Της Κατερίνας Μυλωνά

Με τη Χρυσή Πένα τιμήθηκαν χθες ένας δάσκαλος της δημοσιογραφίας και ο άνθρωπος που επί 35 χρόνια προβάλλει το νησί μας στην Αυστραλία. Ο κ. Απολλόδωρος Σαατσάκης και ο κ. Οδυσσέας Πλατύρραρχος, αντίστοιχα, ανακηρύχθηκαν Επίτιμα Μέλη της Παγκρήτιας Δημοσιογραφικής Ενωσης ΜΜΕ (ΠΑΔΕ ΜΜΕ), κατά τη διάρκεια ειδικής εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στο πλοίο FESTOS PALLAS των Μινωικών Γραμμών.

Παράλληλα, η ΠΑΔΕ ΜΜΕ έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα της. Οι τυχεροί, στους οποίους κληρώθηκε το φλουρί, ήταν η κ. Κατερίνα Πλατύρραρχου, η οποία κέρδισε ένα ταξίδι στη Βενετία, προσφορά των Μινωικών Γραμμών, και ο κ. Νίκος Κλάδος, στον οποίο δόθηκε ένα κρητικό μαχαίρι από το Χανιώτη μαχαιροποιό, Νίκο Μπούλακα.

Η ΠΑΔΕ ΜΜΕ εκπροσωπεί τους Κρήτες δημοσιογράφους σε όλα τα μέσα του κόσμου «Προσπαθούμε να ενώσουμε τη δύναμη της κρητικής δημοσιογραφίας μέσα από την ΠΑΔΕ ΜΜΕ», τονίζει ο πρόεδρος της ένωσης, κ. Γιώργος Μοσκοβίτης.

Κατά τη διάρκεια της χθεσινής εκδήλωσης, η ένωση δώρισε στον πλοίαρχο, κ. Κώστα Νησιωτάκη, μια εικόνα του Αγίου Νικολάου.

Σημειώνεται πως Επίτιμα Μέλη της ΠΑΔΕ ΜΜΕ έχουν στο παρελθόν ανακηρυχθεί ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, Θεόδωρος Β΄, και ο δημοσιογράφος, Γιώργος Καστρινάκης, ενώ στόχος της ένωσης είναι οι βραβεύσεις με τη Χρυσή Πένα να καταστούν θεσμός.



Δάσκαλος της δημοσιογραφίας



Από το 1951 ως το 1981 υπηρέτησε τη δημοσιογραφία ο κ. Α. Σαατσάκης, ο οποίος εργάστηκε σε πολλές αθηναϊκές και τοπικές εφημερίδες ενώ ήταν διευθυντής σύνταξης επί δέκα χρόνια στη «Μεσόγειο», τέσσερα στην «Αλλαγή» και πέντε στην «Καθημερινή» στην Κρήτη. «Είχαμε ένα μαγνητόφωνο χαλασμένο, σχεδόν, κάτι ραδιόφωνα της κατοχής που δεν ακούγονταν. Στη «Μεσόγειο» έπρεπε να ζητήσω να σταματήσουν οι εκτυπωτικές μηχανές για να το ακούσω…», περιγράφει τις παλιές εποχές της δημοσιογραφίας στο Ηράκλειο. Τότε, όπως λέει, οι εφημερίδες ήταν «μονοκινητήρια αεροπλάνα» αφού όλο το βάρος σχεδόν έπεφτε σε έναν δημοσιογράφο, ο οποίος εργαζόταν από το πρωί ως το επόμενο ξημέρωμα. Ο ίδιος υπέφερε, όπως χαρακτηριστικά λέει, διότι ήταν τελειομανής και έμενε στη δουλειά ως τις 3 τα ξημερώματα προκειμένου να ελέγξει τις σελίδες.



Γέφυρα με την Κρήτη…



Ο κ. Οδ. Πλατύρραρχος θυμάται ότι έφυγε από την Κρήτη στις 30 Δεκεμβρίου 1973, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Είχε προηγουμένως προσπαθήσει να εργαστεί ως δημοσιογράφος, τα χρόνια, όμως, της δικτατορίας ήταν πολύ δύσκολα, ιδιαίτερα για τον κλάδο. Εφημερίδες είχαν κλείσει και πολλοί δημοσιογράφοι είχαν βρεθεί στο δρόμο, οπότε, ένας νέος στο επάγγελμα δεν είχε μέλλον…. Αφού απογοητεύτηκε από τις απόπειρες που έκανε να ορθοποδήσει, αποφάσισε να αναζητήσει ένα καλύτερο αύριο στην Αυστραλία, όπου ζούσε ο αδελφός του. «Βρέθηκα σε μια χώρα που την έκανα πατρίδα μου, την αγαπώ πολύ γιατί μου έδωσε ψωμί κι έφαγα που δεν μπορούσε η πατρίδα εκείνη την ώρα να μου το δώσει. Ο νους και η σκέψη ήταν στον τόπο μας, εδώ γεννηθήκαμε, ζούσαμε 25 χρόνια, εδώ ήταν όλες οι σκέψεις μου. Σε γενικές γραμμές, προσπαθήσαμε να φτιάξουμε εμείς εκεί μια άλλη Κρήτη, με τις συνήθειές μας, τα ήθη και έθιμα, τη μουσική μας, τους χορούς μας», περιγράφει. Επί χρόνια παρουσίαζε την εκπομπή «Γέφυρα με την πατρίδα» και εξέδιδε την εφημερίδα «Κρητικά Νέα της Αυστραλίας» ενώ το 2003 δημιούργησε το ραδιοφωνικό σταθμό «Ράδιο Γέφυρα». Ο γιος του, Μιχάλης, είναι λυράρης και με τη δράση του προβάλλει την κρητική μουσική στην Αυστραλία.



Ηλεκτρονική… φιλία



Μαθήματα πραγματικής φιλίας έδωσε σε όσους παρακολούθησαν την χθεσινή εκδήλωση ο κ. Αντώνης Πρεκατσουνάκης, ο οποίος γεννήθηκε στη Μεσσαρά και ζει τα τελευταία 40 χρόνια στην Φρανκφούρτη, στη Γερμανία. Πριν από λίγα χρόνια άρχισε να επικοινωνεί με τον κ. Ο. Πλατύρραρχο μέσω τηλεφώνου και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Μόλις έμαθε ότι ο κ. Πλατύρραρχος θα έρθει στην Κρήτη για να τιμηθεί από την ΠΑΔΕ ΜΜΕ, άφησε πίσω του τη Γερμανία και έσπευσε να τον υποδεχθεί στο αεροδρόμιο! «Δεν πίστευα ότι σήμερα γίνονται τέτοια πράγματα», αναφέρει συγκινημένος ο κ. Πλατύρραρχος. Τις τελευταίες ημέρες μένουν στο χωριό του κ. Πλατύρραρχου στους Κουρούτες Αμαρίου, στους πρόποδες του Ψηλορείτη. «Είναι ένα όμορφο χωριό που το αγαπώ, ανεξάρτητα αν είμαι 35 χρόνια στην ξενιτιά», αναφέρει.