Του Ζαχαρία Αλετρά
Είδα κοπέλες 16 χρόνων με την τσάντα στην πλάτη να τις κλωτσούν οι ειδικές δυνάμεις, είδα νέα παιδιά να τρέχουνε κυνηγημένα. Οργή, αγανάχτηση, θλίψη, όχι μόνο για τον Αλέξη, αυτόν τον άνθρωπο που έγινε η σπίθα για να λαμπαδιάσει η συνείδηση και να καεί, αλλά για όλη την ελληνική νεολαία που δίνει τόσα και παίρνει τίποτα.
Παιδιά που κατηγορούνται πως είναι η γενιά του υπολογιστή και των κινητών. Να όμως που είναι γεμάτοι αγανάχτηση, δείχνουνε να κατέχουν πως έχουν δικαιώματα, σε ένα κράτος που βασανίζει ανελέητα ό,τι κατακτήθηκε για μια καλύτερη ζωή.
Κατηγορούνε πως κάηκαν τα κέντρα των ελληνικών πόλεων, ξεχνάνε όμως πως οι Έλληνες μέσα στην ψυχή τους είχανε πάντα το αίσθημα του δικαίου, πως, όταν πλήττονταν δικαιώματα, ερχότανε η στιγμή, το ποτάμι που τόσα χρόνια έρρεε υπόγεια και σιωπηλά, που τόσο καιρό φούσκωνε, να ξεσπάσει.
Δεν είναι τωρινά όλα αυτά, ούτε μόλις του χτες. Είναι αποτελέσματα του κυνισμού και της στέρησης των ελπίδων, των ιδεών, των δυνάμεων, μιας δυνατής νεολαίας.
Δεν είναι μόνο αυτοί που κάψανε τις τράπεζες και τα καταστήματα, αυτοί που βάλανε αυτό το κράτος καρικατούρα στον τοίχο. Είναι και αυτοί, οι περισσότεροι, που αγαναχτούν, διαδηλώνουν έξω από τα σπίτια τους, από την περιχαρακωμένη πραγματικότητα που ζούνε σε αυτό τον ανελέητο εμπαιγμό.
Από τη μια οι κουκουλοφόροι και από την άλλοι οι ανεγκέφαλοι της Aσφάλειας, οι επικίνδυνοι. Ποιος είναι ο νόμιμος; Έστω λοιπόν πως όλη η Ελλάδα ξαφνικά γέννησε τους αντιεξουσιαστές. Πόσο εύκολο είναι να κατηγοριοποιείς, να τα κάνεις όλα ένα, για να λαϊκίζεις πιο εύκολα. Το μήνυμα είναι ένα και ηχηρό - δεν πάει άλλο.
Όσο γιʼ αυτή την άτυχη ψυχή που «έφυγε», ένα αρμόζει, όχι οι κόκκινες γραβάτες και τα μαύρα τα καλοσιδερωμένα σακάκια, μόνο η σιωπή.
Αλέξη, καλό ταξίδι.

