Τα “Κρητικά Γκολφ Α.Ε” μπροστά στον κίνδυνο να χαθούν εκεί οι εκτάσεις, κατέθεσαν αμέσως έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης, αμφισβητώντας τη νομιμότητα και την εγκυρότητά τους.
Μεταξύ άλλων στην έφεση αναφέρεται: “... με βάση δε αυτά ζητούν να αναγνωρισθούν συγκύριοι του 1/24 του τμήματος των 1500 στρεμμάτων διότι δήθεν τα 4500 στρέμματα δεν αμφισβητούνται.
Δεν ανέφεραν όμως σʼ αυτήν:
αα) πότε και πως απέκτησε ο πατέρας τους το 1/24 του τόσο μεγάλου των 6000 στρεμμάτων ακινήτου
ββ) την ύπαρξη συγκυρίων των λοιπών 23/24, ποίοι ήσαν και είναι, πότε και πως και εκείνοι τα απέκτησαν αφού, χωρίς αυτήν, η κατά το 1/24 συγκυριότης εκείνων δεν είναι πράγματι και νόμω νοητή και δυνατή.
γγ) τα ακριβή και σαφή καθʼ όλα όρια του, μεταξύ πλειόνων χωριών, τόσο μεγάλου 6000 στρεμμάτων όλου ακινήτου και του μέρους του 1500 στρεμμάτων, ώστε να είναι δυνατή η διαπίστωση και εξέλεγξη αυτών.
2) Το Πολ. Πρωτ. Ηρ. (πρακτικό συζητήσεως 72/07, απόφαση 72/07) την παρέπεμψε στο Μον. Πρωτ. Ηρ., εξαιτίας της μηδαμινής αξίας που ανέφεραν οι εφεσίβλητοι, για να αποφύγουν την πρόκληση και με την τεράστια πραγματική αξία της τόσο μεγάλης, (πλασματικής και ψευδούς), δήθεν ιδιοκτησίας τους.
3. Υπέβαλαν προτάσεις τους στο Πολ. Πρωτ. Ηρ. από 21-4-05 (κατ/ση 22-4-05) και από 26-10-06 (κατ/ση 26-10-06) και στο Μον. Πρωτ. Ηρ. από 7-12-07 (κατ/ση 10-12-07). Διʼ αυτών αναφέρθηκαν, με μια σειρά, στην αγωγή τους, δεν αρνήθηκαν καταλυτικούς της αγωγής ισχυρισμούς και ενστάσεις μου και δεν αμφισβήτησαν την αποδεικτική σημασία των προσαχθέντων από εμένα εγγράφων. Προσήγαγαν όμως διαδοχικά, χωρίς καμιά επίκληση (δηλ. τι, πώς και γιατί αποδεικνύουν) τα παρακάτω έγγραφα:
α) το “1869 πωλητήριο συνταχθέν επί τουρκοκρατίας”
β) το 617/1909 συμβόλαιο αγοραπωλησίας
γ) το 1221/1911 συμβόλαιο
δ) τις 13/01 και 10/84 Ειρ. Χερσ., 43/73 Ειρ. Τζερμ. και 12646/90 Μον. Πλημ. Ηρ. αποφάσεις και
ε) το 4225/15-6-06 δηλωτικό αποδοχής της κληρονομίας του θανόντος αδελφού των Στυλιανού (που τους παρέσχε την ευκαιρία της επικάλυψής των, της οποίας είχαν ανάγκη).
Ουδόλως ανέφεραν το περιεχόμενό τους (δηλ. ποίο ή ποία ακίνητα αφορούσαν, την έκταση και τα όρια αυτών, το συσχετισμό τους με το πλασματικό και ψευδές ακίνητο των 6000 στρεμμάτων και την ουσιαστική νομιμοποίησή τους με αυτά) διότι άλλως θα απεκαλύπτοντο. Προσέτι ζήτησαν την επανεξέταση (είχε εξετασθεί και στο Πολ. Πρωτ. Ηρ.) του ίδιου αναξιόπιστου και με ψευδή κατάθεση μάρτυρος.
4. Εγώ υπέβαλα, στο Πολ. Πρωτ. Ηρ., τις από 19-9-2002 (κατ/ση 25-9-02) προτάσεις μου, την 27-4-02 προσθήκη, την από 24-10-05 συνέχεια και την από 23-11-06 προσθήκη σʼ αυτές και στο Μον. Πρωτ. Ηρ. τις από 3-12-07 (κατ/ση 4-12-07) και την από 7-12-07 προσθήκη, στις οποίες ενσωμάτωσα, ως μέρος και περιεχόμενό τους, τις ως άνω στο Πολ. Πρωτ. Ηρ., και προσέθεσα στο τέλος ως αυτοτελές το ίδιο αίτημα. Ετσι, απʼ αρχής και κατʼ επανάληψη, προέβαλα ότι, η αγωγή πρέπει να απορριφθεί:
α) ως αόριστη και έτσι απαράδεκτη (ανωτ. 1 στο τέλος)
β) ως νόμω αβάσιμη διότι, η δασική-χορτολειβαδική έκταση των 6000 στρεμμάτων, ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο, καθʼ όλους τους ισχύσαντας και ισχύοντας νόμους μέχρι τώρα στην Κρήτη (αλλά και στην άλλη χώρα). Πράγματι, η κυριότης “των αγρών, των λειμώνων, των βοσκών, των δασών και των παραπλησίων” ανήκε στο οθωμανικό δημόσιο και ο θεσμός της χρησικτησίας δεν ανεγνωρίζετο (Οθμ ΑΚ αρθρ. 6 και 1248 ισχύς του 1669/1898-1904 και νόμος περί γαιών της 7 Ραμαζάν 1274 (1856 άρθρ...)”.

