
Εχει δηλαδή όλα τα... χαρίσματα, ενός labrador retriever. Αυτή είναι η ιστορία του...
“Ο σκύλος μας ονομάζεται Άρης, όνομα στο οποίο καταλήξαμε έπειτα από πολλές διαφωνίες και την απόρριψη ενός μακροσκελή καταλόγου από ονόματα. Είναι ένα Labrador retriever, 13 μηνών, το οποίο αγοράσαμε από έναν εκτροφέα της Βουλγαρίας, πριν 10,5 μήνες.
Ο Άρης είναι ένας αξιαγάπητος, παιχνιδιάρης και δραστήριος σκύλος, ο οποίος εισέβαλε στη ζωή μας και άλλαξε τα δεδομένα της. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του είναι η απίστευτη λαιμαργία του (μπορεί να σε οδηγήσει στη σχιζοφρένεια όταν σε κοιτάει με εκείνο το βλέμμα που λέει «δώσε μου κι εμένα ένα μπισκοτάκι που είμαι νηστικό», ενώ μόλις έχει καταβροχθίσει ένα τεράστιο μπολ με τροφή) και η συνήθειά του να γλείφει και να υποδέχεται όλο τον κόσμο(γνωστούς και μη) με χαρά, η οποία εκδηλώνεται με την ουρά του που τείνει να ξεκολλήσει από το υπόλοιπο σώμα. Όπως λέει και μία γνωστή μου, “θεωρεί υποχρέωσή του να χαιρετάει όποιον περνάει από δίπλα του”. Είναι γεγονός ότι πρόκειται για ένα πολύ κοινωνικό σκύλο. Επιπλέον, είναι και πολύ κουτσομπόλης, καθώς θέλει να έχει γνώση για ότι συμβαίνει εντός και εκτός σπιτιού, γνώση η οποία αποκτιέται μέσω της μύτης του και της απαίτησής της να παρευρίσκεται όπου υπάρχει η παραμικρή κινητικότητα.
Η απόκτησή του ήταν μία σημαντική απόφαση για μας, καθώς γνωρίζαμε ότι πρόκειται να αναλάβουμε μια μεγάλη ευθύνη, γεγονός που επαληθεύτηκε στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της συμβίωσής μας.
Από την πρώτη στιγμή που φέραμε τον Άρη στο καινούριο του σπίτι, διαπιστώσαμε ότι το να έχεις ένα σκύλο υπό την επίβλεψή σου, μοιάζει τρομακτικά πολύ με το να αναθρέφεις ένα μωρό. Οφείλεις να του μάθεις πως πρέπει να συμπεριφέρεται, τι του επιτρέπεται να κάνει και τι όχι και φυσικά βασικές εντολές υπακοής, οι οποίες είναι απαραίτητες ώστε η συμβίωση με το σκύλο να είναι ευχάριστη και όχι μια συνεχής δοκιμασία της ψυχικής ισορροπίας τόσο του ιδιοκτήτη, όσο και του σκύλου. Όλα αυτά βέβαια χρειάζονται τεράστια υπομονή και επιμονή, κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που πολλοί ιδιοκτήτες σκύλων μετανιώνουν για την απόφασή τους και εγκαταλείπουν τα ζώα τους στο δρόμο.
Επιπλέον, ως ιδιοκτήτες σκύλου έχουμε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά τα αρνητικά σχόλια των πολιτών που δεν μπορούν να αποδεχτούν το γεγονός ότι πρέπει να βαδίζουν στον ίδιο δρόμο με έναν σκύλο, αλλά και τους συνεχείς διαπληκτισμούς με τους υπαλλήλους του Δήμου, οι οποίοι μας απαγορεύουν την είσοδο στα πάρκα.
Αυτά, όμως, που κερδίζεις από την συμβίωση με ένα σκύλο, σε βοηθούν να παραβλέψεις όλες τις δυσκολίες που έχεις να αντιμετωπίσεις.
Ένας σκύλος σου μαθαίνει τι σημαίνει άνευ όρων αγάπη, τυφλή εμπιστοσύνη, πώς να χαίρεσαι με μικρά και ασήμαντα πράγματα. Σου μαθαίνει να φέρεσαι λιγότερο εγωιστικά και σε βοηθάει να κατανοήσεις τι έχει πραγματική αξία στη ζωή.
Δίνει συνεχώς, χωρίς να ζητά ανταλλάγματα!”.

