τάιμινγκ που έγινε η προαγωγή μου ήταν πολύ καλό τόσο από πλευράς ηλικίας όσο και από πλευράς εξέλιξης που υπάρχει. Χρειάζονται όμως αρκετά πράγματα ακόμα να γίνουν. Υπάρχουν ακόμα δύο σκαλιά μέχρι την κορυφαία κατηγορία. Το επόμενο βήμα είναι η ένταξη στο πρόγραμμα παρακολούθησης ταλέντων. Η επιλογή γίνεται συνήθως κάθε Ιούνιο αν και δεν υπάρχει σταθερή ημερομηνία. Επιλέγονται 14- 15 διαιτητές από όλη την Ευρώπη και παρακολουθείται η εξέλιξη τους. Τα σημάδια πάντως που υπάρχουν είναι θετικά», αναφέρει ο Μιχάλης Κουκουλάκης ο οποίος επισημαίνει ποιος είναι ο τρόπος προκειμένου να δαμάσεις την πίεση που ολοένα αυξάνεται, αλλά κυρίως δίνει τη σωστή διάσταση στο πως πρέπει να αξιολογείται από τον κοινό νου, το «ασυγχώρητο» ή «ύποπτο» λάθος.
«Το ζητούμενο είναι να παραμείνεις ήρεμος. Όσο πιο ήρεμος είσαι τόσο πιο εύκολη είναι η δουλειά σου. Αντιμετωπίζω κάθε παιχνίδι με τον ίδιο τρόπο. Η προσέγγιση είναι η ίδια. Στην Ευρώπη ξέρουν ότι μπορεί να γίνουν λάθη. Δεν καταλογίζουν σκοπιμότητα. Θα αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όταν έπαιξα τέταρτος διαιτητής στο ματς Πόρτο – Άρσεναλ συζητούσα με έναν παρατηρητή της ΟΥΕΦΑ ο οποίος μου είχε πει ότι σε ένα ματς Τσάμπιονς Λιγκ παίκτης είχε σκοράρει με το χέρι ένα γκολ που έκρινε τον αγώνα. Ο παρατηρητής παρακολούθησε την επίμαχη φάση και από τις 24 κάμερες που κάλυπταν το παιχνίδι. Σε όλες φαινόταν ότι ο σκόρερ είχε χρησιμοποιήσει το χέρι του πλην μιας. Κι όμως του αρκούσε το μοναδικό αυτό πλάνο για να αναφέρει στην έκθεση του ότι ήταν ανθρώπινο λάθος. Ότι ο διαιτητής είδε τη φάση όπως απεικονίστηκε από τη μοναδική κάμερα που δεν φαινόταν η παράβαση. Είναι ενδεικτικό το παράδειγμα για το πώς αντιμετωπίζονται τέτοια θέματα. Το λάθος δεν παίρνει την ίδια έκταση που έχει εδώ. Το λάθος δεν είναι έγκλημα, είναι μέσα στο ποδόσφαιρο. Έχω διαιτητεύσει παιχνίδια στα οποία έχω διαπιστώσει ότι έκανα λάθος παρακολουθώντας τα μετά από την τηλεόραση. Στη διάρκεια του παιχνιδιού έχεις το νου σου σε χίλια δυο πράγματα. Δε μπορείς να τα ελέγξεις όλα. Είναι ελάχιστος ο χρόνος που έχεις για να σκεφτείς. Δε μπορείς να ξέρεις τι θα συμβεί».
Ο ρόλος του διαιτητή στην Ελλάδα είναι διαφορετικός από ότι σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης σε ζητήματα προκατάληψης, σεβασμού και αντιμετώπισης. Κάτι που δεν έχει να κάνει πάντως με τη διαιτησία, αλλά με την ιδιοσυγκρασία του λαού μας. Άλλωστε και οι πρωτοξάδελφοι Ιταλοί τα ίδια κάνουν.
«Ως λαός είμαστε πιο υπερβολικοί απʼ ότι πρέπει. Έτσι κινούμαστε και στη διαιτησία. Είναι το ταπεραμέντο τέτοιο. Υπάρχει προκατάληψη για το διαιτητή. Και οι Ιταλοί αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα. Το ξέρω γιατί έχω την ευκαιρία να ανταλλάσσω συχνά απόψεις. Σε αντίθεση με έναν διαιτητή από μια Ευρωπαϊκή χώρα του Βορρά όπου οι διαιτητές δεν αντιμετωπίζουν την ίδια πίεση» επισημαίνει ο διεθνής ρέφερι ο οποίος δεν θέλησε όπως είναι κατανοητό να επεκταθεί στις αλλαγές που συμβαίνουν τελευταία στο χώρο.
«Τον τελευταίο καιρό τα αποτελέσματα των διαιτησιών είχαν γίνει καλύτερα. Την προηγούμενη εβδομάδα προέκυψαν 2-3 ζητήματα, όμως δεν είμαι εγώ αρμόδιος για να τα κρίνω. Το ζητούμενο είναι να γίνουμε καλύτεροι».
Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι χαοτικό. Δημιουργεί πλήθος αντιγνωμιών και διαφορετικών απόψεων. Όπως συμβαίνει σε κοινωνικό επίπεδο είναι πολύ σημαντική η εφαρμογή του πνεύματος και όχι του γράμματος του νόμου. Αυτό βέβαια επαφίεται και στην προσωπικότητα του εκάστοτε άρχοντα των αγώνων.
«Καθένας διαιτητής έχει τη δική του προσωπικότητα. Η διαιτησία δεν είναι κανονισμοί, είναι φιλοσοφία. Δεν τα γράφει όλα ο κανονισμός. Αφήνει ορισμένα πράγματα να τα ερμηνεύσεις εσύ. Γιʼ αυτό πάντα θα υπάρχει η δεύτερη άποψη».
Η σταθερή πορεία προόδου στον τομέα της διαιτησίας συνεπάγεται μεγαλύτερο εύρος υποχρεώσεων, μείωση χρόνου και συνεχή υπερπροσπάθεια καθώς υπάρχουν και οι υποχρεώσεις του …ιατρού αλλά και συζύγου Μιχάλη Κουκουλάκη. Αναζητείται ισορροπία λοιπόν.
«Οι υποχρεώσεις ήταν ούτως ή άλλως μεγάλες και τώρα θα γίνουν μεγαλύτερες. Το έχει καταλάβει η οικογένεια μου και ο εαυτός μου. Ο ελεύθερος μου χρόνος είναι περιορισμένος. Στερούμαι πράγματα αλλά δεν παραπονιέμαι. Το κάνω με ευχαρίστηση. Προσπαθώ επίσης να μην επηρεάζει τη δουλειά μου. Ακόμα και σε ένα φορτωμένο για μένα πρόγραμμα θα παρακολουθήσω συνέδρια που έχουν να κάνουν με το αντικείμενο μου δηλώνοντας κώλυμα. Προσπαθώ να τα κρατήσω σε ισορροπία».
Το μήνυμα του διεθνούς διαιτητή προς το φίλαθλο κόσμο σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για το ποδόσφαιρο είναι το αυτονόητο που ξεχνάνε οι περισσότεροι: «Ας απολαύσουμε το ποδόσφαιρο με τα καλά και τα κακά του. Ας μην χάνουμε τον προσανατολισμό μας».

