Ήδη από τον περασμένο Οκτώβριο τα Δ.Σ. της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ συζήτησαν για την κατάσταση στην παιδεία, τις γενικότερες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας και διεθνώς και συμφώνησαν για την ανάγκη κοινών πρωτοβουλιών και αγωνιστικών - απεργιακών δράσεων για να αντιμετωπιστεί η αντιεκπαιδευτική και αντιλαϊκή πολιτική. Σε κοινή ανακοίνωσή τους ανέφεραν τα πρώτα βήματα για τις κοινές δράσεις, τις οποίες επιβάλλει η ασκούμενη πολιτική, που σύμφωνα με τους ίδιους, χαρακτηρίζεται από:
Την παρατεταμένη λιτότητα που παγιώνεται και με τον προϋπολογισμό του 2008, πολιτική που προσαρμόζεται στις αντιλαϊκές επιλογές της Ε.Ε., σε συνδυασμό με τη γενικευμένη ακρίβεια, τη σύνδεση μισθού -παραγωγικότητας, τη φορομπηχτική πολιτική και τα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα της κυβέρνησης.
Την κατεδάφιση της δημόσιας εκπαίδευσης με τη σκόπιμη, σταθερή και βίαιη πολιτική της υποχρηματοδότησης και της νέας μείωσης των δαπανών στο 3,12% του ΑΕΠ που έχει ως άμεση συνέπεια: το χτύπημα όλων των προγραμμάτων αντισταθμιστικής αγωγής και εκπαίδευσης (τάξεις υποδοχής, τμήματα ένταξης, ενισχυτικής διδασκαλίας και ΠΔΣ), τις συμπτύξεις τμημάτων και τις προτάσεις για υποβιβασμούς σχολείων, τις υποχρεωτικές υπερωρίες, την καταστρατήγηση των εργασιακών σχέσεων και την παγίωση της ωρομισθίας.
Τον αποκλεισμό 60.000 χιλιάδων προνηπίων από το δημόσιο νηπιαγωγείο και την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων των νηπιαγωγών
Τον αποκλεισμό δεκάδων χιλιάδων αποφοίτων β'βάθμιας εκπαίδευσης από ΑΕΙ - ΑΤΕΙ , με την καθιέρωση της βάσης του 10.
Τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση και περιθωριοποίηση της τεχνικής - επαγγελματικής εκπαίδευσης
Τη συντηρητική επίθεση στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης με: αναλυτικά προγράμματα και βιβλία που εντείνουν τους ταξικούς φραγμούς και την αξιολόγηση - κατηγοριοποίηση σχολείων, μαθητών και εκπαιδευτικών.
Τη συνεχιζόμενη εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση του Δημόσιου σχολείου και Πανεπιστημίου, με την εισβολή των επιχειρηματικών Ομίλων και των εταιρειών στο χώρο της εκπαίδευσης, μετατρέποντας ένα κοινωνικό αγαθό σε προϊόν (ΣΔΙΤ, ΚΕΣ ιδιωτικοποίηση ΟΣΚ, όπως συμβαίνει σε όλη την κοινωνία με την Ολυμπιακή, την ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, τα λιμάνια...).
Τη σχεδιαζόμενη επέκταση των νέων αντιασφαλιστικών μέτρων και στο δημόσιο και τους εκπαιδευτικούς με αύξηση των ορίων ηλικίας και των εισφορών, μείωση των συντάξεων και την παράδοση όλων των αποθεματικών των ταμείων στο χρηματιστηριακό κέρδος.
Τη διεύρυνση των ελαστικών μορφών εργασίας ( Ωρομίσθιοι, stage κλπ)
Την ένταση του αυταρχικού και συντηρητικού θεσμικού πλαισίου με: έξαρση της διοικητικής αυθαιρεσίας και των πιέσεων στους εκπαιδευτικούς, τη «δικτατορία» των εγκυκλίων, την ποινικοποίηση των αγώνων.
«Απέναντι στον πολιτισμό της παρακμής, της διαφθοράς και των διαπλοκών προβάλλουμε το σχολείο των κοινωνικών αναγκών και των οραμάτων μας, προβάλλουμε τον κοινό πανεκπαιδευτικό αγώνα» υπογράμμιζαν τα Δ.Σ. των δύο ομοσπονδιών.

