H συνάδελφος δημοσιογράφος Βαγγελιώ Καρεκλάκη, πήγε για καφέ και βρέθηκε με την Ιρμα. Αδιαφορεί παντελώς όταν οι φίλοι της την ρωτάνε για να την πειράξουν “αν είναι διασταύρωση ποντικού και γάτας” γιατί για εκείνη και τον άνδρα της τον Γιάννη είναι το πιο αξιολάτρευτο σκυλάκι στον κόσμο!

“Ήταν παραμονές του Πάσχα του 2007 και η ημέρα ήταν βροχερή. Κατευθυνόμουν για το γραφείο. Μπήκα στην καφετέρια όπου συνήθιζα να αγοράζω καφέ πριν πάω για δουλειά όταν ξαφνικά το μάτι μου έπεσε στην τζαμαρία του καταστήματος. Ένα μικρό κουταβάκι, πανάσχημο και αδύναμο, γρατζουνούσε το τζάμι. Μία φίλη που εργαζόταν εκεί μου πρότεινε να το πάρω, γνωρίζοντας ότι το σπίτι μου έχει κήπο και επομένως θα είχα χώρο γι' αυτό το κουτάβι. Αρνήθηκα ευγενικά και της ζήτησα να μην επιμείνει γιατί με έφερνε σε δύσκολη θέση. Έφυγα για το γραφείο που βρισκόταν λίγα μέτρα παρακάτω. Δύο ώρες αργότερα έμελλε να ξανασυναντηθώ με το μικρό «δαιμονάκι». Είχε μπουκάρει στην εφημερίδα και κάποιοι συνάδελφοι του είχαν δώσει γάλα. Με φώναξαν να το δω και εκείνο κοιμόταν του καλού καιρού. "Ρε συ είναι αμαρτία. Πάρτο στο σπίτι σου. Ευκαιρία να αποκτήσεις σκύλο» ήταν η προτροπή της ζωόφιλης Μαρίας που ήταν τρελή και παλαβή για τη Ζιζού της, μία σκυλίτσα σαλονιού. Ήταν τόσο επίμονοι όλοι που σκέφθηκα να παίξω το τελευταίο μου χαρτί, μήπως και αποφύγω το μπελά. «Αν βρεθεί κάποιος και το μεταφέρει στο σπίτι μου-μένω εκτός Ηρακλείου- τότε θα το πάρω. Εγώ δεν λερώνω το κάθισμα του αυτοκινήτου μου»

«Θα στη φέρω εγώ» πετάχτηκε ο Δημήτρης, ένας συνάδελφος. Μέσα μου ένιωσα να καταρρέει το σύμπαν. Μέσα μου άκουγα τη φωνή του Γιάννη, του συζύγου μου, να με επιπλήτει για την ...παράλογη επιλογή μου.

Όταν λίγο αργότερα φθάσαμε στο σπίτι, προσποιήθηκα με αυστηρό ύφος ότι το σκυλί ήταν επιλογή μου και δεν σήκωνα κουβέντα. Ως ανταπάντηση, μου διεμήνυσε: «σου δίνω περιθώριο μία εβδομάδα να το κρατήσεις. Από μόνη σου θα το διώξεις. Δεν είμαστε εμείς για σκυλιά. Ποιος θα το προσέχει τόσες ώρες που λείπουμε στη δουλειά;. Ποιος θα το καθαρίζει; Εμένα ξέχασε με. Δεν ασχολούμαι. Άσε που δεν έχω δει πιο άσχημο».

Από ʽκεινο το βράδυ έχει περάσει σχεδόν ενάμισης χρόνος και πλέον δεν μπορούμε να αποχωριστούμε το Ιρμάκι μας. Φυσικά η διαδικασία της προσαρμογής δεν ήταν εύκολη. Ακόμα δεν είναι. Απεναντίας θα έλεγα ότι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να μας μάθει και να το μάθουμε, περάσαμε και δύσκολα. Έχει φάει ριχτάρια. Έχει ρίξει άπειρες φορές τη μπουγάδα. Έχει κάνει την ανάγκη της στα χαλιά και στο κάθισμα του αυτοκινήτου. Μας ξυπνούσε τρεις και τέσσερις φορές στη διάρκεια της νύχτας για να τη βγάλουμε στην αυλή υπό βροχή για την ανάγκη της. Κάποιες φορές τη μαλώνω και το μετανιώνω. Με κοιτάει παραπονιάρικα και νιώθω τύψεις. Σαν την αγκαλιάζω νιώθω ευτυχία. Σπιντάντη, χαρούμενη, λαίμαργη. Στο αυτοκίνητο όταν πηγαίνουμε εκδρομή, αρνείται να παραμείνει στο καλάθι της. Προτιμά το παράθυρο του συνοδηγού, με το κεφάλι πάντα έξω. Μια χαρά παρέα κάνει με τις γάτες μέχρι να αντιληφθεί την παρουσία μας. Τότε το ..παίζει καμπόσα και κάνει πως τις κυνηγάει, ενώ μέχρι πριν έτρωγαν από το ίδιο πιάτο. Ίσως έχω δεθεί μαζί της σε βαθμό ...κακουργήματος, όμως ουδείς μπορεί να βάλει φραγμούς στην αγάπη, ακόμα και όταν πρόκειται για ζώο.

Τώρα πλέον καταλαβαίνω όλους εκείνους που αντιμετώπιζα σχεδόν με ειρωνική διάθεση, πριν αποκτήσω το Ιρμάκι. Τώρα πια αντιμετωπίζω τρυφερά όλα τα ...Ιρμάκια του κόσμου, στα οποία μέχρι πρότινος έριχνα μία φευγαλέα ματιά, το πολύ ένα βιαστικό χάιδεμα. Τρεις φορές με είχε δαγκώσει σκυλί στην παιδική μου ηλικία.

Ένα άκακο πλασματάκι που σε αγαπάει δίχως ανταλλάγματα είναι το Ιρμάκι. Αδιαφορώ παντελώς για τα πειράγματα των φίλων μου όταν με ρωτάνε: τί είναι; Διασταύρωση ποντικού και γάτας;

Η Ίρμα δεν είναι το σκυλί που θα σε τρελάνει με την ομορφιά του. Για μένα, το Γιάννη και το Νίκο-τον τρίτο της ...σκυλοπαρέας-το Ιρμάκι είναι το πιο αξιολάτρευτο σκυλάκι στον κόσμο. Άλλωστε ήταν γραφτό να γίνει το σκυλί μας”.

• Μπορείτε να διαβάσετε τις «Ιστορίες με ουρά» στην ιστοσελίδα www.patris.gr στη στήλη pets life.