Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να διατηρήσει κανείς ισορροπίες όταν μιλάει για θέματα, όπως ο πόλεμος και ο έρωτας;
«Κρίνοντας από το τελευταίο μου μυθιστόρημα ʽʼΣτο δρόμο με τις πικροδάφνεςʼʼ, όπου έρωτας και πόλεμος συνυπάρχουν, συμβαδίζουν, συμπορεύονται κι εκπορεύονται, οι ισορροπίες είναι ευαίσθητες. Πολλές φορές στάσεις , εκφράσεις και συμπεριφορές των ηρώων απειλούνται, διαταράσσονται, ανατρέπονται. Εκμηδενίζοντας βούληση και λογική, ο έρωτας προβάλλει ως ένα από τα πιο ισχυρά ανθρώπινα πάθη. Ανεξέλεγκτη και σκοτεινή η ανεκπλήρωτη ερωτική επιθυμία, καταλήγει βίαιη και καταστροφική, οδηγώντας όσους βασανίζονται από αυτήν σε πράξεις ακραίες, παράλογες, εγκληματικές. Ο πόλεμος από την άλλη, εμπεριέχει το σπέρμα του θανάτου. Άλλωστε, αν το φιλοσοφήσει κανείς, ο έρωτας είναι πόλεμος. Και στις δυο περιπτώσεις υπάρχουν θύματα».
Δέχεστε τον όρο ʽʼγυναικεία γραφήʼʼ;
«Θα έλεγα ότι υπάρχει καλή και κακή γραφή, ειλικρινής, γοητευτική ή όχι. Αναμφίβολα ορισμένοι συγγραφείς κάνουν καλύτερη χρήση της γλώσσας από άλλους ομότεχνους. Ένα γραπτό ή σε αγγίζει , σε συνεπαίρνει, σε καθηλώνει ή απλά σε αφήνει παγερά αδιάφορο. Αν το έχει γράψει άντρας ή γυναίκα δεν έχει καμιά σημασία. Η γλώσσα άλλωστε είναι ένα άφυλο εργαλείο. Η αποτελεσματικότητά του καθορίζεται από την δεξιότητα του χρήστη.»
Ποιος θεωρείτε ότι είναι ο ρόλος που οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών καλούνται να παίξουν σε μια κοινωνία;
«Καθοριστικός, ανατρεπτικός, πολύμορφος. Κύριο μέλημα των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών είναι να ορθώνουν το ανάστημά τους έναντι στα κακώς κείμενα της σημερινής κοινωνίας, να μην διστάζουν να υψώνουν την φωνή τους και να τοποθετούνται ανάλογα, με γνώμονα πάντοτε το καλό του συνόλου,- κι ας ενοχλεί η δύναμη που περνά μέσα απʼ την τέχνη τους, να επιλέγουν τον ουσιαστικό διάλογο και όχι τον ξύλινο λόγο. Έχουν υποχρέωση να αγανακτούν, να καταγγέλλουν, να υπερασπίζονται, να προβληματίζονται, να στηλιτεύουν, να παρεμβαίνουν, να ενοχλούν και να ενοχλούνται. Οφείλουν να συμπράττουν και να συμπάσχουν με την κοινωνία και τα προβλήματά της. Να στηρίζουν και να συμπορεύονται με την νεότητα. Οι πνευματικοί άνθρωποι μπορούν να σκίσουν το πέπλο της οργανωμένης κρατικής ασκήμιας εν ονόματι ενός καλύτερου αύριο».

