«Αν ο Βιτωράκης και όλοι όσοι κρύβονται πίσω του, ήταν πραγματικοί άνδρες, τότε θα είχαν αναλάβει τις ευθύνες τους. Δεν έχω συζητήσει μαζί του, ούτε και θέλω. Θα είχε όμως μεγάλο θράσος αν επιχειρούσε να μιλήσει μαζί μου». Η Μαρία Λαζαρίδη, σύζυγος του ειδικού φρουρού, αδυνατεί να πνίξει την οργή που νιώθει μέσα της.
Ονειρευόταν μια ευτυχισμένη οικογένεια: εκείνη, ο Στάθης και η κορούλα τους. Μέχρι το πρωινό της 5ης Νοεμβρίου 2007. Μια καταραμένη στιγμή ήταν αρκετή για να καταστρέψει την ευτυχία τους, να διαλύσει την οικογένεια που πάντα ποθούσε να δημιουργήσει, να καθηλώσει τον άνδρα της σε ένα κρεβάτι, να στερήσει από τη νεογέννητη κόρη τους τον πατέρα της, να την «παντρέψει» με τη μοναξιά και την αγωνία για το σήμερα, το αύριο.
Η πικρία της είναι έκδηλη όταν πληροφορείται το πόρισμα της ΕΔΕ για την αιματηρή ενέδρα των Ζωνιανών. «Υπάρχουν σοβαρότατες ευθύνες και αν η τιμωρία των υπαιτίων είναι μόνο αυτή, τότε τι να πω. Τους έστειλαν στη σφαγή. Θα τους σκότωναν όλους και …ευτυχώς την πλήρωσε μόνο ένας άνθρωπος. Και αυτός δυστυχώς ήταν ο δικός μου άνδρας. Περιμένω πως και πως την επίσημη ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ σε σχέση με το πόρισμα και τότε θα τα πούμε αναλυτικά. Πολλοί είναι εκείνοι που πέρασαν από το νοσοκομείο για να συμπαρασταθούν στον άνδρα μου. Στο βλέμμα κάποιων η υποκρισία ήταν εμφανής. Αυτοί που δήθεν κόπτονταν, συνεχίζουν τη ζωή τους κανονικά. Ο κ. Βιτωράκης και όλοι όσοι ήταν πίσω από αυτόν έχουν μεγάλη ευθύνη για την άδικη αιματοχυσία».
Η υπόθεση των Ζωνιανών θα εκδικαστεί πολύ σύντομα, ωστόσο η Μαρία Λαζαρίδη δεν θα παραστεί ως πολιτική αγωγή εναντίον των ανθρώπων που κατηγορούνται ότι συμμετείχαν στη φονική ενέδρα. Μια γυναίκα μόνη με ένα μωρό στην αγκαλιά φοβάται, όπως παραδέχεται. Έχει όμως εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη.
«Το αδίκημα είναι τόσο βαρύ που πιστεύω ακράδαντα ότι το δικαστήριο θα τιμωρήσει παραδειγματικά αυτούς που πυροβόλησαν εναντίον των αστυνομικών και τραυμάτισαν τον Στάθη μου». Πρόσφατα βρέθηκε για πρώτη φορά στον τόπο του συμβάντος. «Ένιωσα τόσο άσχημα. Κοίταζα τα σπίτια και προσπαθούσα να καταλάβω που βρίσκονταν οι άνθρωποι που πυροβόλησαν τον άνδρα μου. Δεν θέλω να ξαναπάω ποτέ στα Ζωνιανά και εύχομαι ο Θεός να μην με αξιώσει να περάσω ξανά αυτό το μαρτύριο».
Για εκείνη μόνο ένα πράγμα έχει πλέον νόημα. Αυτό ονειρεύεται μέρα και νύχτα.
«Θέλω να δω τον άνδρα μου να στέκεται και πάλι στα πόδια του και να χαμογελάει. Και να είμαστε στο σπίτι μας. Μόνοι με την κορούλα μας. Ούτε τηλέφωνα, ούτε δημοσιογράφοι, ούτε Ζωνιανά. Να κλείσουμε την πόρτα στον εφιάλτη και να μπορέσουμε να ζήσουμε αυτό που ονειρευόμαστε».
Όπως εξομολογείται, στο διάστημα που έχει περάσει, έχει δεχτεί από ορισμένους βολές, ενώ έχει ακούσει πικρόχολα σχόλια ακόμα και για τον σύζυγο της.
«Αυτό ήταν κάτι που με στεναχώρησε ιδιαίτερα. Δεν θα επιτρέψω όμως σε κανέναν να πει κακό λόγο για τον Στάθη. Είναι άδικο. Όσο για μένα, έχω μάθει πια. Άλλωστε υπάρχουν σοβαρότερα πράγματα να με απασχολούν».
Ο Στάθης εξακολουθεί να νοσηλεύεται στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας.
«Οι γιατροί λένε ότι δεν καταλαβαίνει, όμως εγώ ξέρω καλύτερα από τον καθένα τον άνδρα μου. Είμαι σίγουρη ότι αισθάνεται τα πάντα. Θα έδινα τα πάντα για να μπω στο μυαλό και στην ψυχή του για να νιώσω τι αισθάνεται. Να απαλύνω τον πόνο του. Τώρα το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να γυρίσει λίγο το λαιμό του για να επιβεβαιώσει τον ερχομό το δικό μου ή των γονιών του».
Η Μαρία Λαζαρίδη ανυπομονεί να πάει την κορούλα της στον πατέρα της. «Περιμένω την έγκριση των γιατρών. Θέλω να πάω την κόρη μας να την δει. Αγωνιώ για την αντίδραση του και πιστεύω ότι θα του δώσει ένα δυνατό ερέθισμα για να παλέψει ακόμα περισσότερο για τη ζωή του».
Το κοριτσάκι βαπτίστηκε ανήμερα της Παναγίας, τον Δεκαπενταύγουστο. «Τη βάπτισα Μαρία. Είχα κάνει τάμα. Εκκρεμεί ένα ακόμα, αυτό για τον άνδρα μου.
Ο Στάθης πάντα ήταν καλό παιδί, αλλά άτυχο. Εύχομαι σύντομα να επικοινωνήσω μαζί σας και να σας ανακοινώσω ότι επιστρέφουμε με το Στάθη στην πατρίδα, στο σπίτι μας».

