«Η ποίηση είναι για μένα σωσίβιο στις κακοκαιριές και αερόστατο στις εν πτήσει περιόδους» λέει η Μαρινέλλα Βλαχάκη και εξηγεί ότι με την «ασφάλεια της» κατάφερε «νʼ ανοίξει τα αραχνιασμένα υπόγεια, του «σιλάνς σιλβουπλέ» νʼ αεριστούν και να φωτίσουν χωρίς να με παρασύρουν στη νοσηρότητα».
Το πρώτο της μυθιστόρημα «σιλάνς σιλβουπλέ» (εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ) παρουσιάστηκε πριν λίγες μέρες στο Ηράκλειο σε μια εκδήλωση που παρακολούθησε πλήθος κόσμου. Αυτό γιατί το ποιητικό έργο της Μαρινέλλας Βλαχάκη είναι γνωστό, όπως γνωστή είναι και η δραστηριότητά της στα Χανιά μέσα από την Εταιρεία Τέχνης «Βιολέττα». Η δραστηριότητά της όμως δε σταματά εκεί. Πέρα από τη λογοτεχνία και την παρουσίαση ιδιαίτερα αξιόλογων θεατρικών παραστάσεων, η Μαρινέλλα Βλαχάκη έχει πραγματοποιήσει εκθέσεις χειροποίητης κάρτας, και άλλων συνθέσεων με μικτές τεχνικές.
Το πρώτο μυθιστόρημά της, για το οποίο μιλά σήμερα στην «Π», είναι κατά κύριο λόγο αυτοβιογραφικό και έχει βασιστεί σε σκέψεις, εξομολογήσεις, εκθέσεις ενός μικρού κοριτσιού που μεγαλώνει σʼ ένα χωριό της Κρήτης στη δεκαετία του 1960.
Η συνέντευξη της Μαρινέλλας Βλαχάκη στην «Π» έχει ως εξής:
«Π»: Μετά από έξι ποιητικές συλλογές και τρία παραμύθια, πώς προέκυψε το μυθιστόρημα «Σιλάνς σιλβουπλέ»; Μαρινέλλα Βλαχάκη: Το «σιλάνς σιλβουπλέ» βρίσκονταν ήδη μέσα στους στίχους μου... Μάλλον συνάρθρωσα παρά που έγραψα ένα νέο βιβλίο. Σπαράγματα της ίδιας αγωνίας είναι και τα ποιήματά μου. Κατά αυτή την έννοια το μυθιστόρημα είναι μια συνέχεια του ποιητικού μου έργου. Η ποίηση είναι για μένα σωσίβιο στις κακοκαιριές και αερόστατο στις εν πτήσει περιόδους. Με την «ασφάλεια της» κατάφερα νʼ ανοίξω τα αραχνιασμένα υπόγεια, του «σιλάνς σιλβουπλέ» νʼ αεριστούν και να φωτίσουν χωρίς να με παρασύρουν στη νοσηρότητα.
«Π»: Ο τίτλος του βιβλίου είναι ιδιαίτερος. Πώς καταλήξατε σʼ αυτόν; Μαρινέλλα Βλαχάκη: Το «σιλάνς σιλβουπλέ» ήταν για μένα ισχυρό σημείο αναφοράς εκείνης της εποχής. Ήμουνα σίγουρη, ότι αν κάποτε τολμούσα να βγάλω αυτό το βιβλίο ο τίτλος του θα ήταν αυτός...
«Π»: Ιδιαίτερη είναι και η δομή του μυθιστορήματος. Πώς «χτίστηκε»; Μαρινέλλα Βλαχάκη: Για το ποια θα μπορούσε να είναι η δομή του, είναι αλήθεια ότι μου παίδεψε τη σκέψη αρκετά. Όμως στο τέλος μου επιβλήθηκε η αλήθεια του, αφού πολλά από αυτά τα μικρά αυτοτελή κειμενάκια προϋπήρχαν όπως αναφέρεται και στον πρόλογο του βιβλίου. Έτσι αλλιώς η μνήμη ενός παιδιού είναι όπως ξέρουμε κομματιασμένο φιλμ. Ένα φιλμ που περιέχει ανεξίτηλες μνήμες διαφορετικές για το κάθε ένα. Σαν φωτογραφίες όμως εμφανίζονται και κατανοούνται στην ωριμότητά μας.
