Ευκαιρία

Το τελικό σκορ (0-2-2) στα μετάλλια έβαλε την αθλητική Ελλάδα στην 59η θέση από τις 87 χώρες (που πήραν έστω ένα χάλκινο) μεταξύ των διακοσίων - τόσων που συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Για τα μέτρα και τα σταθμά, στη φυσιολογική, θα σημείωνε κανείς, θέση. Τουλάχιστον όσο οι αριθμοί είναι ο αξιόπιστος καθρέφτης.

Διότι και η αθλητική Κούβα, π.χ. κατέκτησε μονάδα δύο χρυσά. Τύποις, την (προς) πέρασαν στη λίστα κάμποσοι. Ουσία, έχει να δείξει άλλα 22 μετάλλια. 11 ασημένια και 11 χάλκινα. Ενώ το βάθος της αθλητικής Ελλάδας είναι ακόμα πιο ρηχό απʼ όσο το 0-2-2 δείχνει. Εκτός από το ότι δεν έχουμε ολυμπιονίκη, το κυριότερο είναι ότι φάνηκε πως δεν έχουμε (αρκετούς) αθλητές “επιπέδου Ολυμπιακών Αγώνων”

Η Ελλάδα της αποτοξίνωσης συνεπώς επιστρέφει στην εποχή πριν από την.... τοξίνη της Ελλάδας. Τότε που, την σήμερα περίπου απαξιωμένη, έβδομη θέση της υδατοσφαίρισης την εκτιμούσαμε. Στο δε (παλαιό) αεροδρόμιο, δεν είχαμε να υποδεχτούμε παρά έναν Χολίδη και κάναν ιστιοπλόο. Τώρα, διαθέτουμε καινούργιο αεροδρόμιο. Αλλά, όπως και στο Ελληνικό, φτάσαμε να λείπουν πάλι οι ήρωες. Μια καλή ευκαιρία, η Ελλάδα να επαναπροσδιορίσει τι ακριβώς γυρεύει από τον αθλητισμό και πώς αντιλαμβάνεται τον πρωταθλητισμό. Μια καλή ευκαιρία, επίσης, η (ντοπαρισμένη από νίκες να - ναι - κι ό,τι - να -ναι, EURO ή Eurobasket ή... Eurovision) Ελλάδα να εθιστεί στην κουλτούρα της ισορροπίας ανάμεσα στην επιτυχία και στην αποτυχία.

Να διδαχθεί πως στα σπορ, και το ένα θα έρθει και το άλλο μπορεί εξίσου να συμβεί.

ΑΛΕΞΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ