Κείμενο - Φωτογραφίες Βασίλης Δρόσος

Συνεχίζοντας την πεζοπορία μας προς την έξοδο του Κουναβιανού ποταμού φτάνουμε στο σημείο που συναντιόνται τα νερά του Κολομόδι ποταμού και του Αστρακιανού. Περνάμε στην απέναντι όχθη και ανηφορίζουμε τα ανατολικά πρανή. Ακολουθούμε το χαραγμένο μονοπάτι όπου με βόρια κατεύθυνση μας ξεναγεί στην φύση του Καρτερού ποταμού και στο ομώνυμο φαράγγι του. Βλέπουμε από ψηλά την δασωμένη από πλατάνια και πικροδάφνες κοίτη. Η πυκνή βλάστηση την κάνει σα ζούγκλα απροσπέλαστη, μόνο το νερό μπορεί να τη διασχίσει.

Η συρτική δύναμη του νερού τη σμιλεύει ακούραστα χαράζοντας την πορεία του. Ψάχνοντας να βρει έξοδο έχει χαράξει και τούτη την κοίτη και την έχει διακοσμήσει με μια πανέμορφη φύση. Μια φύση που σα νεράιδα γυροφέρνει την κοίτη και τα πρανή του. Η ακούραστη φύση τη ντύνει τη στολίζει την καθαρίζει της δίνει ζωντάνια και χρώμα. Την προίκισε με πλούσια χλωρίδα από σπάνια φυτά που τα χαίρονται τα άγρια μικρά ζωάκια, πουλιά, ερπετά, ζουζούνια, υδρόβια, αμφίβια, κλπ.

Άφοβα μπορεί κανείς να περάσει δίπλα τους χωρίς να τον πειράξουν. Κρύβονται φοβισμένα στην αγκαλιά τούτης της φύσης όταν από μακριά αντιληφτούν την παρουσία μας. Φύση προστατευμένη στα τοιχώματα του φαραγγιού, δημιουργεί μια ζούγκλα άβατη. Τα υψώματα του φαραγγιού, θαρρείς κι είναι κτισμένα με τεράστιες άσπρες πλακούρες . Κάπου δημιουργούν μικρές σπηλιές και κρυψώνες για να φιλοξενούν την άγρια πανίδα. Μέσα τους κρύβουν θρύλους, ιστορίες και μύθους από την αρχαία εποχή, τότε που ο άνθρωπος ζούσε σε ημιάγρια κατάσταση και ήταν κι αυτός ένα με τη φύση. Η φαντασία του έβλεπε νεράιδες, νύμφες και θεές να παίρνουν το μπάνιο τους στις μικρές λιμνούλες που δημιουργούνται σε αυτό το φαράγγι. Όπως την «Λίμνη των Νούφαρων» στους Κάτω Αστρακούς και στις πηγές του Αστρίτση. Μα γενικά, τούτο το φαράγγι και όλη η γύρω περιοχή του Καρτερού και τα παράλια της Αμνισού, έχουν συνδεθεί με θρύλους, αλλά και με γεγονότα πραγματικά που η φαντασία των ανθρώπων τα έχει μεγαλοποιήσει και μοιάζουν σαν μύθοι. Όμως μέσα στους μύθους υπάρχει και η πραγματικότητα. Ο ενθουσιασμός πολλές φορές μας παρασύρει. Τα ανάμικτα συναισθήματα που δημιουργούνται μέσα μας όταν πεζοπορούμε στη φύση, διεγείρουν τη φαντασία μας και βλέπουμε εικόνες και μορφές που ίσως άλλοι δεν τις βλέπουν. Η φύση στο πέρασμα των αιώνων, έχει δημιουργήσει τόσα ωραία πράγματα, που αν τα παρατηρείς, βλέπεις πόσο αρμονικά είναι δεμένα μεταξύ τους. Τα στοιχεία της φύσης βοηθούν στην ανάπτυξη και τη δημιουργία της ζωής στον πλανήτη μας. Δυστυχώς ο άνθρωπος το πιο καταστροφικό όν, αλλά και το πιο έξυπνο έχει αποβλακωθεί τον τελευταίο αιώνα.

Ενώ η επιστήμη έχει κάνει τις πιο μεγάλες ανακαλύψεις που έγιναν ποτέ, κινδυνεύει να αφανίσει τον Πλανήτη. Η υπερβολική και αλόγιστη, «ανάπτυξη τη λένε» είναι ο αλόγιστος οικονομικός πόλεμος που γίνεται , ποιος θα φάει τον άλλο. Η Γη αυτή η θεά της ζωής καταστρέφεται μα δεν τους νοιάζει.

Μόνο το χρήμα και την ύλη κοιτούν. Τα πυρηνικά απόβλητα, τα χημικά και τα φυτοφάρμακα δηλητηριάζουν τη γη. Οι πυρηνικές δοκιμές αλλάζουν την πορεία της.

Όσο η φύση κι αν παλεύει να διορθώσει την ατμόσφαιρα, όταν καθημερινά βάλλεται από τόσα εκατομμύρια ανεγκέφαλους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το κέρδος, κάποια στιγμή δε θα μπορεί παρά μόνο δηλητήριο να παράγει.

Το δηλητήριο που ο άνθρωπος την ποτίζει αυτό παίρνει, καρκινώματα και ανίατες ασθένειες μαστίζουν τον κόσμο, η ισορροπία της γης κινδυνεύει ο καιρός μεταβάλλεται συνεχώς. Ο άνθρωπος πρέπει να αλλάξει τρόπο ζωής, να στραφεί προς τη φύση, να τη φροντίζει όπως η μητέρα τα παιδιά της .

Ο ήλιος, ο αέρας, το νερό πηγές ζωής, είναι μαζί μας σ αυτό το φαράγγι, ακολουθούμε την πορεία τους, βαδίζουμε στο ανατολικό μονοπάτι ανηφορίζουμε στα πρανή. Βλέπουμε πανοραμικά την κατάφυτη από πλατάνια και πικροδάφνες κοίτη να πάλετε στο φύσημα του αγέρα. Ακούμε το νερό αυτό το ζωτικό υγρό που αναπλάθει τη ζωή να κυλάει μέσα της κι όμως δεν το σεβόμαστε. Θολό από τους κατσίγαρους και τα απόβλητα, στραγγίζει στα φίλτρα της γης .

Η φύση προσπαθεί να το φιλτράρει να το στείλει καθαρό στον υδροφόρο ορίζοντα, Ως πότε όμως! Με αυτές τις σκέψεις φτάνουμε στην πηγή Μηλιαρά. Λίγο πιο κάτω βλέπουμε μια τσιμεντένια υδρογέφυρα να ενώνει τα ανατολικά με τα δυτικά πρανή. Το έργο αυτό κατασκευάστηκε το 1924 και είναι ίσως το πρώτο μεγάλο έργο που χρησιμοποιήθηκε για την ύδρευση της πόλης του Ηρακλείου. Στο δυτικό άκρο της γέφυρας είναι το διυλιστήριο εποχής του Δήμαρχου Γεωργιάδη, που έκανε αυτό το έργο για να τροφοδοτεί με νερό την πόλη του Ηρακλείου.

Συνεχίζεται