Πέρα από κάθε λογική και αντίθετη με το νόμο είναι η χρήση του όπλου από αστυνομικό, που δεν διατρέχει άμεσο και σοβαρό κίνδυνο η ζωή του, σύμφωνα με το σχετικό νόμο περί χρήσης των όπλων.

Αστυνομικοί που μίλησαν στην «Π» ανέφεραν ότι η χρήση του όπλου είναι το τελευταίο μέτρο αυτοπροστασίας και εφόσον έχει εξαντλήσει τα προηγούμενα μέτρα. Τονίζουν ότι σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται ψυχραιμία για την αντιμετώπιση της κρίσης και κυρίως σωστή και ολοκληρωμένη εκπαίδευση.

Αξιωματικός της ΕΛΑΣ από το Ρέθυμνο ανέφερε ένα περιστατικό που έγινε πριν από λίγους μήνες στην περιοχή των Ανωγείων που και τότε υπήρξε προβληματισμός για το εάν θα πρέπει να γίνει χρήση του όπλου από αστυνομικούς. «Ήταν την ημέρα που το Α.Τ Ανωγείων είχε περικυκλωθεί από δεκάδες άτομα, τα οποία ήθελαν να απελευθερώσουν έναν κρατούμενο ο οποίος είχε συλληφθεί. Εξαγριωμένοι κάτοικοι της περιοχής είχαν εισβάλει μέσα στο Τμήμα και κινούνταν κατά της Αστυνομίας. Όμως και τότε δεν έγινε χρήση όπλου. Άνδρες της ΕΚΑΜ έκαναν χρήση μίας χειροβομβίδας κρότου -λάμψης και έτσι αποχώρησαν οι συγκεντρωμένοι» ανέφερε ο ίδιος.

Ποια είναι όμως η ψυχολογία του αστυνομικού που στρέφει το όπλο του κατά πολιτών; «Αυτό δείχνει είτε έλλειψη ψυχραιμίας, είτε κακή εκπαίδευση, είτε έναν ανεύθυνο όργανο της τάξης που θεωρεί ότι είναι το κράτος και η εξουσία » λένε αστυνομικοί. «Πόσο μάλλον στην περίπτωση του 15χρονου που σε καμία περίπτωση δεν απειλήθηκε η ζωή των συναδέλφων» σχολιάζουν.

Ο νόμος

Ο νόμος 3169 καθορίζει με σαφήνεια πότε γίνεται χρήση των όπλων από τους αστυνομικούς, ειδικούς φρουρούς και συνοριοφύλακες. Σύμφωνα με αυτόν «απαγορεύεται ο πυροβολισμός εναντίον προσώπου που τρέπεται σε φυγή για να αποφύγει νόμιμο έλεγχο» αναφέρει το άρθρο τρία ενω πυροβολισμός κατά οχήματος που ενέχει κίνδυνο τραυματισμού επιβαίνοντος προσώπου , επιτρέπεται για τους εξής λόγους:

α. Για την απόκρουση ένοπλης επίθεσης, εφόσον η επίθεση άρχισε να επίκειται, ώστε κάθε καθυστέρηση αντίδρασης να καθιστά αναποτελεσματική την άμυνα.

β. Για την αποτροπή επικείμενης τέλεσης ή εξακολούθησης κοινώς επικίνδυνου κακουργήματος ή κακουργήματος που τελείται με χρήση ή απειλή σωματικής βίας.

γ. Για την σύλληψη καταδικασθέντος ή υποδίκου ή καταδιωκόμενου που καταλαμβάνεται να τελεί επʼ αυτοφώρω κακούργημα ή πλημμέλημα, εφόσον αντιδρά στη σύλληψή του και υπάρχει άμεσος κίνδυνος να κάνει χρήση όπλου.

δ. Για την αποτροπή παράνομης εισόδου στην χώρα ή εξόδου απʼ αυτή προσώπων που επιχειρούν παράνομη διακίνηση ανθρώπων ή πραγμάτων και φέρουν όπλα του εδαφίου α της παραγράφου 1 του άρθρου 1 του ν. 2168/1993.

ε. Για την προστασία εγκαταστάσεων κοινής ωφέλειας ή χώρων, στους οποίους φυλάσσονται αντικείμενα επικίνδυνα για την δημόσια υγεία ή τη δημόσια τάξη ή πειστήρια εγκλήματος, εφόσον η φύλαξή τους έχει ανατεθεί ειδικά στον αστυνομικό και επιχειρείται βίαιη είσοδος, προσβολή ή αφαίρεση των φυλασσόμενων από ένοπλο.

στ. Για την αποτροπή απόδρασης ή ελευθέρωσης κρατουμένου που επιχειρείται με ένοπλη επίθεση.

ζ. Για την αποτροπή αφοπλισμού αστυνομικού κατά την υπηρεσία του.

Eπίσης αναφέρεται στο νόμο:

«Οταν οι αστυνομικοί ενεργούν ως ομάδα, για την χρήση πυροβόλου όπλου, απαιτείται προσταγή του επικεφαλής αυτής, εκτός αν ο αστυνομικός δέχεται επίθεση από την οποία απειλείται βαριά σωματική βλάβη ή θανάτωσή του.

Αντισυνταγματική ή προδήλως παράνομη διαταγή ανωτέρου για χρήση πυροβόλου όπλου δεν αίρει τον άδικο χαρακτήρα της πράξης του αστυνομικού.