Ζοφερές είναι οι προβλέψεις του Διεθνή Οργανισμού Εργασίας για την πορεία της απασχόλησης, καθώς εκτιμά ότι μέχρι το τέλος του 2009 θα καταργηθούν 20 εκατομμύρια θέσεις εργασίας σε ολόκληρο τον κόσμο.

Την ίδια ώρα, οι οικονομολόγοι αναμένουν ότι οι ουρές ανέργων έξω από τα γραφεία ευρέσεως εργασίας θα καταγράψουν ρεκόρ στην Ευρώπη. Οι εταιρίες, οι οποίες επλήγησαν, ήδη ανακοίνωσαν χιλιάδες περικοπές. Η αναπόφευκτη ερώτηση των εργαζομένων προς τις κυβερνήσεις των χωρών τους είναι: «Εξασφαλίσατε δισεκατομμύρια ευρώ για τις τράπεζες, τί θα πράξετε για να προστατεύσετε τις δουλειές μας;».

Οι απαντήσεις ποικίλλουν: από δημοσιονομικές πρωτοβουλίες για νέες επενδύσεις, όπως συνέβη στη Γαλλία, έως τη θέσπιση αυστηρότερων μέτρων για την είσοδο στη χώρα εργατικού δυναμικού από άλλες χώρες, όπως στην περίπτωση της Ισπανίας.

Δεν έχει όμως υπάρξει κάποιο μεγάλο και συντονισμένο διακρατικό σχέδιο, ανάλογο με εκείνο της διάσωσης του τραπεζικού συστήματος.

«Η πολιτική κατά της ανεργίας στις περισσότερες χώρες είναι σήμερα πιο εξελιγμένη, όχι μόνο στο επίπεδο των παροχών, αλλά και σε εκείνο της εκπαίδευσης και της λήψης μέτρων προς βοήθεια των πολιτών, ώστε να μπορούν να βρίσκουν δουλειά σε δύσκολες περιόδους', δηλώνει ο Στέφανο Σκαρπέτα του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη.

Όπως λέει, η κρίση ξέσπασε σε μια «σχετικώς καλή» περίοδο, με χαμηλά ποσοστά ανεργίας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Οι αναλυτές υποστηρίζουν ακόμη ότι δεν θα ήταν σκόπιμο οι κυβερνήσεις να προβούν σε νέες δαπάνες τη στιγμή που είναι ήδη επιβαρυμένες με το έλλειμμα στον προϋπολογισμό και αντιμετωπίζουν μια αύξηση στις κοινωνικές δαπάνες, καθώς οι εργαζόμενοι χάνουν τη δουλειά τους. Ωστόσο, αυτή η προσπάθεια αυτοσυγκράτησης δεν αρκεί για τους πολίτες που ανησυχούν για το μέλλον τους. Στη Γερμανία, την ισχυρότερη οικονομία στην Ευρώπη, τα κυβερνώντα κόμματα φοβούνται ότι οι ψηφοφόροι θα τα τιμωρήσουν στις ομοσπονδιακές εκλογές τον επόμενο χρόνο, αν το ποσοστό της ανεργίας αυξηθεί εκ νέου μετά τη μείωση στο 7,6%, τον Σεπτέμβριο.