Της Κατερίνας Μυλωνά

Τάβλι, χαρτιά και φραπέδες… αποτελούν τις καθημερινές συνήθειες των φοιτητών, τουλάχιστον τα πρώτα εξάμηνα των σπουδών τους. Μόλις έχουν περάσει τη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων, έχουν φύγει από το πατρικό τους και η φοιτητική ζωή μοιάζει παραμύθι. Σα μια ευκαιρία για ξεσάλωμα βλέπουν οι περισσότεροι πρωτοετείς την πρώτη επαφή τους με το χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Η «Π» μίλησε με φοιτητές του Πανεπιστημίου Κρήτης που πέρασαν πριν λίγες ημέρες το κατώφλι του ιδρύματος και ετοιμάζονται να βιώσουν νέες περιπέτειες, αυτή τη φορά στην πόλη του Ηρακλείου.

Η καλή φήμη που έχει η σχολή Θετικών και Τεχνολογικών Επιστημών του Π.Κ. αποτέλεσε το κίνητρο για να συμπεριλάβουν τα τμήματά της στο μηχανογραφικό τους, όμως, η έλλειψη εξοπλισμού αποτέλεσε την πρώτη παραφωνία… Όσο αφορά την πόλη μας, οι πρώτες εντυπώσεις δεν ήταν και οι καλύτερες αφού ούτε ο χάρτης δεν τους βοηθάει στο να εξερευνήσουν τα σοκάκια, και όχι μόνο, του Ηρακλείου.

«Δεν είναι δυνατόν ο εξοπλισμός του τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών να είναι πανάρχαιος και το λειτουργικό σύστημα να είναι του 1998», αναφέρει ο Ραχσανί Αμίν, ο οποίος κατάγεται από το Ιράν και τα τελευταία δώδεκα χρόνια ζει στη Θεσσαλονίκη. Ο Ραχσανί επέλεξε το Ηράκλειο επειδή είχε ακούσει πως στη σχολή Θετικών και Τεχνολογικών Επιστημών του Π.Κ. γίνεται καλή έρευνα ενώ είχε πληροφορηθεί πως, σύμφωνα με έρευνα, το πανεπιστήμιο ανήκει σε ένα από τα καλύτερα εκατό ΑΕΙ της Ευρώπης. «Το πρώτο που προσέχεις στη ζωή στο Ηράκλειο είναι η τιμή του εισιτηρίου στα λεωφορεία, το φοιτητικό κοστίζει τρεις φορές περισσότερο απ ο,τι στη Θεσσαλονίκη», λέει. Παράλληλα, αναφέρει πως στο Ηράκλειο είναι δύσκολη η προσαρμογή, παρόλο που λίγο- πολύ πρόκειται για φοιτητούπολη. Ο λόγος είναι η άναρχη δόμηση της πόλης και το γεγονός πως είναι πολύ δύσκολο αν αποφασίσεις να την εξερευνήσεις. Ο Ραχσανί αποτέλεσε στόχο για πολλές παρατάξεις του ιδρύματος, όπως και κάθε πρωτοετής φοιτητής. «Είναι κάτι που πάντα κάνουν τα μέλη των παρατάξεων, μας πλησιάζουν και μας καλοπιάνουν. Παρόλο που δε λένε κάτι ευθέως, ξέρουμε τι θέλουν, μας βοηθάνε υποτίθεται οικειοθελώς αλλά δεν γίνεται να είναι ειλικρινείς», υποστηρίζει.

«Είχα ακούσει καλά λόγια για την έρευνα που διεξάγεται στο πανεπιστήμιο Κρήτης αλλά και για την άμεση αποκατάσταση που απολαμβάνουν οι απόφοιτοί του», εξηγεί γιατί επέλεξε το Π.Κ. η Νίκη Μαρινάκη. Η Νίκη είναι από την Αθήνα και αναφέρει πως η προσαρμογή σε ένα καινούργιο μέρος είναι δύσκολη καθώς καλείται για πρώτη φορά να αναλάβει τόσο πολλές ευθύνες. Η Νίκη επισημαίνει την έλλειψη σε εξοπλισμό που δυσχεραίνει, όπως λέει, το έργο των φοιτητών, ιδιαίτερα όταν πρέπει να παραδώσουν μία εργασία. Παρόλο που δε γνώριζε κανέναν στο Ηράκλειο, γρήγορα έκανε παρέες, αφού, όπως εξηγεί, όσοι δεν είναι από το Ηράκλειο γνωρίζονται μεταξύ τους και μαζί εξερευνούν την πόλη. Όσο αφορά τον τομέα των σπουδών, αναφέρει πως είναι διαφορετική η νοοτροπία απ ο,τι στο λύκειο καθώς, για παράδειγμα, η παρακολούθηση των μαθημάτων δεν είναι υποχρεωτική ενώ ο τρόπος διαβάσματος δεν είναι ίδιος αφού, «δεν αποστηθίζουμε το μάθημα, αλλά ο καθηγητής μας βάζει να σκεφτόμαστε και με τα εργαστήρια που κάνουμε, μας δίνουν απλώς το έναυσμα και δεν είναι όλα έτοιμα, όπως είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα», περιγράφει.

Ο καθηγητής που είχε ο Άρης Λούτσης στο λύκειο που πήγαινε στην Αθήνα τον παρότρυνε να επιλέξει το τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης αφού, όπως του είπε, ανήκει σε μία από τις πρώτες θετικές σχολές στην Ελλάδα και το πρόγραμμα σπουδών καταρτίστηκε βάσει διεθνών προτύπων. Ο Άρης είναι από τους τυχερούς γιατί στο Ηράκλειο σπουδάζει και ο αδελφός του, ο οποίος του δείχνει τα κατατόπια, κάτι εξαιρετικά χρήσιμο, αφού η πόλη μας φαντάζει λαβύρινθος για τους μη ντόπιους. Ο Άρης αναφέρει πως ως φοιτητής έχει περισσότερες υποχρεώσεις και πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στο θέμα της διαχείρισης των χρημάτων του. Παράλληλα, χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα επιμελής στα μαθήματα της σχολής του. Όχι, όμως, από τα πρώτα εξάμηνα αφού, όπως λέει, «τώρα ερχόμαστε από τη διαδικασία των πανελληνίων, είμαστε σε άλλη περιοχή, μακριά από γονείς, δεν υπάρχει σχεδόν κανένας έλεγχος και κάνουμε ο,τι θέλουμε. Μπορούμε να πιούμε, να βγούμε, να διασκεδάσουμε, σκέτη κραιπάλη», περιγράφει.

«Με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ασχολούμαι από πέντε χρονών, άκουσα ότι είναι καλή σχολή και αποφάσισα να έρθω από τη Μυτιλήνη και να σπουδάσω στο Ηράκλειο», αναφέρει ο Βασίλης Γελαγώτης. Ο Βασίλης δε διαπιστώνει μεγάλες διαφορές από το σχολείο, «το μόνο που αλλάζει είναι ότι κάνουμε μάθημα σε αμφιθέατρο και όχι σε τάξη», λέει χαρακτηριστικά. Όπως αναφέρει, η φοιτητική ζωή ενδείκνυται για ξεσάλωμα ενώ είναι αρκετά εύκολο να δημιουργήσεις παρέες.