«Στις 17 Ιουνίου ο Ρόμπερτ δέχτηκε επίθεση στα Μάλια. Δεν ήταν καυγάς του δρόμου, αλλά προσπάθησαν να τον σκοτώσουν χωρίς να προκαλέσει κανέναν. Τον άφησαν να πεθάνει στο δρόμο αφού πρώτα τον κλώτσαγαν για ώρα, τον χτύπησαν με μπουκάλι στο κεφάλι και στο τέλος τον ποδοπάτησαν και πάλι στο κεφάλι, γνωρίζοντας οτι αυτό μπορούσε να τον είχε σκοτώσει.
Χρειάστηκε τέσσερις επεμβάσεις για να μείνει στη ζωή. Είναι θαύμα που είναι ζωντανός, αν και το ψυχολογικό τραύμα μπορεί να μην επουλωθεί ποτέ. Πρέπει να ήταν τουλάχιστον πέντε ή παραπάνω κακοποιοί. Πώς μπορούσε να αμυνθεί το παιδί μου;
Πέταξα αμέσως για να βρεθώ στο πλευρό του, μόνο για να μάθω ότι οι ύποπτοι επέστρεψαν στην Αγγλία, για γραφειοκρατικούς λόγους. Αυτοί οι 'άνδρες' περπατούν ακόμη στους δρόμους, αναζητώντας ίσως το επόμενο θύμα τους, τη στιγμή που ο γιος μου παλεύει να ξεπεράσει τα ψυχολογικά του προβλήματα.
Ένας μάρτυρας επικοινώνησε με την βρετανική αστυνομία δίνοντας πληροφορίες που μπορούν να βοηθήσουν την ελληνική έρευνα. Δεν μπορώ όμως, να φέρω σε επαφή τις ελληνικές Αρχές με τη βρετανική αστυνομία, προκειμένου να ζητήσω βοήθεια έτσι ώστε να περάσουν από δίκη οι αλήτες που χτύπησαν το γιό μου.
Η Ελλάδα έπρεπε να ζητήσει βοήθεια από την βρετανική κυβέρνηση για να λύσει το πρόβλημα της βίας και εμείς πρέπει να τους βοηθήσουμε. Εκλιπαρώ για βοήθεια από τις αστυνομικές Αρχές τόσο της Ελλάδας, όσο και της Βρετανίας προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Σας παρακαλώ βοήθηστε με, όχι μόνο επειδή είμαι μητέρα οκτώ παιδιών, αλλά γιατί έχω ήδη ένα ανάπηρο παιδί. Μάγκι Χιουζ Ουάλινγκτον».

