«Π»: Έχουν αλλάξει τα πράγματα στο Ηράκλειο τα τελευταία χρόνια σε σχέση με την καλλιτεχνική δραστηριότητα και το πώς βγαίνουν στην κοινωνία οι καλλιτέχνες; Το «Δίκτυο Εικαστικών» Ηρακλείου έχει βοηθήσει;
Κωνσταντίνος Περάκης: Το πρώτο που θέλω να αναφέρω είναι ότι μια πόλη σαν το Ηράκλειο δεν κατάφερε να κρατήσει μια γκαλερί, όταν τα Χανιά συντηρούν τέσσερις και λειτουργεί και μια θαυμάσια πινακοθήκη. Ας μην το σχολιάσουμε περισσότερο διότι θα γίνω δυσάρεστος.. Όσον αφορά το Δίκτυο, είναι ένας καινούριος σύλλογος ο οποίος φέρει κάποιες παιδικές ασθένειες ακόμα, με δεδομένη την ιδιαιτερότητα του χώρου. Δεν μπορούμε ακόμα να συντονιστούμε, δεν έχουμε ακόμα βρει τον τρόπο να επέμβουμε στα πολιτιστικά πράγματα της πόλης. Ελπίζω ότι θα γίνει μελλοντικά. Προς το παρόν έχουμε κάνει μια έκθεση και προγραμματίζεται μια δεύτερη έκθεση για φέτος. Σημαντικό είναι ότι μέσα απʼ αυτό το σύλλογο γνωριστήκαμε μεταξύ μας, γιατί αν δεν κάνω λάθος πρέπει να είμαστε γύρω στους πενήντα καλλιτέχνες εγγεγραμμένοι. Ένας αριθμός που δε γνωρίζαμε ότι υπάρχει. Ξαφνικά διαπιστώνουμε ότι το Ηράκλειο έχει πενήντα καλλιτέχνες. Όλοι εμείς έχουμε ένα λόγο νʼ αρθρώσουμε στα πολιτιστικά δρώμενα του Ηρακλείου. Αυτό δεν έχει γίνει ακόμα, όμως μελλοντικά ελπίζω ότι θα μπορέσουμε να επέμβουμε. Το βασικότερο όμως απʼ όλα στο Δίκτυο είναι ότι ήρθαμε σʼ επαφή μεταξύ μας, ότι το δίκτυο είναι ένα σημείο αναφοράς. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για έναν καλλιτέχνη, οι συζητήσεις που κάνουμε δημιουργούν ένα κέντρισμα προκειμένου να μπεις στη διαδικασία της ζωγραφικής, τα υπόλοιπα έπονται.
«Π»: Νιώθει ο καθένας σας ότι δεν είναι μόνος σʼ αυτή τη διαδρομή;
Κωνσταντίνος Περάκης: Επί της ουσίας μόνοι μας είμαστε. Ο καθένας έχει τον κόσμο του και μόνος του λειτουργεί, αυτή άλλωστε είναι η μοίρα του καλλιτέχνη, αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι κοινά σε όλους μας και το να γνωρίζεις ότι δεν είσαι μόνος στις ανησυχίες σου και μπορείς νʼ απευθυνθείς σε κάποιον, είναι πολύ σημαντικό.

