Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός στο χώρο για να καταλάβεις ότι το μεγαλύτερο προτέρημα του φετινού Εργοτέλη είναι το... βάθος που έχει ως ομάδα.

Παρά το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου έφυγαν περισσότεροι απʼόσους ήρθαν.

Οι “κιτρινόμαυροι” κατάφεραν να έχουν πιο πολλές λύσεις οι οποίες φυσικά υπερέχουν αρκετά και σε ποιότητα, συγκριτική με άλλες περιόδους.

Τα πρώτα δείγματα για το “πλούσιο” ρόστερ φάνηκε στα φιλικά της προετοιμασίας όπου ο Εργοτέλης με διαφορετικές 11άδες κατάφερνε πάντα να διατηρεί το αγωνιστικό του επίπεδο σε υψηλά επίπεδα αλλά το πιο καθοριστικό συμπέρασμα βγήκε αβίαστα μόλις την 3η αγωνιστική. Βέβαια για να γίνει αυτή η “επανάσταση” βασική αιτία ήταν τα προβλήματα τραυματισμού βασικών παικτών που βγήκαν στην επιφάνεια και ουσιαστικά ανέδειξαν με το “καλημέρα” το... βάθος στον πάγκο. Ενα επίσης στοιχείο που “οδήγησε” σε αυτή την κατάσταση είναι ότι ο Εργοτέλης και στα τρια παιχνίδια “κυνηγούσε” διαφορετικά πράγματα και έτσι οι παίκτες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν σε μεγάλο ποσοστό για όλες τις... δουλειές. Στην Κομοτηνή οι “κιτρινόμαυροι” ήθελαν την ανατροπή του σκορ (και την πέτυχαν) με τον Άρη το ζητούμενο ήταν να κρατηθεί το σκορ που νωρίς είχε φτάσει στο 3-0 και στο ματς με τον Λεβαδειακό το ζητούμενο ήταν ο “διεμβολισμός” της αντίπαλης μαζικής άμυνας. Όλα αυτά μαζί “βοήθησαν” τον Εργοτέλη να δείξει πολύ γρήγορα ότι διαθέτει λύσεις και φυσικά πλέον είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι γιατί στην πορεία του πρωταθλήματος θα βρεθεί αρκετές φορές σε τέτοιες καταστάσεις.

Μέχρι τώρα λοιπόν ο Νίκος Καραγεωργίου έχει χρησιμοποιήσει 18 ποδοσφαιριστές, όχι γιατί εξακολουθεί να “ψάχνεται” ακόμα ή γιατί αρέσκεται στο περιβόητο πλέον “rotation”, αλλά γιατί το απαιτούσαν οι συνθήκες των αγώνων. Ένα νούμερο ιδιαίτερα υψηλό για ξεκίνημα πρωταθλήματος και αν εξαιρέσει κανείς το παιχνίδι με το Λεβαδειακό, πέτυχε απόλυτα το στόχο του.

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του “πολυθεσίτη” Κορδονούρη ο οποίος έχει τρεις συμμετοχές, δύο ως βασικός (την πρώτη έγινε νωρίς αλλαγή) και μια ερχόμενος από τον πάγκο. Μια από τα ίδια και για τον Βακουφτσή που ξεκίνησε βασικός στην Κομοτηνή, στο επόμενο ματς έπαιξε στη θέση του Μπουντιμίρ που ήταν εξαιρετικός ενώ με τον Λεβαδειακό έπαιξαν και οι δύο μαζί για παραπάνω από μισή ώρα στην επίθεση.



Οι “μόνιμοι”



Ένα επίσης σημαντικό στατιστικό στοιχείο που δείχνει το... βάθος του Εργοτέλη είναι ότι στα τρια πρώτα ματς υπάρχουν μόνο τέσσερις παίκτες που δεν έχουν χάσει ούτε ένα λεπτό.

Ο λόγος για τους Δασκαλάκη, Μαουρίτσιο, Πλάσνιγκερ και Ογκουνσότο.

Ο πρώτος είναι ο βασικός πορτιέρο και δύσκολα θα “απειληθεί” την στιγμή μάλιστα που ο Πόζα είναι “λαβωμένος” ο Μαουρίτσιο αποτελεί τον “βράχο” της άμυνας που δεν... κουνιέται από την θέση του ενώ ο Αυστριακός όσο “αθόρυβος” δείχνει τόσο χρήσιμος είναι. Μάλιστα ο Πλάσνιγκερ έχει προσφέρει υπηρεσίες τόσο ως αμυντικό χαφ, όσο και ως δεξιός οπισθοφύλακας. Και τέλος υπάρχει ο Ογκουνσότο που με τέσσερα γκολ και την πρώτη θέση στον πίνακα των σκόρερ δεν μπορεί να βγει ποτέ από την 11αδα.